Mae’n bosibl mai dyma ein cyfres olaf o erthyglau, naill ai cyn mynd i mewn i ddigwyddiad ysgwyd y ddaear, neu cyn i ni orfod tynnu ein gweinidogaeth allan o weithrediad.
Wrth gwrs, rydym yn gwybod y byddai mwy na 99% o Adfentwyr yn bloeddio ac yn gwatwar yn yr achos olaf. Yn hytrach, dylent fod yn drist iawn. Yn ôl eu henw, mae “Adventists” yn aros am ddychweliad yr Arglwydd, ond byddai hyn eto'n cael ei ollwng i amser amhenodol - yna byddai Orion nad wedi cadarnhau gwir eglwys Dduw, gan ddangos ei chredoau sylfaenol, a byddai Rhestr yr Uchel Saboth yn dechrau yn 1841 nad wedi dangos ei saith cyfnod o buro, trwy y rhai y mae Duw wedi paratoi yr eglwys yn ofalus i allu rhoi'r uchel gri. Yna yn 1888, byddai Duw wedi cilio i gornel o'r bydysawd, yn drist ac yn pwdu, oherwydd golau'r pedwerydd angel, yr ydym wedi'i nodi fel y Ysbryd Glân, wedi eisoes wedi ei wrthod y pryd hyny. Ni fyddai'r 120 mlynedd o grwydro trwy'r anialwch ysbrydol wedi dod i ben yn 2010 ar gyfer yr Eglwys Adventist, ac efallai y byddai gennym ychydig gannoedd o flynyddoedd i aros am y dychweliad. Beth bynnag, mae'r rhan fwyaf o Adfentwyr eisiau i'r amser hwnnw fod yn anhysbys, ac maen nhw'n defnyddio rhai dyfyniadau o Ellen G. White i gefnogi eu barn. Yn unol â hynny, byddai’n rhaid inni fyw tan yr wythnos olaf cyn dychwelyd heb wybod yr amser, a hyd yn oed pe bai cyfraith y Sul yma, ni fyddai neb yn gwybod a fyddai ein dioddefaint yn para wythnos, mis, blwyddyn, degawd, canrif, neu hyd yn oed mileniwm. Ni fyddai hanes yn ailadrodd, a phob tro byddai proffwydoliaeth y Datguddiad wedi'i rhoi ar gyfer y gri am hanner nos cyntaf yn unig fel y byddai'r siom mor fawr, fel na fyddai neb byth yn credu mewn unrhyw osodiad amser ar ôl 1844.
Mewn gwirionedd, yr oedd yn rhesymol i Dduw gyfarwyddo na ddylid gosod amser o 1844 hyd nes y rhoddid goleuni cyflawn y pedwerydd angel, am na buasem wedi gwneyd defnydd da o hono. Er enghraifft, pe baem eisoes yn gwybod 120 o flynyddoedd yn ôl, fod Iesu yn dod mor hwyr, faint o Adfentwyr a fyddai wedi gwir edifarhau, wedi credu'r neges ac wedi newid eu bywydau? Pob dydd, dylent fod wedi bod yn barod ar gyfer digwyddiadau’r dydd olaf i ddechrau ac yn enwedig ar ôl i neges y pedwerydd angel gael ei gwrthod yn 1888. Er gwaethaf eu hystyfnigrwydd, rhoddodd Duw gyfnod arall o 3 gwaith 40 mlynedd i bobl yr Adfent, oedd wedi treulio’n barod, grwydro yn yr anialwch ar ôl 1890.
Serch hynny, gwnaeth yr Eglwys Adventist ddefnydd gwael o'r amser ychwanegol o'r 120 mlynedd a roddwyd gan Dduw. Mae wedi llygru ei hun ymhellach ac wedi ailadrodd camgymeriadau eglwysi eraill. Ond mae hyd yn oed yn waeth! Yr oedd yn gludwr y goleuni mawr a roddwyd i'r eglwys yn y diwedd, ond ni adawodd i'w goleuni lewyrchu— amod a fynegodd Ysbryd y Prophwydoliaeth dro ar ol tro gyda phryder mawr. Yn lle hynny, mae'r Seren Islam bellach yn codi dros yr eglwys, ac mae ein “Duw” yn cael ei ystyried yn baganaidd ym mhregethau 25 prif arweinydd yr Eglwys Adventist, tra bod ein hynafiad cyffredin Abraham yn cael ei bwysleisio fel y gwreiddyn sy'n ein cysylltu ag Islam a'r Iddewon. Felly canlynodd yr Eglwys Adventist i'r llythyr, yr hyn a ragnodwyd gan y rhaglen golchi ymennydd y Pab y Fatican, a roddodd y Cenhedloedd Unedig iddi yn 2000. Cyfanswm eciwmeniaeth, apostasy llwyr!
Na, anwyl Walter Veith, nid wyf yn cytuno â chwi fod yn rhaid i ni aros yn yr eglwys hon i fyned drwodd hyd y diwedd. Mae diwedd yr Eglwys Adventist fel sefydliad eisoes wedi'i sefydlu trwy orchymyn dwyfol. Darllen Llestr Amser a defnyddiwch eich gwybodaeth am eneteg i ddeall beth mae'r codon stop yn ei olygu, sydd yn Hanes Adventist, yn cyfateb i'r blynyddoedd 1861-1863. Ac yng nghynllun genetig Duw, rydyn ni hyd yn oed yn dod o hyd i “stop dwbl” i ddangos bod diwedd hanes y byd wedi ei gyrraedd mewn gwirionedd.
Ni ddechreuodd yr HSL yn 1861-1863, pan sefydlwyd y sefydliad. Mae Iesu’n gweld datblygiad llawn gwir eglwys Dduw fel llinell amser barhaus o 1841-2015 sydd wedi’i rhannu’n saith cam. Mae hyn yn dangos yn glir iawn sut i ddeall dyfyniadau Ellen G. White y byddai “yr eglwys yn mynd drwodd hyd y diwedd”. Y gwir Adfentyddion erioed yw'r rhai a dderbyniodd y ddysgeidiaeth a byw hyd at y golau a roddwyd i'r eglwys. Nid yw llawer bellach yn gallu dioddef gwrthun llwyr y brodyr o'u cwmpas, oherwydd mae pechod yn heintus ac maen nhw eu hunain mewn perygl o gael eu heintio os ydyn nhw'n aros yn eu cynulleidfaoedd. Gweddïwch dros y brodyr a chwiorydd sydd, trwy eu teyrngarwch i Dduw, wedi dod yn bobl fwyaf unig ar y ddaear hon - heb gefnogaeth aelodau o'u teulu na'u cynulleidfaoedd tröedig - am eu hargyhoeddiadau, sy'n annog ufudd-dod i'r gorchmynion a'r statudau. Mae'n drueni eu hanwybyddu dim ond oherwydd yr hoffech chi aros ar gyflogres y Gynhadledd Gyffredinol.
Mae'r gyfres olaf hon o erthyglau wedi'i chyfeirio'n benodol at yr arweinwyr dylanwadol mawr yn yr Eglwys Adventist, a ddylai ddisgleirio fel sêr ac a ddylai fod wedi derbyn y golau newydd a roddwyd yma ers mwy na dwy flynedd anodd yn llawen. Mae yna enwau fel Doug Batchelor, a werthodd ei hun a'i sefydliad i'r GC, a David Gates, a weithiodd mewn ffordd ryfeddol yn ei faes, ond a ildiodd hefyd i bwysau'r llu a'r rhoddion.
Yn y rhestr o’r rhai sy’n gwrthod y golau, mae’n rhaid i ni gynnwys enwau rydw i hyd yn oed wedi’u parchu, fel Gerhard Pfandl, a gyhoeddodd, gyda’i “Ddatganiad ar Neges Orion” fel “ceg y BRI” y fath hunan-dditiad bod fy amser yn rhy werthfawr i hyd yn oed ateb y fath sgriblo arwynebol, a thueddol, a ymchwiliwyd yn wael, am hyn.” Cyfaddefodd hyd yn oed ar y dechrau nad oedd yn trafferthu darllen fy erthyglau esboniadol ar y cyflwyniad PowerPoint. Pam felly ddylwn i wastraffu fy amser i ymateb i lythyr nad oedd hyd yn oed wedi'i gyfeirio ataf? Fe'i hanfonwyd ymlaen ataf gan gyfeillion, fisoedd ar ôl iddo gael ei ddosbarthu'n eang yn yr Eglwys. Fel hyn y mae ein brodyr yn cyhuddo brawd heb roddi cyfleusdra iddo i amddiffyn ei hun, yn groes i egwyddorion beiblaidd. Fodd bynnag, rwy’n ddiolchgar fy mod o’r diwedd yn gwybod yn uniongyrchol allan o geg y “BRI” beth yn union a ddigwyddodd yn 1936 yn yr Eglwys, a bod Orion yn ticio hyd yn oed yn fwy cywir nag yr oeddwn wedi meddwl. Mae'r fersiwn newydd o astudiaeth Orion yn ymgorffori Datganiad y BRI ac mae wedi dod hyd yn oed yn fwy pendant nag erioed.
Ymhlith y goleuadau mawr sy'n mynd allan mae bugeiliaid dylanwadol fel Hugo Gambetta, sy'n cael ei edmygu'n fawr, yn enwedig yn Ne America. Nid yw’n ymateb i gyfathrebiadau a gyfeiriwyd ato’n bersonol, gan ei roi ar yr un lefel â Doug Batchelor, sy’n cuddio y tu ôl i Eugene Prewitt er mwyn osgoi cael ei aflonyddu gan “lunatics” a “heretics” fel John Scotram. Annwyl Hugo Gambetta, darllenwch os gwelwch yn dda Lleuad Llawn yn Gethsemane eto i ddeall o'r diwedd na fu farw Iesu ar adeg lladd oen y Pasg, fel y dywedwch mewn llawer o bregethau ar YouTube, hyd yn oed gan ddyfynnu'n uniongyrchol y darnau o weithiau Ellen G. White sy'n esbonio iddo farw ar adeg yr aberth dyddiol. Gallech ddysgu oddi wrth ei llawer o wersi pwysig ar gyfer eich “math” ymchwil, fel y gallai arweinwyr eraill sydd hefyd yn dyfynnu oddi wrthi heb ddealltwriaeth lwyr.
Yn eu plith mae siaradwyr amlwg ar y diwedd fel Olaf Schröer a Nicola Taubert o Amazing Discoveries, sydd o leiaf wedi bwrw golwg dros y neges unwaith, ond sy'n ystyried y golau yn beryglus. Wrth wneud hynny, maent yn cyflawni'r broffwydoliaeth a ganlyn am Ellen G. White:
Mae i fod yn yr eglwysi amlygiad rhyfeddol o allu Duw, ond ni fydd yn symud ar y rhai nad ydynt wedi ymostwng gerbron yr Arglwydd, ac wedi agor drws y galon trwy gyffes ac edifeirwch. Yn yr amlygiad o'r gallu hwnnw sy'n goleuo'r ddaear â gogoniant Duw [golau pedwerydd angel y Datguddiad 18], ni welant ond rhywbeth a feddyliant yn beryglus yn eu dallineb, rhywbeth a gyffroa eu hofnau, a hwy a ymryssonant i'w wrthsefyll. Gan nad yw'r Arglwydd yn gweithio yn ôl eu syniadau a'u disgwyliadau, byddant yn gwrthwynebu'r gwaith. “Pam,” meddant, “na ddylem ni adnabod Ysbryd Duw, pan fuom yn y gwaith gymaint o flynyddoedd?”—Am nad atebasant hwy i rybuddion, erfyniadau negesau Duw, ond dywedasant yn barhaus, “Yr wyf yn gyfoethog, ac wedi cynyddu mewn daioni, ac nid oes arnaf angen dim.” Ni wna dawn, profiad maith, ddynion yn sianelau goleuni, oni osodant eu hunain dan belydrau disglaer Haul y Cyfiawnder, ac yn cael eu galw, a'u dewis, a'u parotoi gan waddol yr Ysbryd Glan. Pan fydd dynion sy'n trin pethau cysegredig yn ymostwng o dan law nerthol Duw, bydd yr Arglwydd yn eu codi. Efe a'u gwnelo yn wŷr dirnad— gwŷr cyfoethog o ras ei Ysbryd. Bydd eu nodweddion cryf, hunanol o gymeriad, eu hystyfnigrwydd, i'w gweld yn y golau yn disgleirio o Oleuni'r byd. “Fe ddof atat ar fyrder, a symud dy ganhwyllbren o'i le, oni edifarha.” Os ceisiwch yr Arglwydd â'ch holl galon, fe'i ceir ohonoch.
Mae'r diwedd yn agos! Nid oes gennym eiliad i'w golli! Goleuni yw disgleirio oddi wrth bobl Dduw mewn pelydrau clir, amlwg, gan ddod â Iesu o flaen yr eglwysi ac o flaen y byd. Nid yw ein gwaith i'w gyfyngu i'r rhai sydd eisoes yn gwybod y gwir; ein maes ni yw'r byd. Yr offerynau i'w defnyddio yw yr eneidiau hynny sydd yn llawen yn derbyn goleuni y gwirionedd y mae Duw yn ei gyfleu iddynt. Dyma asiantaethau Duw ar gyfer cyfleu gwybodaeth y gwirionedd i'r byd. Os trwy ras Crist y daw ei bobl yn boteli newydd, bydd yn eu llenwi â'r gwin newydd. Bydd Duw yn rhoi goleuni ychwanegol, a bydd hen wirioneddau yn cael eu hadfer, a'u disodli yn fframwaith y gwirionedd; a pha le bynag yr elo y llafurwyr, hwy a fuddugoliaethant. Fel cenhadon Crist, y maent i chwilio yr Ysgrythyrau, i ymofyn am y gwirioneddau a guddiwyd dan ysbwriel cyfeiliornad. Ac mae pob pelydryn o oleuni a dderbynnir i'w gyfleu i eraill. Bydd un diddordeb yn drech, bydd un pwnc yn llyncu pob un arall,—Crist ein cyfiawnder. {RH Rhagfyr 23, 1890, Celf. B, par. 18–19}
Pam nad yw’r “arweinwyr,” hyn sydd â dylanwad aruthrol ar braidd yr Adfent, yn gwrando ar rybuddion negesydd Duw a roddwyd yn benodol am yr amser hwn o oleuni newydd y pedwerydd angel?
Nid yw llawer o'r rhai y mae y bobl yn edrych am gyfarwyddyd iddynt yn arwain eu praidd i ddwfr pur y bywyd. Os trwy ddarllen y Gair y deffroir rhywun i chwilio am wirionedd, os trwy geisio gwybod yr hyn a ddysga yr Ysgrythyrau, y dengys y daeth yn ddeiliad tŷ doeth, y mae yn cael ei gyhuddo o wneuthur drygioni mawr. Y mae yn gweled y gwirionedd, nid fel y mae y gweinidogion wedi ei ddatgan, ond fel y mae Crist wedi ei gyflwyno yn yr Hen Destament a'r Newydd, ac fel stiward ffyddlon y mae yn dywedyd wrth y rhai o'i amgylch; oherwydd byddai'n rhaid iddynt rannu ag ef neges y gras. Ond sut mae'r athrawon crefyddol yn ei drin?—Yn union fel y cafodd Crist ei drin gan yr arweinwyr Iddewig. Mae'n cael ei ddal i fyny i wawd. Mae y gweinidogion yn ei wadu o'r pwlpud, gan ddatgan ei fod yn peri rhwyg yn yr eglwysi. Buddiannau tragwyddol sydd yn y fantol, ond y rhai a ddylent dderbyn y goleuni gyda gorfoledd, a ymladdant yn erbyn Gair Duw fel un peryglus. Nid ydynt yn dweud wrth y rhai y maent yn meddwl sy'n cael eu camarwain: “Dewch, gadewch inni archwilio'r pwnc hwn gyda'n gilydd. Os derbyniaist oleuni, dyro i ni; oherwydd y mae arnom angen pob pelydryn o oleuni sy'n disgleirio o Air Duw. Bydd ein heneidiau mewn perygl os byddwn yn difyrru ac yn dysgu cyfeiliornad.” {ST Mawrth 1, 1899, par. 5}
Dylent wir gymryd y cyngor canlynol gan Ysbryd y Darogan i'r galon:
I Wrando Gyda Gonestrwydd
Pan ofynir i chwi glywed rhesymau athrawiaeth nad ydych yn ei deall, peidiwch a chondemnio y genadwri hyd nes y byddoch wedi rhoddi ymchwiliad trwyadl iddi, a gwybod oddi wrth air Duw nad yw yn daladwy. Pe cawn gyfle, buaswn yn ymddiddan â myfyrwyr pob ysgol Sabbothol yn y wlad, gan ddyrchafu fy llais mewn apêl o ddifrif ar iddynt fyned at air Duw, gan geisio gwirionedd a goleuni. Y mae gan Dduw oleuni gwerthfawr i ddyfod at Ei bobl yr union amser hwn, a dylech ymdrechu yn daer yn eich ymchwiliadau i anelu at ddim llai na gwybodaeth drylwyr o bob pwynt o wirionedd, fel na'ch ceir chwi yn nydd Duw ym mhlith y rhai ni bu fyw trwy bob gair a ddaw allan o enau Duw.
Dylid ystyried yn ofalus y materion pwysig sydd yn y fantol trwy esgeuluso gair Duw. Mae astudiaeth y Bibl yn deilwng o'r ymdrech feddyliol oreu, y gallu mwyaf sancteiddiol. Pan gyflwynir goleuni newydd i'r eglwys, y mae yn beryglus eich cau eich hunain oddi wrthi. Ni fydd gwrthod clywed oherwydd eich bod yn rhagfarnllyd yn erbyn y neges i'r negesydd yn gwneud eich achos yn esgusodol gerbron Duw. Ni ddyrchafa dy ddoethineb yng ngolwg y rhai sy'n ddidwyll yn eu hymchwiliadau i'r gwirionedd, i gondemnio'r hyn nad wyt wedi'i glywed ac nad ydych yn ei ddeall. Ac y mae llefaru yn ddirmyg ar y rhai a anfonodd Duw â neges y gwirionedd, yn ffolineb a gwallgofrwydd. Os yw ein hieuenctyd yn ceisio eu haddysgu eu hunain i fod yn weithwyr yn ei achos Ef, dylent ddysgu ffordd yr Arglwydd, a byw trwy bob gair a ddaw allan o'i enau Ef. Nid ydynt i wneud eu meddyliau i fyny fod yr holl wirionedd wedi ei ddadblygu, ac nad oes gan yr Anfeidrol fwy o oleuni i'w bobl. Os ydynt yn ymwreiddio yn y gred bod yr holl wirionedd wedi'i ddatgelu, fe fyddant mewn perygl o daflu tlysau gwerthfawr o wirionedd hyny a ddarganfyddir fel y mae dynion yn troi eu sylw at chwilio mwynfa gyfoethog gair Duw. {SSC 31.2–32.1}
Mae'r disgrifiad canlynol yn gweddu i'r arweinwyr hynny:
Y mae ein rhifedi yn cynnyddu, ein cyfleusderau yn helaethu, a hyn oll yn galw am undeb yn mysg y gweithwyr, am gyfan- soddiad ac ymroddiad trwyadl i achos Duw. Nid oes lle yng ngwaith Duw i weithwyr hanner-galon, i'r rhai nad ydynt yn oer nac yn boeth. Dywed Iesu, “Byddwn i'n oer neu'n boeth. Felly gan dy fod yn llugoer, a heb fod yn oer nac yn boeth, fe'th ysbeiliaf o'm genau.” Ymysg y rhai sydd yn hanner-galon y mae y dosbarth sydd ymfalchïo yn eu gofal mawr wrth dderbyn “golau newydd,” fel y maent yn ei alw. Ond eu methiant i dderbyn y golau yn cael ei achosi gan eu dallineb ysbrydol ; canys ni allant ddirnad ffyrdd a gweithredoedd Duw. Bydd y rhai sy'n ymresymu yn erbyn goleuni gwerthfawr y nefoedd, yn derbyn negeseuon nad yw Duw wedi'u hanfon, a bydd felly yn dyfod yn beryglus i achos Duw ; canys gosodant safonau anwir.
Y mae dynion yn ein hachos ni a allent fod o ddefnydd mawr pe buasent ond yn dysgu am Grist, ac yn myned yn mlaen o oleuni i oleuni mwy ; ond gan na wnant, y maent yn rhwystrau cadarnhaol, yn holi am byth, yn gwastraffu amser gwerthfawr mewn dadl, ac yn cyfranu dim at ddyrchafiad ysbrydol yr eglwys. Maent yn camgyfeirio meddyliau, ac yn arwain dynion i dderbyn awgrymiadau peryglus. Ni allant weled o bell; ni allant ddirnad casgliad y mater. Mae eu grym moesol yn cael ei wastraffu ar bethau dibwys; oherwydd y maent yn gweld atom fel byd, a byd fel atom. {RHDRhagfyr 6, 1892, par. 5–6}
Ac yn anffodus mae wedi bod fel hyn erioed:
Mae yr un treialon wedi eu profi gan ddynion Duw yn yr oesoedd a fu. Anogodd Wycliffe, Huss, Luther, Tyndale, Baxter, Wesley, fod pob athrawiaeth yn cael ei dwyn i brawf y Beibl a datgan y byddent yn ymwrthod â phopeth a gondemniai. Yn erbyn y dynion hyn yr oedd erlidigaeth yn cynddeiriog gan gynddaredd didostur; eto ni pheidiasant â datgan y gwirionedd. Mae gwahanol gyfnodau yn hanes yr eglwys bob un wedi'u nodi gan ddatblygiad rhyw wirionedd arbennig, wedi'i addasu i angenrheidiau pobl Dduw y pryd hwnnw. Y mae pob gwirionedd newydd wedi gwneyd ei ffordd yn erbyn casineb a gwrthwynebiad ; temtir a phrofwyd y rhai a fendithiwyd â'i goleuni. Mae'r Arglwydd yn rhoi gwirionedd arbennig i'r bobl mewn argyfwng. Pwy feiddia wrthod ei gyhoeddi? Mae'n gorchymyn i'w weision gyflwyno'r gwahoddiad olaf o drugaredd i'r byd. Nis gallant aros yn ddistaw, oddieithr mewn perygl i'w heneidiau. Nid oes gan genhadon Crist ddim i'w wneud â chanlyniadau. Rhaid iddynt gyflawni eu dyletswydd a gadael canlyniadau gyda Duw. {GC 609.1}
A dyma'r canlyniad i'r arweinwyr am eu gwrthodiad cyson o'r golau newydd o Orion trawiadol a Llestr Amser:
Diffygion Ymysg Arweinwyr Eglwysig
Yna bydd llawer o seren rydyn ni wedi'i hedmygu am ei disgleirdeb yn mynd allan yn y tywyllwch.—Prophwydi a Brenhinoedd, 188 (c. 1914).
Bydd dynion y mae Efe wedi eu hanrhydeddu yn fawr, yn y golygfeydd cloi o hanes y ddaear hon, yn patrwm ar ôl Israel hynafol .... Bydd gwyro oddi wrth yr egwyddorion mawr a osododd Crist i lawr yn ei ddysgeidiaeth, gweithio allan o brosiectau dynol, defnyddio'r Ysgrythurau i gyfiawnhau cam gweithredu dan weithred wrthnysig Lucifer, yn cadarnhau dynion mewn camddealltwriaeth, a bydd y gwirionedd sydd ei angen arnynt i'w cadw rhag arferion anghywir yn gollwng o'r enaid fel dŵr o lestr sy'n gollwng.—Datganiadau Llawysgrif 13:379, 381 (1904).
Bydd llawer yn dangos nad ydynt yn un â Christ, nad ydynt feirw i'r byd, fel y byddont byw gydag Ef; a mynych fydd gwrthgiliwr dynion sydd wedi meddiannu swyddi cyfrifol.—Yr Adolygiad a'r Herald, Medi 11, 1888. {LDE 178.3–179.1}
Gad inni ddarllen yn awr beth sy’n ei gwneud mor anodd i’r arweinwyr ddilyn galwad Duw a chlywed llais Duw gan Orion:
Cyflwynwyd cwmni ger fy mron mewn cyferbyniad i'r un a ddisgrifiwyd. Roedden nhw'n aros ac yn gwylio. Roedd eu llygaid yn cael eu cyfeirio tua'r nefoedd, a geiriau eu Meistr oedd ar eu gwefusau, "Yr hyn yr wyf yn ei ddweud wrthych, yr wyf yn ei ddweud wrth bawb, Gwyliwch." “Gwyliwch gan hynny: canys ni wyddoch pa bryd y daw Meistr y tŷ, gyda'r hwyr, neu hanner nos, neu ar y ceiliog, neu yn y bore: rhag iddo ddyfod yn ddisymwth, efe a'ch canfyddo chwi yn cysgu.” Mae'r Arglwydd yn awgrymu oedi cyn i'r bore wawrio o'r diwedd. Ond ni fuasai yn peri iddynt ildio i flinder, nac llacio eu gwyliadwriaeth ddwys, oblegid nid yw y boreu yn agoryd arnynt cyn gynted ag y dysgwylient. Cynrychiolwyd y rhai oedd yn aros i mi fel edrych i fyny. Roeddent yn annog ei gilydd trwy ailadrodd y geiriau hyn: “Mae'r oriawr cyntaf a'r ail wedi mynd heibio. Yr ydym yn y trydydd oriawr, aros a gwylio am ddychweliad y Meistr. Erys ond ychydig o gyfnod o wylio nawr.” Gwelais rai yn mynd yn flinedig; yr oedd eu llygaid wedi eu cyfeirio at i lawr, ac wedi ymgolli mewn pethau daearol, ac yn anffyddlon wrth wylio. Roedden nhw'n dweud: “Yn yr oriawr gyntaf roedden ni'n disgwyl ein Meistr, ond yn siomedig. Meddyliasom yn ddiau y deuai Efe yn yr ail wyliadwriaeth, ond aeth hyny heibio, ac ni ddaeth Efe. Efallai y cawn ein siomi eto. Nid oes angen inni fod mor benodol. Dichon na ddaw yn yr oriawr ganlynol. Yr ydym ni yn y drydedd wyliadwriaeth, ac yn awr yr ydym yn meddwl mai gwell i ni osod ein trysor ar y ddaear, er mwyn i ni fod yn ddiogel rhag diffyg.” Roedd llawer yn cysgu, wedi'u syfrdanu gan ofalon y bywyd hwn ac yn cael eu swyno gan dwyll cyfoeth o'u safle aros, gwylio.
Cynrychiolwyd angylion i mi fel un yn edrych ymlaen gyda diddordeb dwys i nodi ymddangosiad y gwylwyr blinedig ond ffyddlon, rhag iddynt brofi'n ormodol, a suddo dan y llafur a'r caledi a wnaed. dwywaith ddifrifol am fod eu brodyr wedi eu gwyro o'u gwyliadwriaeth, a meddwi â gofalon bydol, a'ch swyno gan lewyrch bydol. Yr oedd yr angylion nefol hyn yn gofidio fod y rhai a fu unwaith yn gwylio, trwy eu hanffyddlondeb a'u hanffyddlondeb, cynydda y prawf a'r beichiau o'r rhai oedd yn ymdrechu'n daer ac yn ddyfal i gadw eu safle aros, gwylio.
Gwelais ei bod yn anmhosibl cael y serchiadau a'r diddordebau wedi ymgolli ynddynt gofalon bydol, i fod cynyddu meddiannau daearol, ac eto byddwch mewn sefyllfa aros, wyliadwrus, fel y mae ein Hiachawdwr wedi gorchymyn. Meddai'r angel: “Dim ond un byd y gallan nhw sicrhau. Er mwyn caffael y trysor nefol, rhaid iddynt aberthu y daearol. Ni allant gael y ddau fyd.” Gwelais mor angenrheidiol oedd parhad ffyddlondeb wrth wylio er mwyn dianc rhag maglau twyllodrus Satan. Y mae yn arwain y rhai a ddylai fod yn aros ac yn gwylio, i gymryd cam ymlaen tuag at y byd; nid oes ganddynt unrhyw fwriad i fynd ymhellach, ond yr oedd un cam yn eu symud lawer ymhellach oddi wrth yr Iesu, ac yn ei gwneud yn haws cymryd y nesaf; ac fel hyn y cymerir cam ar ol cam tua'r byd, nes y byddo yr holl wahaniaeth rhyngddynt a'r byd yn broffes, yn enw yn unig. Maent wedi colli eu cymeriad hynod, sanctaidd, ac nid oes dim ond eu proffes i'w gwahaniaethu oddi wrth gariadon y byd o'u cwmpas.
Gwelais fod oriawr ar ôl gwylio yn y gorffennol. Oherwydd hyn, a ddylai fod diffyg gwyliadwriaeth? O, na! Y mae mwy o angenrheidrwydd am wyliadwriaeth ddi-baid, am y tro y mae yr eiliadau yn llai na chyn i'r oriawr gyntaf fyned heibio. Nawr mae'r cyfnod aros o reidrwydd yn fyrrach nag ar y dechrau. Pe baem ni'n gwylio'n wyliadwrus iawn, felly, faint mwy o angen gwyliadwriaeth dwbl yn yr ail oriawr. Mae pasio'r ail oriawr wedi dod â ni at y drydedd, ac yn awr y mae yn anfaddeuol i leihau ein gwyliadwriaeth. Mae'r drydedd oriawr yn galw am driphlyg o ddifrif. Byddai bod yn ddiamynedd yn awr yn colli ein holl wylio dyfal, dyfal o'r blaen. Mae'r nos hir o dywyllwch yn ceisio; ond gohirir y boreu mewn trugaredd, oblegid pe deuai y Meistr, fe gaed cynnifer yn barod. Amharodrwydd Duw i gael ei bobl i ddifetha fu'r rheswm dros oedi cyhyd. Ond y mae dyfodiad y boreu i'r ffyddloniaid, a'r nos i'r anffyddlon, yn iawn arnom ni. Trwy aros a gwylio, mae pobl Dduw i amlygu eu cymeriad hynod, eu gwahanu oddi wrth y byd. Wrth wylio ein bod i ddangos ein bod yn wirioneddol ddieithriaid a phererinion ar y ddaear. Mae'r gwahaniaeth rhwng y rhai sy'n caru'r byd a'r rhai sy'n caru Crist mor amlwg fel ag i fod yn ddigamsyniol. Tra bo bydoliaid oll yn ddyfal ac yn uchelgais i sicrhau trysor daearol, nid yw pobl Dduw yn cydymffurfio â'r byd, ond yn dangos trwy eu safiad daer, gwylio, eu bod yn cael eu trawsnewid; nad yw eu cartref yn y byd hwn, ond eu bod yn ceisio gwlad well, hyd yn oed gwlad nefol.
Gobeithiaf, fy mrodyr a chwiorydd annwyl, na fyddwch yn trosglwyddo eich llygad dros y geiriau hyn heb ystyried yn drylwyr eu pwysigrwydd. Fel yr oedd gwŷr Galilea yn sefyll yn edrych yn ddiysgog tua'r nef, i ddal, os yn bosibl, cipolwg ar eu Gwaredwr esgynnol, dau ddyn mewn dillad gwyn, angylion nefol a gomisiynwyd i'w cysuro am golli presenoldeb eu Gwaredwr, yn sefyll wrth eu hymyl a gofyn, "Chwi wŷr Galilea, paham yr ydych yn syllu i'r nef? yr un Iesu hwn, yr hwn a gymerwyd i fyny oddi wrthych i'r nef, a ddaw felly yn yr un modd ag y gwelsoch ef yn myned i'r nef.”
Mae Duw yn bwriadu i'w bobl drwsio eu llygaid tua'r nef, gan edrych am ymddangosiad gogoneddus ein Harglwydd a'n Hiachawdwr Iesu Grist. Tra y mae sylw bydolion yn cael ei droi at amrywiol fentrau, ni ddylai fod i'r nefoedd ; dylai ein ffydd ymestyn ymhellach ac ymhellach i ddirgelion gogoneddus y trysor nefol, yn tynnu pelydrau gwerthfawr, dwyfol y goleuni o'r cysegr nefol i lewyrchu yn ein calonnau, fel y maent yn disgleirio ar wyneb Iesu. Mae'r gwatwarwyr yn gwawdio'r rhai sy'n aros, yn gwylio, ac yn gofyn: “Ble mae addewid ei ddyfodiad? Rydych chi wedi cael eich siomi. Ymgysylltwch yn awr â ni, a byddwch yn ffynnu mewn pethau bydol. Cael elw, cael arian, a chael eich anrhydeddu gan y byd.” Y rhai sy'n aros edrych i fyny ac ateb: "Rydym yn gwylio." A thrwy droi oddi wrth bleser daearol ac enwogrwydd bydol, ac oddi wrth dwyll cyfoeth, y maent yn dangos eu bod yn y sefyllfa honno. Trwy wylio maent yn dod yn gryf; goresgynnant ddiogni a hunanoldeb a chariad at rwyddineb. Y mae tân cystudd yn cynnau arnynt, a'r amser aros yn ymddangos yn hir. Y maent weithiau yn galaru, a ffydd yn petruso ; ond y maent yn ymgynull drachefn, yn gorchfygu eu hofnau a'u hamheuon, a thra y mae eu llygaid yn cyfeirio tua'r nef, dywedant wrth eu gwrthwynebwyr : " Yr wyf yn gwylio, yr wyf yn disgwyl dychweliad fy Arglwydd. Gorfoleddaf mewn gorthrymder, mewn cystudd, mewn angenrheidiau.”
Dymuniad ein Harglwydd yw ein bod ni yn gwylio, er mwyn i ni, pan ddaw a churo, agor iddo ar unwaith. Rhoddir bendith ar y gweision hynny y mae Ef yn eu cael yn eu gwylio. " Efe a'i gwregysa ei Hun, ac a wna iddynt eistedd i ymborth, ac a ddaw allan ac a'u gwasanaetha hwynt." Pwy yn ein plith yn y dyddiau diweddaf hyn a anrhydeddir felly yn arbennig gan Feistr y Cymanfaoedd? A ydym ni yn barod yn ddioed i agor iddo ar unwaith a'i groesawu Ef i mewn ? Gwylio, gwylio, gwylio. Mae bron pob un wedi darfod eu gwylio a'u disgwyl; nid ydym yn barod i agor iddo ar unwaith. Cariad y byd wedi meddiannu ein meddyliau gymaint rhag troi ein llygaid i fyny, ond i lawr i'r ddaear. Yr ydym yn brysio o gwmpas, yn ymwneyd â selog a difrifwch mewn gwahanol fentrau, ond anghofir Duw, ac nid 196 y trysor nefol yn cael ei werthfawrogi. Nid ydym mewn sefyllfa aros, gwylio. Y mae cariad y byd a thwyll cyfoeth yn cau ein ffydd, ac nid ydym yn hiraethu am ymddangosiad ein Gwaredwr, ac nid ydym yn ei garu. Rydyn ni'n ymdrechu'n rhy galed i ofalu am ein hunain. Rydyn ni'n anesmwyth ac yn brin o ymddiriedaeth gadarn yn Nuw. Mae llawer yn poeni ac yn gweithio, yn creu ac yn cynllunio, gan ofni y gallent ddioddef angen. Ni allant fforddio amser i weddïo nac i fynychu cyfarfodydd crefyddol ac, yn eu gofal drostynt eu hunain, nid ydynt yn gadael unrhyw siawns i Dduw ofalu amdanynt. Ac nid yw'r Arglwydd yn gwneud llawer drostynt, oherwydd nid ydynt yn rhoi cyfle iddo. Y maent yn gwneyd gormod drostynt eu hunain, ac yn credu ac yn ymddiried yn Nuw rhy ychydig.
Mae cariad y byd yn cael gafael ofnadwy ar y bobl y mae'r Arglwydd wedi gorchymyn eu gwylio a'u gweddïo bob amser, rhag iddo ddod yn sydyn eu cael yn cysgu. “Paid â charu'r byd, na'r pethau sydd yn y byd. Os yw neb yn caru'r byd, nid yw cariad y Tad ynddo ef. Canys yr hyn oll sydd yn y byd, chwant y cnawd, a chwant y llygaid, a balchder y bywyd, nid yw o'r Tad, ond o'r byd. A’r byd sydd yn myned heibio, a’i chwantau: ond yr hwn sydd yn gwneuthur ewyllys Duw, sydd yn aros byth.”
Dangoswyd i mi nad yw pobl Dduw sy'n proffesu credu'r gwirionedd presennol mewn sefyllfa aros, wylio. Y maent yn cynyddu mewn cyfoeth ac yn gosod eu trysorau ar y ddaear. Maent yn dod yn gyfoethog mewn pethau bydol, ond nid yn gyfoethog tuag at Dduw. Nid ydynt yn credu mewn byrder amser; nid ydynt yn credu fod diwedd pob peth yn agos, fod Crist wrth y drws. Gallant broffesu llawer o ffydd ; ond twyllant eu heneidiau eu hunain, canys gweithredant yr holl ffydd a feddant mewn gwirionedd. Mae eu gweithredoedd yn dangos cymeriad eu ffydd ac yn tystio i'r rhai o'u cwmpas nad yw dyfodiad Crist i fod yn y genhedlaeth hon. Yn ôl eu ffydd y bydd eu gweithredoedd. Mae eu paratoadau yn cael eu gwneud i aros yn y byd hwn. Maent yn ychwanegu o dŷ i dŷ, a thir at dir, ac yn ddinasyddion y byd hwn. {2T 192.1–196.2}
Yn achos Duw, nid yw ein harweinwyr yn gweithredu fel arweinwyr Duw, ond fel arestwyr mellt Satan, sy'n gollwng y golau a ddylai daro'r Eglwys Adventist, fel ei fod yn mynd heb i neb sylwi, pan ddylai fod wedi ei oleuo'n llawn. Y golau sy'n tywynnu i ni mewn pelydrau llachar o Orion, yn fframio gorsedd Duw, maen nhw'n ei ddefnyddio i wneud hwyl am ben Duw ac i daflu Ei rybuddion i'r gwynt. Yn lle ymchwilio i'r golau, maent yn gwrthod y neges a'r negesydd. Mewn dros ddwy flynedd, NID UN mae dadl gadarn feiblaidd wedi'i chyflwyno i mi a allai wrthbrofi neges Orion. Maent yn llawn aer poeth, ac mae'n codi'r cwestiwn pam nad yw'r bobl hyn yn derbyn y golau, yn lle datgan ei fod yn unbiblaidd heb ddangos unrhyw wallau.
Rwyf eisoes wedi ymdrin yn fanwl â'r holl ddyfyniadau gwrth-osod amser o Ellen G. White yn fy erthyglau, ac rwyf wedi egluro pam y bu'n rhaid i Ellen G. White feddwl ac ysgrifennu fel hyn. Dangosais hefyd yr hyn y mae'r Beibl yn ei ddweud yn hyn o beth. Oedd, bu amser ar ôl 1844 pan na ddylid gosod unrhyw amser, ond mae bellach yn hen bryd i lawer o broffwydoliaethau amser heb eu cyflawni Daniel 12 a'r Datguddiad gael eu cyflawni, oherwydd nid yw Duw wedi ysgrifennu dim yn y Beibl nad oes iddo unrhyw ddiben.
Cefais fy nghyhuddo o beidio â defnyddio unrhyw hermeneutics. A ddylwn i? Oni ddylai’r arweinwyr sydd wedi astudio diwinyddiaeth ac wedi gwrthod y neges, ddweud wrthyf yn “hermeneutig” pam eu bod yn gwneud hynny? A oes angen i mi, “redneck,” diwinyddol egluro i feddygon addysgedig y maes hwn beth ddylai eu hoffer fod? Nid ydynt yn ateb oherwydd nad oes gan eu hermeneutics esboniad pam mae Orion yn digwydd dair gwaith yn y Beibl ac yn meddiannu lle mor arbenig yn y Llyfr Llyfrau.
Felly, yn y gyfres olaf hon o erthyglau cyn y trychineb mawr, yr wyf yn annerch yr arweinwyr hynny yn yr eglwys, sy'n dal i fod â gwreichionen o deyrngarwch i'r Arglwydd yn eu calonnau ac yn barod i edifarhau, fel y byddant yn gallu deall cwmpas y golau y byddaf yn ei roi yma yn ddadansoddol ac yn ddiwinyddol, a'i baratoi mewn ffordd a fydd yn flasus i Adfentwyr sydd dal angen llaeth yn unig. Ni ellir cadarnhau na gwrthbrofi'r golau hwn â'r Beibl yn uniongyrchol, ond bydd yn oleuni sy'n seiliedig ar olau Adventist presennol ac yn ychwanegu ato yn unig. Mae'r fframwaith meddwl wedi'i gyflwyno yn ystod hanes yr Adfent gan ddiwinyddion Adfent uchel eu parch eraill, ond Dilynais ef i'w gasgliad rhesymegol. A gwn nad fy meddyliau fy hun yn unig yw'r rhain, ond cawsant eu hysbrydoli gan yr Ysbryd Glân ar y pwynt penodol hwn yn hanes y byd.
Cyn i mi roi’r gair ar y pwnc i fy Mrawd Robert, a fu’n archwilio’r golau “newydd” hwn am fisoedd yn ein grŵp astudio, mae’n rhaid i mi ddehongli fy mreuddwyd i chi, yr hyn a gefais yn union ar 167 mlynedd ers dechrau'r farn ymchwiliol yn y nefoedd ...