Offer Hygyrchedd
Neidio i'r cynnwys
Y Cyfri Olaf

Nid oes unrhyw ddyddiad yn dweud “pen-blwydd” i Adventist yn well na Hydref 22, 1844. Fodd bynnag, daeth y diwrnod hwnnw i ben mewn siom ofnadwy, nid llawenydd. Ond yr oedd cysur pan y agorwyd y nefoedd i weledigaeth Hiram Edson wrth iddo gerdded trwy'r maes ŷd y bore canlynol. Yn fuan deallasant fod Dydd mawr gwrth-nodweddiadol y Cymod, a elwid hefyd y farn ymchwiliadol, wedi dechreu. Gan weithredu fel archoffeiriad y nefoedd, byddai Iesu'n glanhau cysegr nefol pechod. Trwy oblygiad, byddai yn glanhau calonau gwŷr a gwragedd hefyd, rhag i'w pechodau hwy — yn ymchwyddo i'r nef trwy weddi — faeddu y deml nefol yn barhaus, a'i gwneyd yn anmhosibl iddo orffen ei glanhau.

Nid oedd mwyafrif yr Adfentwyr yn geidwaid Saboth bryd hynny, ond roedd y mudiad cadw Saboth yn dechrau:

Wrth i ni olrhain hanes dechreuad cadw Sabbath yn mysg yr Adfentyddion boreuol, awn i eglwys fechan yn nhrefgordd Washington yn nghanol New Hampshire, y dalaeth sydd yn ffinio â Maine ar y dwyrain, ac y mae ei therfyn gorllewinol o fewn trigain milldir i linell talaith New York. Yma clywodd a derbyniodd aelodau eglwys Gristnogol annibynnol yn 1843 bregethu neges yr Adfent. Roedd yn grŵp o ddifrif. I'w plith yr oedd un o Fedyddwyr y Seithfed Dydd, Rachel Oakes, yn dosbarthu ysgrifau yn gosod allan honiadau rhwymol y pedwerydd gorchymyn. Rhai i mewn 1844 gweld a derbyn y gwirionedd Beibl hwn. Safodd un o'u plith, William Farnsworth, mewn gwasanaeth boreu Sabboth, ar ei draed a datgan ei fod yn bwriadu cadw Sabboth Duw o'r pedwerydd gorchymyn. Dwsin ymunodd eraill ag ef, gan gymryd eu safiad yn gadarn ar holl orchmynion Duw. Nhw oedd Adfentyddion y Seithfed Diwrnod cyntaf. {EW xx.2}

Er gwaethaf y ffaith bod rhai Adfentyddion cadw Saboth yn 1844, roedd problem. Yr oedd Ysbryd y Brophwydoliaeth wedi ei roddi i Ellen Harmon yn annibynol ar y rhai oedd yn cadw y Sabboth. Felly roedd dau symudiad ar y gweill ar ôl y Siom fawr: y rhai a ddarganfyddodd y goleuni ar y Saboth trwy astudiaeth Feiblaidd, a'r rhai a oedd wedi croesawu Ysbryd y Darogan fel yr amlygwyd yn Ellen Harmon (Ellen G. White yn fuan). Roedd angen i'r ddau symudiad hynny ddod at ei gilydd i roi'r unedig neges tri angel o Datguddiad 14:6-11 i’r byd.

Mae'r Cylch Cloc yn Dechrau

Darlun yn dangos pedwar ceffyl nefol yn cynrychioli sêr o fewn diagram cytser crwn wedi'i osod yn erbyn cefndir gofod serennog. Mae pob ceffyl wedi'i osod yn unigryw, wedi'i orchuddio ag enwau sêr amlwg fel Betelgeuse, Bellatrix, Saiph, a Rigel. Mae'r ceffylau wedi'u cysylltu gan linellau coch gan ffurfio patrwm geometrig.

Mae’r seren “ceffyl gwyn” Saiph, sy’n nodi dechrau a diwedd cylch cloc Orion cyflawn, yn symbol o’r efengyl bur yn mynd allan i goncro. Yn y cyflwyniad Orion, deonglir ei fod yn pwyntio at y flwyddyn 1846—ac nid 1844. Mae hyny am nad oedd gwirionedd y Sabboth wedi ei gofleidio gan arweiniad y mudiad hyd 1846, ac felly nad oedd yr efengyl wedi ei lwyr adferu i burdeb hyd yr amser hwnw. Dechreuodd y ceffyl gwyn farchogaeth pan dderbyniodd James ac Ellen G. White wirionedd y Saboth a dechrau ei ddysgu:

Yn fuan derbyniodd y gweinidog a oedd yn gofalu am y grŵp eglwysig hwn, Frederick Wheeler, y seithfed dydd Saboth a hwn oedd y gweinidog Adventist cyntaf i wneud hynny. Derbyniodd un arall o bregethwyr yr Adfent, TM Preble, yr hwn oedd yn byw yn yr un dalaeth, wirionedd y Sabboth ac yn Chwefror, 1845, cyhoeddodd ysgrif yn yr Hope of Israel, un o newyddiaduron yr Adfentydd, yn gosod allan honiadau rhwymol y pedwerydd gorchymyn. Darllenodd Joseph Bates, gweinidog Adventist amlwg sy'n byw yn Fairhaven, Massachusetts, yr erthygl Preble a derbyniodd y Seithfed Dydd Saboth. Yn fuan wedi hynny, teithiodd Elder Bates i Washington, New Hampshire, i astudio'r gwirionedd newydd hwn gyda'r Adfentyddion Cadw Saboth yn byw yno. Pan ddychwelodd i'w gartref, yr oedd yn gwbl argyhoeddedig o wirionedd y Sabboth. Bates mewn amser a benderfynodd gyhoeddi ysgrif yn gosod allan honiadau rhwymol y pedwerydd gorchymyn. Cyhoeddwyd ei bamffled Sabbothol 48 tudalen yn Awst, 1846. Daeth copi o honi i ddwylaw James ac Ellen G. White tua amser eu priodas ddiwedd mis Awst. Oddiwrth y dystiolaeth ysgrythyrol a gyflwynwyd, hwy a dderbyniasant, ac a ddechreuasant gadw y seithfed dydd Sabboth. O hyn ysgrifennodd Ellen G. White yn ddiweddarach: “Yn hydref 1846 dechreuon ni arsylwi’r Beibl Saboth, a’i ddysgu a’i amddiffyn.”—Tystebau i’r Eglwys 1:75. {EW xx.3}

“Credais y gwir ar gwestiwn y Saboth cyn i mi weled dim yn y weledigaeth mewn cyfeiriad at y Sabboth. Ychydig fisoedd wedi i mi ddechreu cadw y Sabboth cyn y dangoswyd i mi ei bwysigrwydd a'i le yn neges y trydydd angel."—EG Llythyr Gwyn 2, 1874. {EW xxii.1}

Roedd y Gwynion yn barod i dderbyn gwirionedd y Saboth - colofn neges y trydydd angel - ar sail y dystiolaeth ysgrythurol. Fodd bynnag, mae llawer mwy i’r stori sy’n dylanwadu’n fawr ar ddechrau cylch cloc Orion yn 1846. Roedd rhywbeth arall yn angenrheidiol er mwyn i neges y trydydd angel uno â neges y ddau angel cyntaf. Yr oedd y rhai oedd yn meddu Ysbryd y Prophwydoliaeth yn derbyn y Sabboth, ond nid oedd y symudiad cadw Sabboth eto wedi derbyn Ysbryd y Prophwydoliaeth.

Roedd angen i’r ceidwaid Saboth (a gynrychiolir gan Bates) fod â hyder yn y rhodd o broffwydoliaeth hefyd, er mwyn symud ymlaen gyda’i gilydd, yn union fel y mae angen cyd-hyder y ddwy ochr ar undeb priodas. Eto, roedd angen i Joseph Bates (sy'n cynrychioli'r mudiad cadw Saboth) dderbyn dilysrwydd Ysbryd y Darogan a amlygwyd yn Ellen G. White (yn cynrychioli symudiad y ddau angel cyntaf), yn union fel yr oedd hi a James White wedi derbyn gwirionedd y Saboth a ddygwyd iddynt gan Bates.

Roedd Joseph Bates wedi dod i gynhadledd yn Topsham, Maine. Yr oedd yn mis Tachwedd, 1846, dros ddwy flynedd ar ol y siomedigaeth. Rhai o’r lleill oedd yn bresennol oedd James White, JN Andrews, HS Gurney (yr oedd Bates wedi gweithio gyda nhw yn y De), ac Ellen Harmon. Dri mis ynghynt, roedd hi a James White wedi bod yn briod. Fel hyn y rhoddwyd hi gan yr Arglwydd yn amddiffynydd cadarn, ar yr hwn yn ei gwendid y gallai hi bwyso, ond ar yr hwn hefyd yr oedd hi i fod yn gryfder pennaf. Gwyddoch o'r hyn a ddywedais wrthych pa mor gryf a di-ofn ac ymroddgar y bu James White, a gwyddoch pa mor ffyddlon y bu Miss Harmon yn y gwaith a roddodd Duw iddi i'w wneud. Ond efallai na wyddoch, gan na allent wybod y pryd hynny, pa mor fawr a nerthol oedd y gwaith y dylent ei gyflawni yn y blynyddoedd i ddod. O'r amser hwn ymlaen rydym yn adnabod Ellen Harmon fel Mrs. Ellen G. White.

Y pryd hwn ni welodd Mrs. Nid oedd Joseph Bates yn sicr mai oddi wrth yr Arglwydd yr oedd gweledigaethau Mrs. er ei fod yn sicr ei bod yn Gristion da a ffyddlon a gredai yr hyn a ddywedodd. Ac yma daeth yr Arglwydd â hwynt ill dau, a'r holl frodyr gyda hwynt, i gredu y gwirionedd oedd gan bob un.

{Straeon Arloesol Neges yr Ail Adfent, pennod XVII " Y Nefoedd Agoriadol a'r Gyfraith Ddigyfnewid."}

Seryddiaeth Ddwyfol

Sut daeth yr Arglwydd â nhw i gredu'r gwirionedd oedd gan ei gilydd? Daw'r cyfrif canlynol o'r llyfr Gwraig o Weledigaeth, t. 34:

Roedd rhai eneidiau selog a ddaeth yn bileri yn yr eglwys yn ddiweddarach yn betrusgar i ddechrau ynghylch derbyn gweledigaethau Ellen Harmon. Eithriadol ymhlith y rhain oedd Joseph Bates.

Bu Joseph Bates yn weithiwr o ddifrif yn neffroad yr Adfent 1840-1844. Ac yntau’n gapten wedi’i droi’n weinidog, arwisgodd ei eiddo a’i nerth i gyhoeddi dyfodiad buan Crist. Gan fod Ellen a'i chwaer yn New Bedford, Massachusetts, daethant yn gyfarwydd ag ef a'i deulu. Dysgodd, wrth gwrs, am y gweledigaethau a roddwyd i Ellen, a thrallododd hyn ef. Ysgrifennodd am ei brofiad ddwy flynedd yn ddiweddarach:

Er na welais ddim ynddynt oedd yn milwrio yn erbyn y Gair, etto teimlais ddychryn a ymdrech aruthrol, ac am hir amser yn anfodlon credu ei fod yn ddim amgen na'r hyn a gynnyrchwyd gan gyflwr gwanychol maith o'i chorff.

Ceisiais felly gyfleoedd ym mhresenoldeb eraill, pan oedd ei meddwl i’w weld yn rhydd rhag cynnwrf (allan o gyfarfod), i’w holi a’i chroes-holi, a’i chyfeillion a oedd gyda hi, yn enwedig ei chwaer hynaf [Sarah], i gael y gwir os oedd modd (Life Sketches of Ellen G. White, 97, 98).

Roedd Bates wedi cael ei gythryblu gan amheuon difrifol ynghylch y gweledigaethau, ond cymaint oedd y dystiolaeth yn y profiad yn Topsham, Maine, yng nghartref Eli Curtis yn Nhachwedd 1846, fel y derbyniodd hwynt yn galonnog o hynny allan. Dywedodd Bates y stori wrth ei ffrind JN Loughborough, a gofnododd y stori yn ei lyfr The Great Second Advent Movement.

Mae'r llyfr yn mynd ymlaen i adrodd y stori ei hun, am y diriaethol tystiolaeth a brofodd yn Topsham, Maine yn Nhachwedd, 1846. Dorraf yr hanes i lawr i chwi wedi hyny i egluro dyfnder llawn ei harwyddocâd, ond yn gyntaf gadewch i ni ddarllen yr hanes cyflawn:

Pan oedd hi mewn gweledigaeth, dechreuodd Mrs. “Rwy'n gweld pedair lleuad.”

“O,” meddai Elder Bates, “mae hi'n edrych ar blaned Iau!”

Yna wedi gwneud cynigion fel pe bai'n teithio trwy'r gofod, dechreuodd ddisgrifio gwregysau a modrwyau yn eu harddwch amrywiol, a dywedodd, “Rwy'n gweld saith lleuad.”

Meddai’r Henuriad Bates, “Mae hi’n disgrifio Sadwrn.”

Nesaf dywedodd hi, "Rwy'n gweld chwe lleuad," ac ar unwaith dechreuodd ddesgrifiad o Uranus, gyda'i chwe lleuad; yna disgrifiad gwych o'r “agor y nefoedd,” â'i ogoniant, yn ei alw yn agoriad i ranbarth mwy goleuedig. Dywedodd yr Henuriad Bates fod ei disgrifiad yn rhagori ymhell ar unrhyw gyfrif o'r nefoedd agoriadol a ddarllenodd erioed gan unrhyw awdur.

Tra yr oedd hi yn siarad ac yn dal mewn gweledigaeth, cododd ar ei draed, ac ebychodd, “O, sut y dymunaf fod yr Arglwydd John Rosse yma heno!” Holodd yr Henuriad White, “Pwy yw’r Arglwydd John Rosse?”

“O,” meddai’r Henuriad Bates, “fe yw’r seryddwr mawr Seisnig. Byddai'n dda gennyf pe bai yma i glywed y wraig honno'n siarad seryddiaeth, ac i glywed y disgrifiad hwnnw o'r 'nefoedd agoriadol.' Mae o flaen unrhyw beth ddarllenais i erioed ar y pwnc.”—GSAM, t. 258. {1BIO 113.3–114.1}

Mae angen sylweddoli nad oedd llawer o delesgopau mawr ar y pryd, ac nid oedd ganddynt y gallu i dynnu ac atgynhyrchu ffotograffau fel y gwneir heddiw. Nid yw ffotograffiaeth ei hun wedi'i datblygu ddigon eto. Byddai seryddwyr yn edrych drwy'r telesgop ac yna'n disgrifio'r hyn a welsant mewn geiriau neu'n gwneud braslun ar bapur. Dyna sut y gwnaethant gyfleu parchedig ofn y nefoedd.

Wedi chwarae â thelesgop iard gefn fy hun, gallaf dystio i'r arswyd o wylio â'm llygaid fy hun wrth i'r cyrff nefol dramwyo ar draws yr awyr. Un o fy mhrofiadau cyntaf gyda fy nelesgop oedd ei bwyntio at seren ddisglair yr oeddwn i wedi dyfalu oedd Jupiter, a gweld ei “bolesau arlliwiedig” drosof fy hun. Wrth i’m llygad addasu i’r profiad newydd, roeddwn i’n synnu ac yn falch iawn o sylwi ar ei lleuadau bach gerllaw, pob un yn unig bwynt pin bach o olau.

Mae'n anodd iawn aros yn amyneddgar tra bod rhywun arall yn edrych trwy'r sylladur ac yn disgrifio'r hyn maen nhw'n edrych arno! Mae'n gwneud person mor awyddus â phlentyn bach i'w weld hefyd! Nid yw'n syndod i Joseph Bates sefyll ar ei draed a gwneud ei ebychnod o gwmpas Arglwydd John Rosse (perchennog y telesgop mwyaf y byd), fel pe bai am gymryd ei dro ei hun i weld yr hyn a welodd Ellen G. White!

Mae delwedd cyfansawdd yn cynnwys rhesi o leuadau o'r planedau Iau, Sadwrn, a Wranws.... Mae pob rhes wedi'i labelu ag enw'r blaned ac yna cyfrif o'r lleuadau a ddangosir. Mae'r lleuadau'n amrywio'n fawr o ran lliw a nodweddion arwyneb, gan gynrychioli daeareg blanedol amrywiol. Amlygir rhai lleuadau gyda chylch coch i dynnu sylw.Efallai y bydd y rhai ohonoch sydd â lefel sylfaenol o wybodaeth fodern am ein system solar eisoes wedi cydnabod na welodd Ellen G. White nifer gwirioneddol y lleuadau y gwyddys eu bod yn cylchdroi'r planedau, a nododd Bates o'i disgrifiadau. Mewn gwirionedd, mae hyn wedi profi i fod yn bwynt o dramgwydd i feirniaid dawn broffwydol Ellen G. White. Nid yw'n anodd cysoni'r mater, fodd bynnag, a gallwch ddarllen y dadleuon drosoch eich hun ym mhennod 7 o'r llyfr Ellen G. White a'i Beirniaid, ar gael ar-lein.

Mae'r ffordd y mae gwyddonwyr yn categoreiddio planedau, lleuadau a chyrff nefol eraill sy'n cylchdroi yn bell o fod yn fater clir, ac mae niferoedd a diffiniadau'r termau wedi newid sawl gwaith dros y blynyddoedd. O'm safbwynt i, mae niferoedd y lleuadau a welodd Ellen G. White yn dal yn reddfol ddilys heddiw os ydych chi'n cyfrif y cyrff sy'n edrych fel lleuadau mewn gwirionedd. Ond y pwynt pwysig i’w wneud yw bod Duw wedi rhoi’r weledigaeth i Ellen G. White i’r pwrpas cydnabyddedig o ennill hyder Bates yn y rhodd roedd wedi ei rhoi iddi. Ni roddodd y weledigaeth i ennill hyder seryddwyr heddiw sydd wedi darganfod nifer o gyrff eraill yn cylchdroi'r planedau. Roedd i Bates yn 1846, ac—fel y gwelwn fwyfwy—i ni yn 2014.

Llofnod Cloc Orion

Mae'r weledigaeth a'r amgylchiadau o'i chwmpas i gyd yn cadarnhau cywirdeb dyddiad cychwyn 1846 ar gyfer seren gyntaf cloc Orion. Yn ogystal â'r disgrifiadau ansoddol o'r planedau a roddodd Ellen G. White, roedd nifer y lleuadau a welodd yn darparu olion bysedd meintiol o'r system solar a oedd yn hysbys ar y pryd. I Bates, a oedd yn cydnabod na allai'r ferch ifanc gymharol ddiddysg hon fod wedi ffugio'r wybodaeth hon, roedd yn gadarnhad dwyfol o'i dawn ysbrydol.

Rydym wedi cysoni dyfyniadau di-rif o ysgrifau Ellen G. White yn ein hastudiaethau o neges Orion. Dyna ei “disgrifiadau ansoddol” yr ydym wedi’u dehongli i gyfeirio at ein neges, fel y dehonglodd Bates ei disgrifiadau fel y planedau yr oedd mor gyfarwydd â hwy. Yn y weledigaeth seryddiaeth hon, mae Duw yn ychwanegu “disgrifiad meintiol” o gloc Orion trwy roi'r rhifau sy'n ffurfio ei “olion bysedd.”

Nifer y lleuadau a roddir yn y weledigaeth yw: 4, 7, a 6.

Rydym yn adnabod y rhif 7 ar unwaith fel rhif arbennig sy'n cynrychioli cyflawnder neu berffeithrwydd (fel yng Nghrist) felly gadewch i ni ei roi o'r neilltu ac edrych ar y ddau rif arall: 4 a 6. Os ydym yn adio 4 a 6 yna cawn 10, sy'n cyfeirio at gyfraith berffaith Duw o gariad (fel yn y Deg Gorchymyn). Neu, gallwn luosi’r rhifau 4 a 6 i gael 24, sy’n dwyn i gof y 24 henuriad o amgylch yr orsedd yn Datguddiad 4 a 5.

Mae'r penodau hynny o lyfr y Datguddiad yn cynnwys y cynllun adeiladu ar gyfer Cloc Duw. Ydych chi'n dechrau gweld olion bysedd neges Orion yn y niferoedd? Drwy gynnwys y rhif 7 yn yr hafaliad llawn, rydym yn cael:

7 × (4 × 6) = 7 × 24 = 168

Annwyl ddarllenydd, a ydych yn sylweddoli arwyddocâd hyn?

Effaith y weledigaeth oedd dileu pob amheuaeth ym meddwl Bates fod gweledigaethau Ellen G. White o darddiad dwyfol a chadarnhau bod Duw yn wir wedi gosod rhodd proffwydoliaeth arni. Mae'r un weledigaeth bellach yn cadarnhau neges Orion i ni heddiw trwy drwsio'r dwy elfen hanfodol o unrhyw gyfnod proffwydol: y man cychwyn, a'r hyd. Mae'r weledigaeth ei hun a'i hamgylchiadau ym mis Tachwedd 1846 yn rhoi dyddiad cychwyn cylch cloc Orion i ni, tra bod nifer y lleuadau yn amgodio hyd cyflawn y cylch o 168 mlynedd.

Ymhellach, yr oedd yn y cynllun dwyfol i ddynion ddarganfod y nifer cywir o leuadau mewn pryd i'r pwrpas hwn. Yn wir, mae taith Ellen G. White o'r Ddaear i'r Nefoedd ar draws orbitau serennog y planedau ei hun yn symbol o 168 mlynedd negeseuon y tri angel. Pa mor addas yw'r lleuadau ar y ffordd i Orion i gynrychioli teithiau Llestr Amser wrth iddi dreiglo i'r nef ar ei holwynion lleuad.

Yma ar gymal olaf y daith, dylem ystyried o ddifrif beth arall y gallwn ei ddysgu o'r profiad a gawsant yn ôl yn 1846 ar ddechrau'r cylch cloc. Mae hanes yn ailadrodd nawr ar ddiwedd y cylch! Crynhoir yr hyn a ddigwyddodd bryd hynny yng nghofnod Tachwedd 1846 o'r gronoleg yn Gwyddoniadur Ellen G. White fel a ganlyn:

Tachwedd 1846 – Cynhadledd ffurfiannol gyda Joseph Bates yn Topsham, Maine. Roedd gweledigaeth Ellen ar y “nefoedd agoriadol” yn argyhoeddi Bates bod ei gweledigaethau o fwy na tharddiad dynol. O'r pryd hwn y dechreuodd Bates a'r Gwynion llafur unedig. Gweler Cynadleddau Beiblaidd Sabothol.

Felly, yr un weledigaeth honno oedd y trobwynt y bu Joseph Bates a'r Gwynion yn cydweithio ynddo ar ôl hynny llafur unedig. Roedd neges y trydydd angel wedi dod yn unedig â negesau'r angel cyntaf a'r ail. Yr oedd yn ddechreuad cyhoeddi y cyfun neges tri angel.

O ddarllenydd, a ydyw llais Duw wedi llefaru wrthych trwy y nefoedd agoriadol ? A wnewch chwi uno eich llafur â ni wrth gyhoeddi yr hyn a ddylem yn fuan ei alw yn “Negeseuon y Pedwar Angel”?

Drws Agored Na All Dyn ei Gau

Dau ddelwedd yn darlunio ffenomenau nefol. Mae delwedd uchaf (a) yn dangos darlun artistig hanesyddol o'r 1800au gan Syr William Herschel, yn cynrychioli ffigwr niwlog sy'n debyg i wyneb dynol a ffurf yn y nefoedd. Mae llun gwaelod (b) yn ffotograff ffotograffig modern gan Delesgop Gofod Hubble, sy'n arddangos cymylau cosmig bywiog gyda arlliwiau chwyrlïol o binc, glas a phorffor, sy'n arwydd o nebula mewn gofod dwfn.

Mae’n bwysig deall beth oedd ystyr y term “nefoedd agoriadol” yn nyddiau Ellen G. White. Teithiodd mewn gweledigaeth i'r lle arbennig iawn hwnnw, a oedd yn wrthrych adnabyddus penodol yn y ffurfafen serennog. Ers hynny mae'r enw disgrifiadol “nefoedd agoriadol” wedi ildio i'w enw mwy cyffredin: y Nebula Orion.

Roedd Bates yn gapten môr, ond roedd ei ddiddordeb mewn seryddiaeth yn amlwg yn mynd y tu hwnt i reidrwydd mordwyo. Roedd yn gwybod yn iawn i ble roedd Ellen G. White wedi teithio yn ei gweledigaeth. Yn wir, roedd Bates wedi ysgrifennu traethawd ar y pwnc o'r enw Y Nefoedd Agoriadol yr hwn a ragymadroddwyd yn ngwanwyn yr un flwyddyn, 1846. Ynddo, y mae yn egluro beth oedd ystyr y term iddo ef, i seryddwyr, ac i ysgrifenwyr y Bibl. Mae'n dyfynnu disgrifiad y seryddwr Saesneg Huggins o'r Orion Nebula fel a ganlyn:

Mae Huggens, ei ddarganfyddwr cyntaf, yn rhoi’r disgrifiad canlynol ohoni: “Mae seryddwyr yn gosod tair seren yn agos at ei gilydd yng Nghleddyf Orion; a phan edrychais ar y canol-fwyaf gyda Telescope, yn y flwyddyn 1656, ymddangosodd yn lie yr un hwnw, ddeuddeg o ser ereill ; ymhlith y tri hyn sydd bron yn cyffwrdd â'i gilydd, a phedwar arall yn ymddangos yn pefrio fel trwy a cwmwl, fel yr ymddangosai y gwagle o'u hamgylch yn llawer disgleiriach na'r gweddill o'r nef, yr hwn yn ymddangos yn hollol ddu, o herwydd y tywydd teg, a welid. fel trwy a agor llenni, trwy ba un yr oedd golwg rydd i ranbarth arall oedd mwy goleuedig. Yr wyf wedi sylwi yn fynych ar yr un ymddangosiad yn yr un lle heb ddim cyfnewidiad ; fel y mae yn debygol fod y rhyfeddod hwn, beth bynag a all fod ynddo ei hun, wedi bod yno o bob amser ; ond wnes i erioed gymryd sylw o unrhyw beth tebyg iddo ymhlith gweddill y sêr sefydlog.”

Mae rhai pwyntiau o gyhoeddiad Bates yn nodedig am yr erthygl hon:

  • Am ganrifoedd, mae Nebula Orion wedi cael ei gydnabod fel “bwlch” neu “fan agored.” Mae gwyddoniaeth fodern yn dal i gadarnhau'r disgrifiad hwnnw i fod yn wir.
  • Mae Nefoedd a Gardd Eden yn gysylltiedig â'r agoriad yn y nefoedd lawer gwaith yn y Beibl.
  • Mae'r Beibl yn nodi y bydd Iesu (ac felly y Ddinas Sanctaidd gyda Gardd Eden) yn dychwelyd o'r Nebula Orion.

Allwch chi weld i mewn i'r cysegr nefol trwy ffydd? A ydych yn dechrau gweld gogoniant Duw yn y cwmwl, fel y gwnaeth Moses? A yw’r llen (neu’r gorchudd) wedi’i thynnu o’r neilltu i chi ei gweld i mewn i’r rhanbarth “mwy goleuedig”?

O, ffrind! A yw'n gwefreiddio'ch calon i wybod bod Iesu Grist - trwy'r Ysbryd Glân - yn arwain ei braidd tuag at byrth perlog y ddinas nefol heddiw!?

Roedd Joseph Bates wedi ysgrifennu am y nefoedd agoriadol cyn iddo ddod yn argyhoeddedig ynghylch anrheg broffwydol Ellen G. White - cyn iddi dderbyn ei gweledigaeth seryddiaeth a chyn i'r “man agored yn Orion” gael ei boblogeiddio ymhlith Adfentwyr fel y fan lle mae'r nefoedd. Roedd ei gweledigaeth yn gadarnhad o’r hyn yr oedd Bates eisoes wedi’i ddarganfod trwy astudiaeth Feiblaidd. Mae ei gweledigaeth yn gwneud yr un peth heddiw i gadarnhau astudiaeth John Scotram o'r Cloc Duw yn Orion!

Gadewch i'ch Goleuni Ddisgleirio

Ni chyhoeddodd Ellen G. White y weledigaeth hon ei hun. Mae'n debyg bod ei ddiben wedi'i gyflawni wrth ennill Joseph Bates, ac nid oedd ei angen ymhellach yn ei hamser. Mae hynny'n codi'r cwestiwn: sut daeth y weledigaeth i lawr i ni?

Ysgrifennodd JN Loughborough Cynnydd a Chynnydd Adfentyddion y Seithfed Dydd a chyhoeddodd ef yn 1892. Yr oedd ei lyfr yn cynnwys yr hanes cyhoeddedig cyntaf o weledigaeth seryddiaeth Ellen G. White. Roedd hynny’n dal i fod yn sgil fiasco 1888, pan sylweddolodd yr “hen amserwyr” fel Loughborough yn ddiamau eu bod yn rhy hen i fyw trwy anialwch arall yn crwydro i weld yr Ail Adfent cyn eu marwolaeth. Roedd y cyfle i deithio i Orion wedi’i golli, ac oherwydd hynny, roedd angen cofnodi’r weledigaeth ar gyfer cenhedlaeth y dyfodol.

We ai’r genhedlaeth honno yn y dyfodol y cofnodwyd y weledigaeth hon ar ei chyfer! Gan barhau â'r dyfyniad uchod o Gwraig o Weledigaeth, rydym yn darllen:

Adroddodd Ellen G. White am y profiad hwn a ddigwyddodd yng nghartref Eli Curtis:

Ar ôl i mi ddod allan o weledigaeth fe wnes i adrodd yr hyn roeddwn i wedi'i weld. Yna gofynnodd yr Henuriad Bates a oeddwn wedi astudio seryddiaeth. Dywedais wrtho nad oedd gennyf unrhyw gof o edrych i mewn i seryddiaeth erioed [llyfr].

Meddai, "O'r Arglwydd y mae hyn." Ni welais ef erioed fel rhydd a hapus o'r blaen. Ei disgleiriodd wyneb gyda'r golau'r nefoedd, ac yntau cymhell yr eglwys gyda nerth.—Brasluniau o Fywyd James White ac Ellen G. White (1880) {LS80 238.1}

Onid yw yr un cyfrif byr hwn yn llefaru cyfrolau ? Mae'n ymwneud â'r pryd y siaradodd Duw yr amser a “y dechreuodd ein hwynebau oleuo a disgleirio gyda gogoniant Duw!” Mae'n ymwneud â chyhoeddi'r Saboth yn llawnach! Mae’n ymwneud â “cyflwr hapus, sanctaidd” y 144,000 yn cael eu selio a’u huno’n berffaith!

Un peth a ddysgwn o weledigaeth Ellen G. White yw, os ydym am chwilio am “Orion” yn ei hysgrifau (neu yn y Beibl o ran hynny) y dylem ddefnyddio’r enwau a ddefnyddiodd—“agor y nefoedd.” Mae'r dyfyniadau canlynol yn siarad at y pwynt:

Nid oedd angylion erioed o'r blaen wedi gwrando ar y fath weddi ag a offrymodd Crist yn ei fedydd, ac yr oeddent yn awyddus i fod yn gludwyr y neges oddi wrth y Tad at ei Fab. Ond, na! yn uniongyrchol oddi wrth y Tad yn cyhoeddi goleuni ei ogoniant. Agorwyd y nefoedd, ac yr oedd pelydrau o ogoniant yn gorphwys ar Fab Duw, ac yn tybied ffurf colomen, mewn gwedd fel aur llosgedig. Yr oedd ffurf y colomen yn arwyddluniol o addfwynder ac addfwynder Crist. Tra yr oedd y bobl yn sefyll dan swyngyfaredd, yr oedd eu llygaid yn glynu wrth Grist, o'r nefoedd agoriadol y daeth y geiriau hyn: “Hwn yw fy Mab annwyl, yr hwn yr wyf yn ymhyfrydu ynddo.” Rhoddwyd y geiriau cadarnhad mai Crist yw Mab Duw i ysbrydoli ffydd yn y rhai a oedd yn dyst i'r olygfa, ac i gynnal Mab Duw yn ei lafur llafurus. Er bod Mab Duw wedi ei wisgo â dynoliaeth, eto mae Jehofa, â’i lais ei hun, yn ei sicrhau o’i fabiaeth â’r Tragwyddol. Yn yr amlygiad hwn i'w Fab, mae Duw yn derbyn dynoliaeth fel y dyrchafwyd ef trwy ragoriaeth ei anwyl Fab. {RH Ionawr 21, 1873 par. 5}

Ydych chi erioed wedi meddwl pam roedd angen i Iesu gael ei fedyddio, pan nad oedd ganddo bechodau i'w golchi i ffwrdd? Roedd Ioan Fedyddiwr yn meddwl tybed yr un peth, ac esboniodd Iesu fod angen “cyflawni pob cyfiawnder.” Mewn geiriau eraill, cafodd ei fedyddio fel y gallai fod yn esiampl berffaith i eraill. Profiad Iesu yw’r esiampl yn arbennig ar gyfer y 144,000, oherwydd byddent yn gwneud gwaith tebyg. Cadwch hynny mewn cof wrth inni astudio dyfyniad arall am y nefoedd agoriadol:

Plentyndod, ieuenctyd, a dynoliaeth, loan, yr hwn a ddaeth yn ysbryd a nerth Elias i wneyd gwaith neillduol yn parotoi y ffordd i Waredwr y byd [rhagflaenu'r 144,000], wedi ei nodi gyda chadernid a nerth moesol. Ni allai Satan ei symud oddi wrth ei uniondeb. Pan glywyd llais y proffwyd hwn yn yr anialwch, “Paratowch ffordd yr Arglwydd, unionwch ei lwybrau.” Roedd gan Satan ofn am ei deyrnas. Teimlai fod y llais yn seinio mewn tonau utgorn [cloc yr utgorn] yn yr anialwch peri i bechaduriaid dan ei reolaeth grynu. Gwelodd fod ei allu dros lawer wedi ei dorri. Datguddiwyd anmharch pechod yn y fath fodd nes peri i ddynion ddychrynu, a rhai, trwy edifeirwch am eu pechodau, yn cael ffafr Duw ac yn ennill gallu moesol i wrthsefyll ei demtasiynau.

Yr oedd ar lawr ar yr adeg y cyflwynodd Crist ei hun i loan i'w fedyddio. Clywodd y llais mawreddog yn canu trwy'r nef ac adlais trwy y ddaear fel pelau taranau [Y Saith Taran a Llestr Amser]. Gwelodd y mellt yn fflachio o’r nefoedd ddigwmwl, a chlywodd eiriau brawychus Jehofa, “Hwn yw fy Mab annwyl, yr wyf yn ymhyfrydu ynddo.” Gwelodd ddisgleirdeb gogoniant y Tad yn cysgodi ffurf yr Iesu, a thrwy hyny, gyda sicrwydd digamsyniol, amlygu yr Un yn y dyrfa hono a gydnabyddai yn Fab iddo. Yr oedd yr amgylchiadau cysylltiedig â'r olygfa fedydd hon wedi cynhyrfu y casineb mwyaf dwys yn mron Satan. Gwyddai gan hyny i sicrwydd, oni bai y gallai orchfygu Crist, o hyn allan byddai cyfyngiad ar ei allu. Roedd yn deall bod y cyfathrebu o orsedd Duw yn arwydd bod y Nefoedd yn fwy uniongyrchol hygyrch i ddyn.

Gan fod Satan wedi arwain dyn i bechu, roedd wedi gobeithio y byddai ffieidd-dra pechod Duw am byth yn ei wahanu oddi wrth ddyn, ac yn torri'r cysylltiad rhwng Nefoedd a daear. Ond mae'r agor y nefoedd mewn cysylltiad â llais Duw yr oedd annerch ei Fab yn debyg i farwolaeth i Satan. Ofnai fod Duw yn awr i uno dyn yn llawnach iddo ei hun, a rhoddwch iddo pŵer i oresgyn ei ddyfeisiau. {RH Mawrth 3, 1874 par. 19–21}

Yr ydym yn byw yn yr amser pan ddaw yr esiampl hon yn realiti i’r 144,000, ac eto gwelwn ymadroddion yn y testun yn debyg iawn i’r rhai yng ngweledigaethau Ellen G. White yn 1844 a 1847, lle clywodd y “dydd a’r awr.” Roedd bedydd Iesu i fod yn esiampl, ac felly y mae! Nawr dyma'r 144,000 y bydd eu bedyddio trwy dân yn ennyn y casineb mwyaf dwys at Satan.

Nerth i'r Treial

Yr olygfa nesaf yn y ddwy weledigaeth honno yw un o helbul ac erledigaeth ofnadwy, yn union fel yr olygfa nesaf ym mhrofiad Iesu oedd un o newyn a themtasiwn yn yr anialwch. Gyfeillion annwyl, gallwn eisoes weld yr helynt a'r erledigaeth ar bob gorwel. Dangoswyd hyn hefyd i Ellen G. White yn yr un weledigaeth seryddiaeth of November 1846. Sylwch ar yr hyn a gofnodir yn Ellen G. White: Cyfrol 1 – Y Blynyddoedd Cynnar: 1827-1862, P. 115:

Ond dangoswyd mwy na phlanedau eraill i Ellen G. White yn y weledigaeth yn Topsham. O hyn ysgrifennodd:

Dangoswyd hynny i mi Byddwn yn cael fy nghystuddio'n fawr, a bod byddai genym brawf o'n ffydd ar ein dychweliad i Gorham.—Sketches o fywyd James White ac Ellen G. White (1880), 239.

Roedd y cyflawniad yn gyflym. Cymerwyd Ellen yn enbyd o wael. Ni ddaeth gweddïau taer ar ei rhan i unrhyw ryddhad. Am dair wythnos bu priodferch James White yn dioddef nes iddi, yn ei loes dwys, ofyn am beidio ag offrymu mwy o weddïau ar ei rhan, oherwydd yr oedd yn argyhoeddedig fod “eu gweddïau yn ymestyn” ei bywyd ac felly ei dioddefiadau. Daeth pob anadl gyda griddfan. Otis Nichols, yn Massachusetts, anfonodd ei fab Henry i ddwyn rhai pethau er cysur iddi, a thra y bu yno ymunodd yn y gweddiau taer am ei hadferiad. Mae Ellen G. White yn sôn am yr hyn a ddilynodd:

Wedi i eraill weddio, dechreuodd y Brawd Harri weddio, ac ymddangosai dan lawer o faich, a chyda nerth Duw yn gorphwys arno, cyfododd oddi ar ei liniau, daeth ar draws yr ystafell, a gosododd ei ddwylaw ar fy mhen, gan ddywedyd, " Chwaer Ellen, lesu Grist a'th gyflawnodd," a syrthiodd yn ol wedi ymsuddo trwy allu Duw. [Ar sawl achlysur yn y blynyddoedd 1840 i 1851—a hyd yn oed yn ddiweddarach—cafwyd profiadau lle'r oedd gallu Duw yn cael ei amlygu mewn puteindra corfforol. Byddai’r amgylchiadau, a chymeriad uchel yr unigolion dan sylw, yn arwain at y casgliad bod profiadau o’r fath yn ddilys ac nid yn ffrwyth ffanatigiaeth.] Roeddwn i’n credu mai gwaith Duw oedd y gwaith, ac roedd y boen yn fy ngadael. Llanwyd fy enaid â diolchgarwch a thangnefedd.— Ibid., 239, 240.

Adferwyd Ellen yn llwyr i iechyd normal ac yn fuan gyda'i gwr aeth ar gwch i Boston. Ond roedd y daith hon yn unrhyw beth ond yn un llonydd i'r newydd-briod, oherwydd ystorm a'u goddiweddodd. Disgrifiodd y daith:

Rholiodd y cwch yn ofnus, a rhuthrodd y tonnau i ffenestri'r caban. Syrthiodd y canhwyllyr mawr i'r llawr gyda damwain. Gosodwyd y byrddau i frecwast, ond taflwyd y llestri ar y llawr.

Roedd ofn mawr yng nghaban y merched. Yr oedd llawer yn cyffesu eu pechodau, ac yn llefain ar Dduw am drugaredd. Yr oedd rhai yn galw ar y wyryf Mary i'w cadw, tra roedd eraill yn gwneud addunedau difrifol i Dduw hynny pe byddent yn cyrraedd tir byddent neilltuo eu bywydau i'w wasanaeth.

Roedd yn olygfa o arswyd a dryswch. Wrth i'r cwch siglo, syrthiodd un ddynes uwch fy mhen o'i hangorfa i'r llawr, gan wylo ar frig ei llais. Trodd un arall ataf a gofyn, “Onid wyt ti wedi dychryn? Mae’n ffaith efallai na fyddwn byth yn cyrraedd tir.”

Dywedais wrthi fy mod wedi gwneud Crist yn noddfa i mi, a phe gwneid fy ngwaith, gallwn hefyd orwedd yng ngwaelod y cefnfor ag mewn unrhyw le arall; ond pe na wnelai fy ngwaith, ni allasai holl ddyfroedd y cefnfor fy moddi. Yn Nuw yr oedd fy ymddiried, y byddai Efe yn ein dwyn yn ddiogel i dir pe byddai er ei ogoniant.—Ibid., 240.

Fe wnaeth!

Mae'n rhyfeddol sut y rhoddodd yr Arglwydd brofiadau bywyd go iawn i Ellen G. White ym 1846 ar ddechrau cylch cloc Orion sydd mor berffaith yn enghreifftio'r digwyddiadau sy'n digwydd yma yn 2014 ar ddiwedd y cylch. Roedd ei phrofiad i fod yn esiampl.

Aeth Ymlaen i Gorchfygu, ac i Gorchfygu

Mae Loughborough yn adrodd stori arall sy'n ymddangos yn arbennig o berthnasol i'n profiad ni. Mae'r stori, y mae'n ei theitl “Ceffyl Dieflig Wedi'i Dofi'n Sydyn,” hefyd yn digwydd yn union ar ôl y weledigaeth seryddiaeth:

Yn fuan ar ôl y cyfarfod hwn yn Topsham, digwyddodd digwyddiad trawiadol arall mewn cysylltiad â'r gweledigaethau, y byddaf yn eu hadrodd fel y dywedodd Elder Bates wrthyf:-

Roedd Elder White yn cael defnyddio ebol wedi torri’n rhannol a wagen farchnad dwy sedd, a adeiladwyd heb ddangosfwrdd, ond roedd ganddo ris ar draws blaen y wagen, a gris haearn o’r siafftiau. Yr oedd yn rhaid bod yn ofalus iawn wrth yrru'r ebol, oherwydd rhag ofn i'r llinellau neu unrhyw beth gyffwrdd â'i ystlysau byddai'n cicio'n gandryll ar unwaith, a bu'n rhaid ei ddal i mewn yn barhaus â ffrwyn dynn i'w gadw rhag rhedeg. Yr oedd yr ebol hwn yn perthyn i barti y dymunent fyned i'w le, a chan fod yr Henuriad Gwyn wedi arfer rheoli ebolion di-dor, meddyliodd na chai efe unrhyw drafferth difrifol gyda'r un hwn. Pe baent yn gwybod, fodd bynnag, yn ystod ei wrthdystiadau gwyllt ei fod wedi lladd dau ddyn o'r blaen, un trwy ei wasgu yn erbyn y creigiau ar ymyl y ffordd, efallai y byddai wedi bod yn llai hyderus.

Y tro hwn roedd pedwar o bobl yn y wagen, yr Henuriad White a'i wraig ar y sedd flaen, ac Elder Bates ac Israel Damon ar y sedd gefn. [Cofnododd Ellen G. White stori ddiddorol a chymwysadwy am Israel Damon yn Rhoddion Ysbrydol, cyf. 2, t. 40-42.] Tra yr oedd yr Henuriad Gwyn yn gofalu am gadw y ceffyl dan reolaeth, yr oedd Mrs. White yn ymddiddan am y gwirionedd, pan oedd Mr. daeth nerth Duw i waered ar y fintai a hi a gymerwyd ymaith mewn gweledigaeth, yn eistedd yn y wagen. Y foment y gwaeddodd hi “Gogoniant!” wrth iddi fynd i mewn i weledigaeth, yr ebol yn sydyn stopio berffaith llonydd, a gollwng ei ben. Ar yr un pryd cododd Mrs. Galwodd yr Henuriad Bates ar Elder White, “Bydd yr ebol yn cicio’r ddynes honno i farwolaeth.” Atebodd yr Henuriad Gwyn, “Yr Arglwydd sydd â'r ebol yn awr;

Nid wyf am ymyrryd.” Safai'r ebol mor dyner a hen geffyl. Ar fin y ffordd cododd y clawdd tua chwe throedfedd, ac wrth ymyl y ffens roedd lle gwelltog. Aeth Mrs. White, a'i llygaid yn dal i fyny, heb edrych i lawr unwaith, i fyny'r clawdd i'r llain laswelltog, yna cerddodd yn ôl ac ymlaen am ychydig funudau, gan siarad a disgrifio harddwch y ddaear newydd. Yna, gyda'i phen yn yr un osgo, daeth i lawr y banc, cerddodd i fyny at y wagen, camodd i fyny ar y grisiau, gyda'i llaw ar y ffolen yr ebol, ac felly i fyny ar at y siafftiau, ac i mewn i'r wagen eto. Yr eiliad yr eisteddodd i lawr ar y sedd daeth allan o weledigaeth, a yr eiliad honno cychwynnodd y ceffyl, heb unrhyw arwydd gan y gyrrwr, i fyny, ac aeth ar ei ffordd.

Tra yr oedd Mrs. Ar y dechrau dim ond cyffwrdd ag ef gyda'r chwip; dro arall byddai'r ceffyl wedi ymateb gyda chic, ond nawr doedd dim cynnig. Yna tarodd ef yn dipyn o ergyd, yna'n galetach, ac yn galetach o hyd. Ni thalodd yr ebol unrhyw sylw i'r ergydion beth bynnag, ond ymddangosai mor ddiniwed â'r llewod y caeodd yr angylion eu safnau y noson a dreuliodd Daniel yn eu ffau. “Roedd yn lle sobr,” meddai’r Henuriad Bates, “ac roedd yn amlwg fod yr un Grym a gynhyrchodd y gweledigaethau, am y tro yn darostwng natur wyllt yr ebol.”

Os mai canlyniad rhai o'i gwendidau corfforol yn unig oedd y weledigaeth hon, cyfyd yr ymholiad yn naturiol, A oedd y ceffyl wedi ei gystuddio yn yr un modd?

Onid yw'n ddiddorol, pan fydd neges y tri angel yn uno, mae stori am geffyl - ceffyl a gafodd ei ddofi gan y nefoedd ac a aeth ar orchymyn y nefoedd. Mae hynny'n sicr yn symbol o Iesu yn marchogaeth ceffyl gwyn y Datguddiad, gan fynd allan yn 1846 i goncro'r byd gyda negeseuon y tri angel.

Beth mae'n ei ddweud am geffyl gwyn 2014?

Glanhad y Cysegr

Pan fydd y ceffyl gwyn yn marchogaeth, mae angen i Iesu gael eglwys lân i gyhoeddi'r efengyl bur. Ers y cymar daearol i'r llys nefol wedi bod adleoli i ni, nid oedd ond yn rhesymegol y byddai'r dyfarniad yn dechrau yma. Ac fe wnaeth. Mae Eseciel 9 wedi dechrau.

Rhoesom uchel rhybudd trwmped ar gyfer y gwleddoedd cwymp, gan rybuddio am y cyfan drwy gydol tymor y ŵyl a gadarnhawyd gan haidd. Roedd tri Saboth uchel, Dydd Cymod arbennig y “ceffyl gwyn”, lleuad waed, y drydedd utgorn, a mwy! Caniataodd Duw ddigon o amser i’r rhybudd fynd allan a chael ei wrando.

Y maent wedi ymddwyn yn fradwrus â'r Arglwydd, Canys plant paganaidd a genhedlasant. Yn awr, bydd Lleuad Newydd yn eu hysu a'u hetifeddiaeth. (Hosea 5:7, NKJV)

Dechreuodd y glanhau yn union ar lleuad newydd y ail bosibilrwydd ar gyfer y gwyliau, ar Ddydd yr Utgorn, ac fe'i cwblhawyd mewn pryd ar gyfer Dydd y Cymod. Rydym wedi gwybod bod y posibilrwydd cyntaf o'r gwyliau yn aml yn ymwneud â symudiadau'r Tad, tra bod yr ail bosibilrwydd yn ymwneud â symudiadau Iesu. Yn wir, mae wrthi'n glanhau Ei eglwys—yn union ar amser.

Roedd gennym ni berson yn ein plith nad oedd yn ysbrydol lân. Roedd Satan wedi ei ddefnyddio ers amser maith mewn ffordd gynnil iawn i ymosod ar y mudiad hwn. Mae'r stori gyfan y tu hwnt i gwmpas yr erthygl hon, ond y gwir amdani yw bod Jan Meve wedi gadael y tîm ac mae ein tudalennau cyswllt wedi'u diweddaru yn unol â hynny.

Lladd yn hollol hen ac ieuanc, yn forynion, ac yn blant bychain, ac yn wragedd: ond na ddowch yn agos at neb y mae y nod arno; a dechreu yn fy nghysegr. Yna dechreuasant ar yr hen wŷr oedd o flaen y tŷ. (Eseciel 9: 6)

Mae'n ddioddefaint ofnus, a dylai roi achos i fyfyrio'n ddifrifol. Ni sydd wedi cael y cyfleoedd mwyaf i gael ein trawsnewid gan olau'r nefoedd sydd gymaint â hynny'n fwy atebol.

Felly os tywyllwch yw'r goleuni sydd ynot, mor fawr yw'r tywyllwch hwnnw! (Mathew 6:23)

Yn ddiddorol, rydym bellach yn saith oedolyn ar y fferm—nid pob arweinydd, ond gyda’n gilydd yn symbol o weinidogion niferus Duw sydd i ddatgelu cariad Crist.

“Y pethau hyn a ddywed yr hwn sydd yn dal y saith seren yn ei law dde.” Datguddiad 2:1. Mae'r geiriau hyn yn cael eu llefaru wrth yr athrawon yn yr eglwys - y rhai a ymddiriedwyd gan Dduw â chyfrifoldebau pwysfawr. Mae y dylanwadau melys sydd i fod yn helaeth yn yr eglwys yn cael eu rhwymo i fyny gyda gweinidogion Duw, y rhai sydd i ddatguddio cariad Crist. Mae ser y nef dan Ei reolaeth Ef. Mae'n eu llenwi â golau. Mae'n arwain ac yn cyfarwyddo eu symudiadau. Pe na bai Efe yn gwneud hyn, byddent yn dod yn sêr syrthiedig. Felly gyda'i weinidogion. Nid ydynt ond offer yn ei ddwylaw Ef, a thrwy Ei allu Ef y gwneir yr holl ddaioni a gyflawnant. Trwyddynt y mae Ei oleuni i lewyrchu allan. Y Gwaredwr yw eu heffeithlonrwydd. Os byddant yn edrych ato fel yr oedd yn edrych at y Tad byddant yn cael eu galluogi i wneud ei waith. Wrth iddynt wneud Duw yn ddibyniaeth iddynt, bydd yn rhoi ei ddisgleirdeb iddynt i adlewyrchu i'r byd. {AA 586.3}

Mae'r farn wedi dechrau gyda henuriaid tŷ Dduw, ond gallwch chi fod yn sicr na fydd yn dod i ben nes i'r eglwys gyfan gael ei glanhau.

Canys y mae yr amser wedi dyfod i fod yn rhaid dechreu barn yn nhŷ Dduw: ac os o’n blaen ni y dechreua hi, beth fydd diwedd y rhai nid ufuddhâant i efengyl Duw? Ac os prin y bydd y cyfiawn yn gadwedig, pa le yr ymddengys yr annuwiol a'r pechadur ? (1 Pedr 4:17-18)

Mae Dydd y Cymod bob amser wedi bod yn gysylltiedig â theimladau cymysg. Yr oedd yn ddydd brawychus i gystuddi yr enaid, ond yn mhen amser gosodwyd pechodau y genedl ar y bwch dihangol lie y perthynent.

Fodd bynnag, i'r rhai sy'n ochneidio ac yn llefain - nid yn bennaf am y pechodau a welant mewn eraill, ond am eu pechodau eu hunain - yr union beth yw'r cymod: “ar-un-waith” neu agosrwydd neu undeb arbennig â Duw nad yw ond yn bosibl os yw pechod yn cael ei ymwrthod.

Os cyffeswn ein pechodau, y mae efe yn ffyddlon a chyfiawn i faddau i ni ein pechodau, ac i'n glanhau oddi wrth bob anghyfiawnder. (1 Ioan 1:9)

Enillodd Crist fuddugoliaeth fawr gan na chollwyd unrhyw un arall wrth lanhau ein gwersyll, a'n calonnau, ar hyn o bryd yn 2014. Mae cloc Orion yn taro'r awr ac mae'r ceffyl gwyn yn marchogaeth eto. Yr wyf yn gweddio y bydd i’r Arglwydd yn Orion orchfygu dy galon hefyd, “ gan orchfygu ac i orchfygu,” nes gwneyd i fyny bob un olaf o’r 144,000.

I gloi, dyweder fod y broffwydes ffyddlon Ellen G. White yn cadarnhau neges Orion yn helaeth, nid yn unig trwy’r llu o ddyfyniadau cymwys, ond hefyd yn ei gweledigaethau eu hunain o’r “nefoedd agoriadol,” a hyd yn oed yn ei phrofiadau bywyd sy’n cynnig darluniau clir ar gyfer amser y “ceffyl gwyn.” Rhowch gynnig arni, profwch, blaswch ef - ond gadewch eich amheuon o'r diwedd! Saif y weinidogaeth hon yn gadarn fel y llais Duw ar y ddaear. Crist sydd wrth ei llyw, “a phyrth uffern ni orchfygant hi” (meddai Efe).