Ydych chi erioed wedi meddwl beth fyddai'n digwydd pe bai un person ar goll o'r 144,000 o dystion? Pa ganlyniadau fyddai hynny'n eu cael i'r Ddadl Fawr? Ydych chi'n deall pam y gofynnodd Iesu, “Pan ddêl Mab y dyn, a gaiff efe ffydd ar y ddaear?”
Mae'r rhan fwyaf o bobl yn cymryd yn ganiataol heb feddwl llawer bod Duw yn rhy bwerus i byth golli'r Ddadl Fawr. Ystyriwch am eiliad: a yw Duw yn gyfiawn, neu'n anghyfiawn? Os yw Efe yn gyfiawn, yna a fyddai y llys nefol yn rhoddi prawf teg, neu a fyddai yn llywodraethu o blaid y blaid sydd â'r gallu mwyaf ?
Os ydych yn cymryd yn ganiataol na fyddai Duw yn ildio ei Hun i brawf teg, yna rydych chi'n camddeall beth yw cynllun iachawdwriaeth. Pe bai Duw yn rheoli trwy nerth Ei allu ni waeth beth yw tegwch, ni fyddai angen Iesu, na dim angen y 144,000 o dystion. Ond os yw Duw yn ymostwng i brawf teg, yna mae gan Satan gyfle i ddangos i’r bydysawd, ar ddiwedd hanes 6000 o flynyddoedd y byd hwn, na fydd hyd yn oed 144,000 o fodau wedi’u creu ar ôl sy’n dal i fod eisiau cadw gorchmynion y Creawdwr. Dyma fyddai’r dystiolaeth bod angen i Satan ennill yr achos yn erbyn Duw.
Ystyriwch am eiliad pam, ar ôl y mileniwm, y bydd Satan yn ymosod ar ddinas Duw. Ydy e mor dwp â hynny i feddwl y gall ennill? Neu ai ni yw’r rhai gwirion sy’n methu â dychmygu Duw yn peryglu’r bydysawd cyfan ar ffydd 144,000 o bobl fel chi a fi? Yn sicr, nid yw Satan yn meddwl ei gêm ar ben.
Yn gyntaf mae angen i ni ddeall yr hyn a wnaeth Iesu mewn gwirionedd y gallai dim ond un cyfartal â Duw ei wneud, yna byddwn yn gallu deall beth sy'n rhaid ei wneud eto i sicrhau'r cynllun iachawdwriaeth a allai. nad gael ei wneud gan unrhyw un sy'n gyfartal â Duw. Rwy'n gweddïo, wrth i chi astudio'r erthygl hon, y byddwch chi'n adnabod beth eich rôl sydd yn y cynllun iachawdwriaeth.
Wrth y Groes
Talodd Iesu gosb y gyfraith am bechod. Dysgodd Iesu hefyd nad oedd y gyfraith yn ddim ond deg gorchymyn byr, ond mae goblygiadau’r gorchmynion hynny mor bellgyrhaeddol â meddyliau a bwriadau’r galon. Bryd arall fe'u crynhodd yn ddau orchymyn. Mewn geiriau eraiU, pa un bynag a ydym yn eu datgan yn fyr neu yn faith, y mae eu cwmpas yn ddigon mawr i gwmpasu holl gymeriad anfeidrol Duw ; y maent yn ddesgrifiad o'i gymeriad Ef.
Mae cyfraith Duw mor helaeth â'r bydysawd, felly roedd angen aberth o gyfrannau cyfartal i dalu'r pris am ein torri. Dim ond un oedd mor fawr â'r gyfraith a allai fod yn aberth digonol.
Mae iachawdwriaeth dyn yn cael ei chyflawni yn an anfeidrol draul i'r Nefoedd; yr aberth a wneir yn gyfartal i ofynion ehangaf y gyfraith doredig O Dduw. {GC88}
Hyd oni ddeallwn gwmpas y ddeddf, ni allwn amgyffred pa mor fawr yw ein cwymp, na pha mor fawr yw ein prynedigaeth, na pha mor fawr yw ein gwerth yng ngolwg Duw:
Gwerth enaid, pwy all amcangyfrif? A wyddoch chwi ei werth, ewch i Gethsemane, a gwyliwch yno gyda Christ trwy yr oriau o ofid, pan chwysu Ef fel diferion mawr o waed. Edrych ar y Gwaredwr dyrchafedig ar y groes. Clywch y waedd anobeithiol honno, “Fy Nuw, fy Nuw, pam yr wyt wedi fy ngadael?” Marc 15:34. Edrychwch ar y pen clwyfedig, yr ochr dyllog, y traed marw. Cofiwch fod Fe beryglodd Crist y cyfan. Er ein prynedigaeth, roedd y nefoedd ei hun mewn perygl. Wrth droed y groes, gan gofio am un pechadur y buasai Crist wedi gosod ei einioes, gellwch amcangyfrif gwerth enaid. {COL 196.4}
Ydych chi erioed wedi meddwl sut y gallai un dyn, Iesu, fod wedi talu'r pris am holl bechodau'r byd i gyd? Beth yn union roddodd Ef i fyny beth bynnag? Ai dim ond dioddef marwolaeth greulon yn gorfforol fel y mae llawer o ddynion eraill wedi'i ddioddef, a rhoi'r gorau i dri diwrnod yn unig o'i fywyd i gysgu yn y bedd? Mae Sister White yn dweud wrthym mewn iaith glir fod colled barhaol yn gysylltiedig â'i aberth:
Trwy Ei fywyd a'i farwolaeth Ef y mae Crist wedi cyflawni hyd yn oed yn fwy nag adferiad o'r adfail a wnaethpwyd trwy bechod. Dyben Satan oedd dwyn oddiamgylch ymwahaniad tragywyddol rhwng Duw a dyn ; ond yn Nghrist yr ydym yn dyfod wedi ein huno yn nes â Duw na phe buasem erioed wedi syrthio. Wrth gymmeryd ein natur, y mae y Gwaredwr wedi ei rwymo ei Hun wrth ddynoliaeth trwy glymiad sydd byth i'w dorri. Trwy y oesoedd tragwyddol Mae'n gysylltiedig â ni. “Carodd Duw y byd gymaint, nes iddo roi ei unig-anedig Fab.” Ioan 3:16. Efe a roddes Efe nid yn unig i ddwyn ein pechodau, ac i farw yn aberth; Rhoddodd Ef i'r hil syrthiedig. I'n sicrhau o'i gyngor digyfnewid o dangnefedd, rhoddodd Duw Ei unig-anedig Fab un o'r teulu dynol, am byth i gadw Ei natur ddynol. Dyma'r addewid y bydd Duw yn cyflawni Ei air. “I ni y ganed plentyn, i ni y rhoddir mab: a’r llywodraeth fydd ar ei ysgwydd ef.” Mae gan Dduw natur ddynol fabwysiedig ym mherson ei Fab, ac wedi cario yr un i'r nefoedd oruchaf. “Mab y dyn” sy'n rhannu gorsedd y bydysawd. "Mab y dyn" ydyw y gelwir ei enw, " Hyfryd, Cynghorwr, Y Duw galluog, Y Tad tragywyddol, Tywysog hedd." Eseia 9:6. Yr I AM yw'r Dyddiwr rhwng Duw a dynoliaeth, yn gosod ei law ar y ddau. Nid oes gan yr hwn sy'n “sanctaidd, yn ddiniwed, heb ei halogi, ar wahân oddi wrth bechaduriaid,” ein galw ni Brodyr. Hebreaid 7:26; 2:11. Yng Nghrist y mae teulu daear a theulu'r nef yn rhwym ynghyd. Crist a ogoneddwyd yw ein brawd. Mae'r nefoedd wedi'i chynnwys yn y ddynoliaeth, ac mae dynoliaeth wedi'i phlygu ym mynwes Cariad Anfeidrol. {DA 25.3}
Wedi'i gythryblu â dynoliaeth, ni allai Crist fod ym mhob man yn bersonol. {DA 669.2}
Mae'r ffaith i Iesu ddod yn ddynol yn barhaol yn esbonio pa mor anfeidrol oedd Ei aberth mewn gwirionedd, er mai dim ond un dyn ydoedd. Rhoddodd i fyny Ei natur hollbresennol flaenorol (yr unig natur a all wneud iawn am bob pechod o bob amser). Efe a’i rhoddodd i fyny yn barhaol, mewn geiriau eraill i’r “ ail farwolaeth,” tra na ddioddefodd Ei natur ddynol ond y farwolaeth gyntaf fel y cyfiawn o’r holl oesoedd. Cafodd ei atgyfodi fel dyn dynol cyfiawn, fel y bydd y meirw ffyddlon yn cael eu hatgyfodi, nid yn ei natur hollbresennol wreiddiol.Mae hyn hefyd yn egluro sut y gallai Duw ei atgyfodi heb “ddadwneud” yr ail farwolaeth y bu’n rhaid iddo ei dioddef dros ein pechodau.
Y Noddfa Nefol
Nid oes amheuaeth bod marwolaeth Iesu ar y groes yn hanfodol i gynllun iachawdwriaeth, ond mae mwy i’r cynllun sydd yr un mor hanfodol:
The eiriolaeth Crist ar ran dyn yn y cysegr uchod is fel hanfodol i gynllun iachawdwriaeth fel yr oedd ei farwolaeth ar y groes. Erbyn ei farwolaeth y dechreuodd ar y gwaith hwnnw yr esgynodd i'w gwblhau yn y Nefoedd ar ôl ei adgyfodiad. Rhaid i ni trwy ffydd fyned i mewn i'r wahanlen, “pa un ai rhagredegydd i ni i mewn.” [Hebreaid 6:20.] Yno y mae goleuni croes Calfaria yn cael ei adlewyrchu. Yno efallai y cawn gipolwg cliriach ar ddirgelion prynedigaeth. Cyflawnir iachawdwriaeth dyn ar draul anfeidrol i'r Nefoedd ; y mae yr aberth a wneir yn gyfartal i ofynion ehangaf deddf doredig Duw. Iesu wedi agor y ffordd i orsedd y Tad, a trwy ei gyfryngdod ef y gellir cyflwyno gwir ddymuniad pawb a ddeuant ato mewn ffydd ger bron Duw. {GC88}
Mae Cloc Duw yn Orion yn dangos i ni eiriolaeth Iesu dros yr eglwysi. Mae’n dangos yn benodol fethiannau’r eglwysi fel y’u nodir gan Ei glwyfau, gan ddangos sut mae Ef yn ymyrryd â’i waed ar ein rhan wrth i sesiwn y llys yn y cysegr nefol fynd rhagddo. Mae'r Cloc hefyd yn dangos i ni fod yn rhaid i'r eiriolaeth ddod i ben.
Talodd Iesu y pris am ein pechod pan fu farw ar y groes. Fodd bynnag, cyfraith Duw yw rheol y bydysawd o hyd, ac er mwyn i ni fyw yn y nefoedd mae'n rhaid i ni nid yn unig gael maddeuant o'n pechodau ond hefyd ein hadfer i'r mannau lle nad ydym bellach yn cyflawni pechod, fel Adda ac Efa cyn y Cwymp. Os ydym yn dal i goleddu pechod yn ein calonnau, ni fyddwn yn addas i fyw yn y nefoedd. Y purdeb calon hwn, neu sancteiddhad, yw yr hyn sydd eto i'w gwblhau yn y 144,000 o dystion.
Ac yn eu genau ni chafwyd dim twyll: oherwydd y maent yn ddi-fai gerbron gorseddfainc Duw. (Datguddiad 14:5)
Yr Achwynydd a'r Diffynnydd
Mae mwy nag un achos llys yn digwydd yn y llysoedd nefol. Yr achos cyntaf sy'n dod i'r meddwl fel arfer yw'r achos sy'n ymwneud ag eneidiau dynol i benderfynu (barnu) a ddylid caniatáu iddynt fyw yn y nefoedd neu gael eu dinistrio'n dragwyddol. Rhennir yr achos hwn ymhellach yn ddau gyfnod, sef barn y meirw, a barn y byw. Mae'n naturiol i ni feddwl am y barnau hyn yn gyntaf, oherwydd ein bod yn naturiol hunanol ac yn ymddiddori yn y canlyniad I NI. Ond y mae achos arall o lawer mwy o bwys y mae yn rhaid ei setlo, ac os na chaiff ei setlo, nid nefoedd fydd y nef !
Gadewch i ni nodi pwy yw'r cyfranogwyr yn yr achos llys pwysicaf. Yn amlwg, Satan yw'r cyhuddwr, neu'r plaintydd. Byddai rhywun yn meddwl yn gyntaf mai’r brodyr yw’r cyhuddedig, gan mai Satan yw cyhuddwr y brodyr, ond eto meddwl hunanol yw hynny ac mae’r dyfyniad canlynol yn dangos nad yw’n poeni dim am y brodyr ac eithrio cyn belled ag y gall eu defnyddio i anafu Crist:
Nid yw cyhuddiadau Satan yn erbyn y rhai sy'n ceisio'r Arglwydd yn cael eu hysgogi gan anfodlonrwydd at eu pechodau. Y mae yn gorfoleddu yn eu cymmeriadau diffygiol ; canys efe a wyr mai dim ond trwy eu camwedd o gyfraith Duw y gall efe gael nerth drostynt. Mae ei gyhuddiadau yn codi o'i elyniaeth i Grist yn unig. {PK 585.3}
Cawn weld yn yr adran nesaf yn union pam mae gan Satan gymaint o gasineb at Grist. Nid yn erbyn pobl y mae gwir gyhuddiadau Satan, ond yn erbyn Duw:
Yn agoriad y ddadl fawr, Roedd Satan wedi datgan na ellid ufuddhau i gyfraith Duw, fod cyfiawnder yn anghyson â thrugaredd, ac, pe torid y gyfraith, y byddai yn anmhosibl i'r pechadur gael ei faddeu.. Rhaid i bob pechod gwrdd â'i gosb, anogodd Satan; a phe bai Duw yn talu cosb pechod, ni fyddai Efe yn Dduw gwirionedd a chyfiawnder. Pan dorrodd dynion gyfraith Duw, a herio Ei ewyllys, gorfoleddodd Satan. Profwyd, dadganodd, nas gellid ufuddhau i'r gyfraith ; ni ellid maddau i ddyn. Oherwydd iddo ef, ar ôl ei wrthryfel, gael ei alltudio o'r nef, honnodd Satan fod yn rhaid i'r hil ddynol gael ei chau allan am byth o ffafr Duw. Nis gallai Duw fod yn gyfiawn, anogodd, ac eto dangos trugaredd i'r pechadur. {DA 761.4}
Yr Honiadau
Yn y dyfyniad uchod, gwelwn fod Satan yn honni na ellid ufuddhau i gyfraith Duw, bod cyfiawnder yn anghyson â thrugaredd, ac na ellid maddau i bechod.
Roedd Satan yn glyfar iawn yn y modd yr oedd yn herio cariad Duw. Wrth ddarllen rhwng llinellau ei gyhuddiad, y mae yn amlwg nad oedd Efe naill ai yn dysgwyl i Dduw ymostwng i'r pwynt o gymeryd arno Ei Hun y gosb am bechod, neu ynte ei fod yn cysuro ei hun i'r meddwl pe buasai Duw yn gwneyd hyny y byddai yn golygu diwedd Duw a buddugoliaeth iddo ei hun. Yn ei hanfod, meddyliodd am gefnogi Duw i gornel i naill ai reoli trwy rym, neu ildio. (Does dim rhyfedd lle cafodd Jwdas Iscariot y syniad.)
Mae maddeuant, cariad achubol yn cael ei ddwyn i'r golwg yng Nghrist Iesu. Yr oedd Satan wedi camddarlunio cymmeriad Duw, ac yr oedd yn ofynol gwneyd darluniad cywir i fydoedd anffaeledig, i angylion, ac i ddynion. Roedd Satan wedi datgan na wyddai Duw ddim am hunanymwadiad, trugaredd a chariad, ond ei fod yn llym, yn fanwl, ac yn anfaddeugar.. Ni phrofodd Satan erioed gariad maddeugar Duw; canys ni bu erioed yn wir edifeirwch. Yr oedd ei ddarluniadau o Dduw yn anghywir ; yr oedd yn dyst gau, yn gyhuddwr Crist, ac yn gyhuddwr pawb sy'n taflu oddi ar yr iau Satanaidd, ac yn dod yn ôl i dalu teyrngarwch parod i Dduw'r nefoedd. {RH Mawrth 9, 1897, par. 3}
I grynhoi, mae cyhuddiadau Satan yn erbyn Duw fel a ganlyn:
- Nid cariad hunan-ymwadol yw cymeriad Duw.
- Mae cyfraith Duw yn anghyfiawn ac ni all bodau creedig ufuddhau iddi.
Oherwydd bod Crist wedi dangos mai ffug oedd ei honiad cyntaf, mae Satan yn ei gasáu cymaint.
Yr Amddiffyn
Wrth roi ei unig-anedig Fab i’r byd i dalu’r gosb am bechod, profodd Duw ei gymeriad o gariad hunanymwadol. Gwagodd y nef i adbrynu dynolryw, gan beryglu y cwbl. Roedd yn eich caru chi a fi cymaint roedd yn well ganddo ei gael US na'i gnawd a'i waed Ef ei hun. Nid oedd yr aberth yn unig neu hyd yn oed yn benaf ar ran y Mab, ond yn oruchaf ar ran y Tad. Iesu oedd Oen ufudd y Tad a roddodd Ef yn aberth dros bechodau'r byd.
Wrth i'r offeiriaid weinidogaethu yng ngwasanaethau cysegr yr Hen Destament, roedden nhw'n profi lladd dioddefwyr diniwed yn ddyddiol. Yn sicr, i unrhyw fod dynol gwaed cynnes, roedd yn rhaid i hyn fod yn brofiad poenus. Yn wir, pwrpas yr aberthau oedd rhoi syniad i ddynolryw o'r boen yng nghalon Duw wrth iddo weld ymlaen at y diwrnod y byddai Ei annwyl Fab yn marw am rywbeth nad oedd yn ei haeddu.
Tra Roedd yn byw ar y ddaear, fe gadwodd Iesu y gyfraith yn berffaith. Gwnaeth hyn tra yn gystuddiedig â'r natur ddynol syrthiedig, eto fe'i gwnaeth yn berffaith ac roedd heb bechod yn esiampl i ni.
Canys yr hyn ni allasai y ddeddf ei wneuthur, o ran ei fod yn wan trwy y cnawd, Duw yn anfon ei eiddo ei hun Mab mewn cyffelybiaeth o cnawd pechadurus, ac am bechod, yn condemnio pechod yn y cnawd: (Rhufeiniaid 8: 3)
Canys nid oes gennym archoffeiriad na ellir ei gyffwrdd â theimladau ein gwendidau; ond wedi ei demtio ym mhob peth fel ninnau, eto heb bechod. (Hebreaid 4: 15)
Fodd bynnag, cyhuddiad Satan yn benodol yw na all “bodau wedi’u creu” ufuddhau i’r gyfraith. Nid yw yn ddim i Dduw y Tad na'i Fab gadw yr union ddeddf sydd yn adysgrifenu eu cymmeriad ; ni allent wneud fel arall. Nid oedd gan Iesu unrhyw duedd i bechu fel ninnau. Er i Iesu feddiannu’r natur ddynol syrthiedig, byddai’n hawdd ystyried tystiolaeth Ei fywyd y gellir cadw cyfraith Duw fel achos arbennig neu, ar y gorau, yn dystiolaeth annigonol o gymharu â’r mwyafrif helaeth o bobl sydd erioed wedi byw.
Mae y rhan o gynllun iachawdwriaeth sydd heb ei orphen eto, yn arddangosiad gor- lefol fod Gall cyfraith Duw yn wir gael ei chadw trwy a grëwyd bodau. Dim ond pan fydd hynny'n cael ei brofi yn llys y nefoedd y gellir setlo'r Ddadl Fawr.
Y Tystion
Pwy sy'n gorfod profi y gall bodau creedig gadw cyfraith Duw?
Mae'n hawdd ateb yn y trydydd person:
Dyma amynedd y saint: dyma y rhai sydd yn cadw gorchmynion Duw, a ffydd yr Iesu. (Datguddiad 14:12)
Mae’n llawer anoddach dweud gydag Eseia:
Clywais hefyd lais yr Arglwydd, yn dywedyd, Pwy a anfonaf, a phwy a â drosom? Yna dywedais i, Dyma fi; anfon fi. (Eseia 6: 8)
Ydw i, a ydych chi am gadw cyfraith Duw, beth bynnag?
Pam mai’r 144,000 yw’r unig bobl sy’n gallu dangos bod bodau creedig yn gallu cadw cyfraith Duw? Mae'r angylion di-ffael yn y nef yn cadw'r gyfraith, ond y maent yn bleidiol i'r achos oherwydd eu bod yno pan ddechreuodd y gwrthryfel cyntaf yn y nef. Er mwyn cynnal treial teg, mae angen tystion sy'n niwtral i'r achos. Crëwyd Adda ac Efa ar ôl gwrthryfel Satan, ac roeddent yn niwtral i'r Ddadl Fawr. Pan gwympasant, daeth y ddynoliaeth yn rhagfarnllyd at Satan, a daeth yn angenrheidiol i Iesu adbrynu’r hil ddynol er mwyn adfer eu gallu i draddodi tystiolaeth ddiduedd.
Mae’r 144,000 yn cael eu galw allan o blith cenhedlaeth olaf y Ddaear: y bobl fwyaf dirywiedig erioed i fyw, a’r rhai sy’n cael eu gormesu fwyaf gan Satan wrth iddo berffeithio ei reolaeth ormesol dros y ddaear. Tystiolaeth y genhedlaeth wanaf y gellir cadw cyfraith Duw sydd yn gwneyd yr achos cryfaf yn ei amddiffynfa. Unwaith eto rwy'n pledio, a wnewch chwi, ddarllenydd anwyl, tystio ar ran Duw trwy eich bywyd sancteiddiol, ni waeth y gost?
Y Noddfa Ddaearol
Yn yr astudiaeth dan y teitl Llestr Amser gwelwn ein hanes (gwael) o ba mor dda yr ydym wedi cadw gorchmynion Duw a chael ffydd Iesu fel eglwys drefnus. Mewn geiriau eraill, gwelwn ein pechodau y mae Iesu yn gwneud iawn amdanynt yn y cysegr nefol.
Yn nydd mawr y dyfarniad terfynol, y meirw sydd i fod “wedi ei farnu o'r pethau hynny a ysgrifennwyd yn y llyfrau, yn ol eu gweithredoedd. " Datguddiad 20:12. Yna yn rhinwedd gwaed cymod Crist, y pechodau o'r holl wir edifeiriol fydd wedi'i ddileu o'r llyfrau o'r nef. Felly bydd y cysegr yn cael ei ryddhau, neu ei lanhau, oddi wrth gofnod pechod. Yn y math, yr oedd y gwaith mawr hwn o gymod, neu ddileu pechodau, yn cael ei gynrychioli gan wasanaethau Dydd y Cymod - glanhau'r cysegr daearol, a gyflawnwyd trwy ddileu, trwy rinwedd gwaed yr aberth dros bechod, y pechodau y'i llygrwyd. {PP 357.6}
Yn y cyfnodau cyn 1888 yr oeddym mewn ufudd-dod fel eglwys, ond ar ol 1888 pan y gwrthodasom arweiniad Crist, y mae ein gweithredoedd wedi ein profi yn anffyddlon (hyd yn oed yn yr un pethau y buom unwaith yn ffyddlon ynddynt). Mae hyn yn dangos mai trwy ffydd Iesu yn unig y gallwn ufuddhau i'r gyfraith; dim ond trwy ffydd yn Nghrist y mae yn bosibl cael cyfiawnder.
Os byth y bydd ar bobl angen goleuni cliriach a chynyddol o'r nef, y bobl ydyw yr hwn a wnaeth Duw y ystorfa ei gyfraith Ef. Mae angen i'r dynion y mae Duw wedi ymrwymo ymddiriedolaethau cysegredig iddynt gael eu hysbrydoli, eu dyrchafu, eu bywiogi gan y gwirionedd cysegredig y maent yn proffesu ei gredu. Pan fydd y hanes ein hachos a'n gwaith yn amlygu fod dynion sydd wedi meddiannu swyddi o ymddiried cysegredig, a fuont yn athrawon y gwirionedd i eraill, yn cael ei ganfod yn anffyddlon a throi oddi wrth y gorchymyn sanctaidd a draddodir iddynt, pa ofalusrwydd y dylai ein harwain ato! Pa ddrwgdybiaeth o hunan! Sut y dylai ein tynnu o hunan-ddigonolrwydd a balchder ysbrydol! Pa olygiadau gostyngedig a ddylem ni eu cael am ein doethineb a'n annigonolrwydd ein hunain ! Sut y dylem synhwyro'r ffaith hynny cedwir ni gan allu Duw trwy ffydd ! {1888 261.3}
Rydym hefyd yn gweld yn Llestr Amser wrth inni nesáu at y Ganaan nefol, bod gennym un tro olaf i ddisgleirio, i ddangos i'r bydysawd y gall y Gyfraith yn wir gael ei chadw gan fodau creedig trwy ffydd Iesu. Ni fydd amser yn mynd ymlaen am gyfnod amhenodol nes inni gael ein gweithred ynghyd, yn groes i gred boblogaidd. Mae terfynau wedi'u gosod ar gyfer faint o amser y gall y llys ei gymryd cyn dod i reithfarn.
Tua diwedd hanes y ddaear hon bydd Satan yn gweithio gyda'i holl alluoedd yn yr un modd a chyda'r un temtasiynau â'r rhai y temtiodd yr hen Israel ychydig cyn iddynt ddod i mewn i wlad yr addewid. Bydd yn gosod maglau i'r rhai sy'n honni eu bod yn cadw gorchmynion Duw, ac sydd bron ar derfynau'r Ganaan nefol. Bydd yn defnyddio ei alluoedd i'w gorau glas i ddal eneidiau, ac i gymryd pobl broffesedig Duw ar eu pwyntiau gwannaf. Y rhai nad ydynt wedi dwyn y nwydau isaf i ddarostyngiad i alluoedd uwch eu bodolaeth, y rhai sydd wedi gadael i'w meddyliau lifo i sianel o foddlonrwydd cnawdol i'r nwydau sylfaenol, y mae Satan yn benderfynol o ddistrywio â'i demtasiynau,— i lygru eu heneidiau â llygredigaeth. Nid yw yn amcanu yn neillduol at y nodau isaf a llai pwysig, ond y mae yn gwneyd defnydd o'i faglau trwy y rhai y gall eu hudo fel ei gyfryngwyr i ddenu neu ddenu dynion i gymeryd rhyddid a gondemnir yn nghyfraith Duw. A dynion mewn swyddi cyfrifol, yn dysgu honiadau cyfraith Duw, y mae ei enau wedi eu llenwi â dadleuon er mwyn cyfiawnhau ei gyfraith, y mae Satan wedi gwneud y fath gyrch yn ei erbyn,—dros y cyfryw y mae yn gosod ei alluoedd uffernol a'i asiantaethau ar waith, ac yn eu dymchwelyd ar y pwyntiau gwan yn eu cymeriad, gan wybod y mae yr hwn sydd yn troseddu ar un pwynt, yn euog o'r cwbl, a thrwy hynny gael meistrolaeth gyflawn ar yr holl ddyn. Mae meddwl, enaid, corff, a chydwybod yn rhan o'r adfail. Os yw efe yn gennad cyfiawnder, ac wedi cael goleuni mawr, neu os yw yr Arglwydd wedi ei ddefnyddio fel ei weithiwr neillduol yn achos y gwirionedd, yna mor fawr yw buddugoliaeth Satan ! Sut mae'n gorfoleddu! Pa fodd y dirmygir Duw ! {RH Mai 17, 1887, par. 8}
Neges ein hanes yn Llestr Amser yw gwasanaethu fel rhybudd, ac arweiniad i ddangos i ni yn arbennig pa bwyntiau i wylio amdanynt, sy'n pwyntiau y mae angen inni eu cywiro yn ein cymeriadau ein hunain er mwyn bod yn dystion ffyddlon.
Canys yr hyn a aned o Dduw, sydd yn gorchfygu y byd: a hon yw y fuddugoliaeth sydd yn gorchfygu y byd, hyd yn oed ein ffydd. (1 John 5: 4)
Canlyniadau Methiant
Os nad oes digon o dystion, naill ai o ran nifer neu ansawdd, yna efallai na fydd amddiffyniad Duw yn ei brawf yn erbyn honiadau Satan yn llwyddiannus. Ein rôl ni yw cyfiawnhau deddf anfeidrol y nefoedd, sy'n cynrychioli union gymeriad Duw ei Hun, a rhyfeddod rhyfeddodau y mae Duw wedi gosod Ei fodolaeth a'r bydysawd cyfan ar ein hamddiffyniad. Mae honno'n dasg ymhell y tu hwnt i allu meidrolion yn unig, eto dyna yw ein galwad uchel! Arweiniodd Iesu y ffordd trwy Ei fywyd, gan ddod ar lun cnawd pechadurus, a bod mewn cymundeb/undeb cyson â'r Dwyfol. Mae'n rhaid i ni ym mhob ffordd at ei esiampl! Dim ond trwy ffydd ynddo Ef, gan farw i'w hunan, gan adael iddo fyw ei fywyd ynom ni, gan uno ag Ef, y gallwn lwyddo mewn tasg mor anfeidrol. Dim ond gyda'r Ysbryd Glân (y galluocaf o lu y nef) gan weithio ynom ni a allwn fesur hyd at y gorchwyl.
Mae hwn yn wirionedd nad yw erioed wedi'i ddysgu'n llawn (llawer llai swyddogol) gan ein Heglwys Adventist. Mae'n hawdd credu o ddarllen ychydig o ddyfyniadau Ellen G. White fod y Ddadl Fawr wedi'i gorffen ar y groes a bod y bydysawd cyfan eisoes wedi'i benderfynu i Dduw ac wedi'i eithrio rhag unrhyw ganlyniadau pellach rhag pechod a'r unig beth sy'n rhaid i ni ei wneud yw achub y lliaws mawr o fodau dynol yn y gri uchel. Rydyn ni Adfentwyr yn siarad llawer am y 144,000, y gri uchel, amser helbul, amser helynt Jacob, y gyfraith ar y Sul a'r Saboth, a “chyfiawnhad trwy ffydd” (sy'n ymddangos fel y thema bwysicaf i ddiwinyddion Adventist, pregethwyr, ac ysgrifenwyr). Ond pryd a ble rydyn ni'n siarad am ein galwad uchel a bod yn rhaid i ni ddilyn esiampl Iesu i gyfiawnhau'r Tad i sicrhau o'r diwedd y cynllun iachawdwriaeth ar gyfer y bydysawd cyfan?
Yr angylion a thrigolion sanctaidd bydoedd eraill gwylio gyda diddordeb dwys digwyddiadau sy'n digwydd ar y ddaear hon. Yn awr, fel y mae terfyniad yr ymryson mawr rhwng Crist a Satan yn nesau, y mae y llu nefol yn gweled dynion yn sathru ar gyfraith yr ARGLWYDD, yn gwneyd coffadwriaeth Duw yn ddirym,— yr arwydd rhyngddo Ef a'i bobl Ef yn cadw gorchymyn,— yn ei osod o'r neilldu yn beth anrhaethol, yn rhywbeth i'w ddirmygu, tra y dyrchefir y Saboth cystadleuol. Gwelant ddynion yn honni eu bod yn Gristionogion, yn galw ar y byd i sylwi ar y Sabboth ysgeler hwn a wnaethant. {ST Chwefror 22, 1910, par. 3}
Ydych chi erioed wedi ystyried beth mae'n ei olygu y byddwn ni'n gwneud pethau mwy na Iesu?
Yn wir, yn wir, meddaf i chwi, Yr hwn sydd yn credu ynof fi, y gweithredoedd yr wyf fi yn eu gwneuthur, efe a wna hefyd ; a gweithredoedd mwy na'r rhai hyn a wna efe; am fy mod yn myned at fy Nhad. (John 14: 12)
Mae Iesu yn eiriol drosom nid er mwyn i ni allu parhau i fyw bywyd o fethiant mewn pechod, ond fel y gallwn gael ein puro o bechod i wneud gweithredoedd mwy nag a wnaeth hyd yn oed! Ond yr holl flynyddoedd hyn doedden ni ddim yn ei ddeall ac ni ddaeth i'n calonnau. Roedden ni’n meddwl bod yn rhaid i ni ufuddhau i Dduw i ddangos ein cariad ato a’i fod Ef wedi achub y bydysawd. Ond nid yw natur y cyhuddiad o Satan yn caniatáu i Dduw ei Hun achub y bydysawd; mae'n rhaid ei wneud gan y creaduriaid sydd wedi disgyn ar y blaned a roddwyd i ddylanwad Satan.
Roedd Datguddiad hyd yn oed yn dweud wrthon ni ar hyd y cyfan yn union dasg pwy fyddai dod ag iachawdwriaeth i Dduw:
Wedi hyn mi a welais, ac wele, tyrfa fawr, yr hwn ni allai neb ei rifo, o'r holl genhedloedd, a thylwythau, a phobloedd, a thafodau, a safasant o flaen yr orsedd, ac o flaen yr Oen, wedi ei wisgo â gwisg wen, a chledrau yn eu dwylaw ; Ac gwaeddodd â llef uchel, gan ddywedyd, Iachawdwriaeth i'n Duw ni yr hwn sydd yn eistedd ar yr orsedd-faingc, ac i'r Oen. (Datguddiad 7: 9-10)
Mae'r neges hon mewn gweithred Y CRY LAWR!
A Oes Unrhyw Droi, neu Liniaru Risg?
Mae'r bydysawd cyfan yn edrych arnom ni oherwydd byddwn yn penderfynu a fydd teyrnasiad Satan yn disgyn, neu a fydd yn ymestyn i holl eithafoedd y bydysawd, gan wenwyno un blaned ar ôl y llall â llygredd pechod nes iddo ddod i ben mewn dinistr llwyr. Creodd Duw fydysawd yn llawn creaduriaid deallus a allai ddefnyddio eu hewyllys rhydd i'w garu ac adlewyrchu Ei gariad, ond beth os bydd y creaduriaid hynny yn y pen draw yn penderfynu gwahanu eu hunain oddi wrth The Life a dewis marwolaeth yn lle?
Pe bai hynny'n digwydd, byddai Duw yn sefyll lle roedd yn sefyll ar y dechrau, cyn creu'r bod deallus cyntaf ag ewyllys rydd. Ni ellid cyfeirio ei gariad ond at un o dri Pherson y Duwdod. Ond AGAPE y mae cariad wedi ei gyfeirio at eraill, nid cariad yn unig rhwng Personau y Duwdod. Dduw IS cariad. Ni all fod fel arall! Ni all ddiffodd Ei gariad. Mae'n rhaid iddo fod yn Greawdwr, oherwydd mae'n rhaid iddo RHOWCH Ei gariad at eraill, oherwydd dyma NATUR cariad AGAPE.
Ac os nad oes neb i roi'r cariad hwn iddo oherwydd bod creaduriaid y bydysawd wedi penderfynu dilyn duw'r meirw, ac felly ddim yn bodoli mwyach?
Byddai gan Dduw bedwar posibilrwydd:
Ail-greu'r bydysawd gan wybod y byddai'r un cylch marwol o ewyllys rydd a chariad agape a wrthodwyd yn y pen draw yn dinistrio'r ail fydysawd, a'r trydydd, ac ati, NEU
Gwrthod creu bodau a byw ym mhob tragwyddoldeb mewn tri Pherson heb roi ei gariad i eraill, NEU
Creu bydysawd llawn o robotiaid heb ewyllys rydd, NEU
Gwnewch o’r newydd yr hyn y profodd Iesu y gall hyd yn oed aelod o’r Duwdod ei wneud:
Am hynny y mae fy Nhad yn fy ngharu i, am fy mod yn gosod fy einioes, er mwyn i mi ei gymryd eto. (Ioan 10:17)
Y mae gan bob person o'r Duwdod allu i LLAWR EI FYWYD. Gallai Iesu ei wneud, ac felly hefyd Duw y Tad, a'r Ysbryd Glân. Mae ganddo hefyd y gallu i beidio â'i gymryd i fyny eto, oherwydd byddai hyn yn ewyllys rydd EI HUN. Pa un o’r posibiliadau hynny fyddech chi’n ei ddewis pe baech chi’n gweld y byddai pob math o greaduriaid ewyllys rhydd y gwnaethoch chi eu creu ac a fyddai’n eu creu yn y dyfodol yn y pen draw yn penderfynu PEIDIO â’ch caru chi? Ydych chi erioed wedi clywed pregeth am y canlyniadau hyn? Oeddech chi erioed wedi deall bod hyd yn oed lles personol Duw a'i fodolaeth Ef yn y fantol yn y Ddadl Fawr?
Y dewrder i wynebu’r cwestiynau hyn yw’r math o ddewrder y mae angen i’r 144,000 ei gael er mwyn cyfiawnhau’r Tad yn Ei brawf mawr o flaen y bydysawd.
DUW YW CARIAD, OND NI ALL CARIAD BODOLI OS NAD ELLIR EI ROI.
Yn yr un modd ag y byddai dynolryw yn cyflawni hunanladdiad i benderfynu peidio â charu Duw, byddai dynolryw nid yn unig yn dinistrio'r bydysawd ond hefyd yr union reswm dros fodolaeth Duw ei Hun. Byddai cariad yn peidio â bod, oherwydd ni all fodoli ond wrth gael ei roi.
Atodiad A: Ni Fydd Pechod yn Codi Ail Dro
Ar ôl i'r tystion dystio i amddiffyn Duw y Tad yn ystod y blynyddoedd olaf hyn o hanes y ddaear, beth fydd yn gwarantu na fydd pechod yn codi eilwaith? Mae'r tabl canlynol yn cymharu profiad y 144,000 â phrofiad eraill, mewn perthynas â phroblem pechod.

Nid oes unrhyw grŵp arall o bobl wedi cael profiad helaeth o orchfygu pechod yn ystod eu hoes y mae'n rhaid i'r 144,000 ei brofi. Bu rhai enghreifftiau ynysig, megis Enoch, Daniel, Job, ac ati, ond cofiwch fod angen digon o dystiolaeth ar y llys, nid llond llaw gwasgaredig o “achosion arbennig” anecdotaidd. Ni chafodd hyd yn oed Iesu ei Hun brofiad o orchfygiad pechod, oherwydd ei fod heb bechod. Eto, mae'n wir y bydd “gweithredoedd mwy na'r rhain yn ei wneud.” (Ioan 14:12)
Disgrifir y lliaws sydd wedi'u gwisgo mewn gwyn hefyd fel a ganlyn:
Am hynny y maent gerbron gorsedd-faingc Duw, ac yn ei wasanaethu ef ddydd a nos yn ei deml: a’r hwn sydd yn eistedd ar yr orsedd-faingc, a drig yn eu plith hwynt. (Datguddiad 7:15)
Mae'r adnod hon yn eu disgrifio fel gwasanaethu Duw yn barhaus. Bydd y tystion hyn yn llysgenhadon i Dduw ledled y bydysawd i “frechu” y greadigaeth am byth yn erbyn “feirws” pechod. Mae ganddynt ynddynt eu hunain pechod hysbys, pechod profiadol, gwrthsefyll pechod, a gorchfygu pechod, a bydd eu tystiolaeth ddi-baid yn gwasanaethu i atal pechod o godi byth eilwaith!
Atodiad B: Y Glow ar ein Hwynebau
Nifer o flynyddoedd yn ôl, roeddwn i (Robert) yn mynd trwy ran anodd o'm taith fel Cristion Adventist. Pwyso ar fy nghalon oedd y cwestiwn pam fod yn rhaid i'r 144,000 ddioddef a dioddef y treialon y mae'n rhaid iddynt, ac yn gyffredinol pam fod yr hen fyd hwn yn dal yma. Ddydd ar ôl dydd, roedd y cwestiwn hwn yng nghefn fy meddwl wrth i mi fynd o gwmpas gweithgareddau fy mywyd. Pam mae'n rhaid iddyn nhw wynebu'r ddedfryd o farwolaeth? Paham y rhaid iddynt oddef y pla, ac aflonyddu y byd drygionus?
Ar y pwynt hwn yn fy mywyd, roeddwn ar y llwybr syth a chul tuag i fyny ond dim ond newydd ddechrau dod i'r amlwg o gwmwl trwm o ddryswch yr oeddwn wedi syrthio iddo. Roeddwn i'n chwilio'n daer am y Gwirionedd, ond roeddwn mewn poen calon cyson a dwfn ddydd ar ôl dydd wrth i bob cam ar y llwybr i fyny ddod â sylweddoliad mor bell yr oeddwn wedi cwympo. Nid oeddwn yn teimlo y gallwn gael fy achub, llawer llai ymhlith rhyw 144,000, ond daliais ati i chwilio ac “edrych i fyny” beth bynnag.
Yn ystod yr amser hwn yn fy mhrofiad y daeth i mi fel datguddiad. Dechreuais astudio ac ysgrifennu amdano, a phan ddeallais o'r diwedd faint o'r hyn y mae ein Tad yn y nefoedd yn ei ddioddef yn y Dadl Fawr, a sut mae Ei Berson Ef a'i holl fydysawd annwyl yn llawn creaduriaid yn hongian yn y fantol, fe dorrodd fy nghalon! Roeddwn i'n gwybod bryd hynny ac yn y fan a'r lle fy mod wedi dod o hyd i'r hyn yr oeddwn yn chwilio amdano ar hyd yr amser: cefais fy mhwrpas ar gyfer bodolaeth. Cefais gariad at Dduw yn codi yn fy nghalon nad oeddwn erioed wedi ei adnabod o'r blaen. Penderfynais yn y fan a'r lle, ni waeth beth fyddai'n digwydd i mi, y byddwn yn defnyddio pob anadl nesaf ynof i weithio dros Ei achos. Gwneuthum y penderfyniad hwnnw ar adeg nad oeddwn hyd yn oed yn gwybod a fyddwn yn cael fy achub, ac a dweud y gwir nid oedd ots mewn cymhariaeth.
Aeth blynyddoedd heibio tan yn ddiweddar daethpwyd â’r gwirionedd hwn, wrth ddod i lawr coridorau hanes yr eglwys, i sylw ein grŵp astudio gyda mwy fyth o ddiffiniad. Wrth i ni astudio'r pwnc gyda'n gilydd, un-wrth-un dechreuodd ein hwynebau ddisgleirio fel Moses pan ddaeth i lawr o Mt. Sinai. Gyda’r golau ychwanegol a ddatgelwyd ac yng nghyd-destun yr amseroedd a ddangosir yn Orion a’r HSL, ailddatganais fy mhenderfyniad i roi “fy holl” er amddiffyniad ein Tad Nefol, waeth beth fo’r canlyniadau i mi yn bersonol.
Y Rheswm y Disgleiriodd Wyneb Moses
A bu, pan ddaeth Moses i waered o fynydd Sinai gyda'r dau fwrdd o dystiolaeth yn llaw Moses, pan ddaeth efe i waered o'r mynydd, na wyddai Moses hyny croen ei wyneb disgleirio tra yn ymddiddan ag ef. (Exodus 34:29)
Dyma'r ail lechau o gerrig yr oedd Moses yn eu dal. Yn gryno, mae’r byrddau carreg cyntaf a ddarparwyd gan Dduw yn cynrychioli Iesu, a ddaeth o’r Nefoedd, ac a oedd â’r Gyfraith wedi’i hysgrifennu ar Ei galon.
A'r byrddau oedd waith Duw, a'r ysgrifen oedd ysgrifen Duw, wedi ei gerfio ar y byrddau. (Exodus 32:16)
Torrwyd y byrddau cyntaf oherwydd pechod Israel, wrth i Iesu gael ei dorri drosom ni. Mewn cyferbyniad, cafodd yr ail fyrddau o gerrig eu “naddu”:
A’r ARGLWYDD a ddywedodd wrth Moses, Nadd i ti ddwy lech o faen tebyg i’r rhai cyntaf: ac ysgrifennaf ar y llechau hyn y geiriau oedd ar y llechau cyntaf, y rhai a dorraist. (Exodus 34:1)
Mae'r ffaith bod y byrddau wedi'u “naddu” gan Moses yn dangos nad ydyn nhw bellach yn cynrychioli Iesu a ddaeth o'r Nefoedd ond dynion a merched syrthiedig fel chi a fi sydd â chalonnau wedi'u “naddu” wrth baratoi i'r Gyfraith (cymeriad Duw) gael ei hysgrifennu yno. Cynrychiolir y 144,000 o dystion gan y tablau hyn.
Digwyddodd rhywbeth arbennig pan aeth Moses i fyny Sinai gyda'r ail fyrddau a achosodd i'w wyneb ddisgleirio erbyn iddo ddod yn ôl i lawr. Gallwn ddarllen yr adnodau o Exodus 34:10-26. Yn yr adnodau hyn Duw esbonio y Deg Gorchymyn i Moses mewn modd ymarferol y gall ei ddeall. Mae'n dangos i Moses sut y bydd plant Israel yn cyflawni'r gyfraith yn ymarferol, a thrwy hynny dderbyn cymeriad Duw ynddynt eu hunain a'i gyfiawnhau gerbron cenhedloedd y cenhedloedd. Mae Moses yn sylweddoli ei ran yng nghynllun Duw, ei galw uchel i barotoi y bobl i dystio dros Dduw, a'i wyneb yn disgleirio o ganlyniad !
Mae wynebau disglair wedi bod yn brofiad i ni hefyd, gan ein bod wedi astudio pwnc yr erthygl hon. Credaf ein bod yn profi cyflawniad y broffwydoliaeth:
Pan lefarodd Duw yr amser, efe a dywalltodd arnom yr Ysbryd Glân, a dechreuodd ein hwynebau oleuo a disgleirio gyda gogoniant Duw, fel y gwnaeth Moses pan ddaeth i lawr o Fynydd Sinai. {EW 14.1}
Atodiad C: Y Duwdod
Sylwer : yn yr atodiad hwn byddwn yn dra gofalus i ddefnyddio enwau Personau y Duwdod yn dra manwl yn ol y darluniau a roddir.
Llefarodd Iesu ei Hun y geiriau pwysicaf hyn:
Dywedodd Iesu wrthi, Yr wyf yn yr adgyfodiad, a y bywyd: yr hwn sydd yn credu ynof fi, er ei fod wedi marw, efe a fydd byw: (Ioan 11:25)
A:
Canys megis y mae gan y Tad fywyd ynddo ei hun; felly y rhoddes efe i'r Mab gael bywyd ynddo ei hun ; (Ioan 5:26)
Mae dwy ffordd hysbys y mae bywyd yn lluosi. Rydym fel arfer yn meddwl am luosi rhywiol, lle mae DNA partner gwrywaidd a benywaidd yn cael ei CYMYSG a set hollol newydd ac unigryw o enynnau yn cael ei greu. NID yw'r unigolyn neu'r person sy'n dilyn yn union fel y naill na'r llall o'r ddau wreiddiol. Mae'n bendant yn unigryw yn ei sylfaen enetig. Mae “cymeriad” unigolyn yn cael ei ffurfio 30% gan ei enynnau. Felly, nid yw hyd yn oed cymeriad person yn hollol debyg i un o'i rieni.
Mae'r ail fath o atgenhedlu bywyd hyd yn oed yn fwy sylfaenol ac yn llawer mwy eang. Mae'n atgenhedlu nad yw'n rhywiol neu'n syml "rhaniad celloedd" neu cytocinesis. Hyd yn oed yn ein corff ein hunain, mae pob cell yn atgynhyrchu gyda'r union egwyddor hon fel atgenhedlu organebau syml. Mae'r holl ffurfiau byw “uwch” sy'n atgenhedlu'n rhywiol yn seiliedig ar gelloedd sy'n atgenhedlu'n anrywiol gyda rhaniad celloedd syml. Mae hyd yn oed planhigion yn seiliedig ar yr egwyddor hon. Mae'r organebau byw mwyaf niferus (o ran amrywiaeth a maint) fel plancton a bacteria hefyd yn seiliedig ar yr egwyddor hon.
Pan fydd cell yn rhannu, nid yw'r unigolyn canlyniadol yn wahaniaethol yn enetig. Mae'r DNA yn cael ei ailadrodd 1:1 ac mae'r gell yn gwahanu. Nid oes hyd yn oed sylwedd arall dan sylw. Mae holl sylwedd yr “ail” gell yn dod o'r gell gyntaf!
Nawr, deallwch: pan fydd cell yn rhannu, NI ALLWCH ddweud pa un oedd y gell wreiddiol neu'r gell plentyn! Roedd y ddwy gell yn bodoli cyn y gwahaniad; roedden nhw jyst “gyda'i gilydd”. Mae ganddyn nhw'r un sylwedd a'r un cod genetig. Nid oes DIM FFORDD o gwbl i wahaniaethu rhwng y ddwy gell. Byddai'n rhaid ichi eu marcio er mwyn gwahaniaethu rhyngddynt. Os gwelwch un gell byddech wedi gweld y llall, oherwydd mae'n gwbl gyfartal!
Mae'n debyg eich bod wedi dyfalu beth rydym yn ceisio'i ddweud.
Beth os gwahanodd Duw unwaith a dyma sut y canlyniad y Mab? Byddai hyn yn gwneud yn glir iawn beth roedd Iesu eisiau ei esbonio yn Ioan 1:
Yn y dechreuad yr oedd y Gair, a'r Gair oedd gyda Duw, a'r Gair oedd Duw. Yr un oedd yn y dechreu gyda Duw. (John 1: 1-2)
Mae cwestiwn PAN wahanodd Duw am y tro cyntaf yn cael ei ateb yn uniongyrchol yn yr adnod nesaf:
Trwyddo ef y gwnaed pob peth; ac hebddo ef ni wnaethpwyd dim a wnaethpwyd. (Ioan 1:3)
Mae'n rhaid bod y gwahaniad hwn wedi digwydd cyn i Dduw greu'r bydysawd, y nefoedd, a'r holl fodau byw. Fel hyn y gwnaed POB PETH gan Fab Duw.
Gwahanodd y Duw gwreiddiol cyn creu yn y Tad a'r Mab. Ni wahanodd y Tad mwyach er hyny. Felly, dywed Ioan yn gywir am Dduw:
Canys felly y carodd Duw y byd, fel y rhoddes ei unig-anedig Fab, fel na choller pwy bynnag a gredo ynddo ef, ond cael bywyd tragwyddol. (Ioan 3:16)
Ac mae Iesu'n dweud yn glir:
Yr wyf fi a'm Tad yn un. (Ioan 10:30)
Gyda'r broses o rannu celloedd mewn golwg, daw'r holl ddatganiadau hyn yn gliriach i ni. Ac maen nhw'n disgleirio mewn golau hyd yn oed yn fwy disglair fel y gwelwch.
Yr Ysbryd Glân
Pam nad oes Ysbryd Glân yn yr Hen Destament? Agorodd y cwestiwn hwn y drws ar gyfer llawer o drafodaethau, ac mae llyfrgelloedd cyfan wedi'u hysgrifennu amdano. Daeth y pwnc hwn â Christnogaeth i ymyl adfail. Mae personoliaeth yr Ysbryd Glân yn bwnc llosg heddiw, ac mae safbwyntiau ar y pwnc hyd yn oed wedi dod yn llinell derfyn rhwng gwahanol grwpiau o Gristnogion proffesedig.
Dim ond ychydig o leoedd y mae’r term “ysbryd glân” yn ymddangos yn yr Hen Destament, ac mae bob amser yn gysylltiedig â Pherson Duw, nid fel Person annibynnol (Salm 51:11, Eseia 63:10-11, Daniel 4:8-9,18, 5:11). Mae “Ysbryd Duw” yn cael ei grybwyll yn yr Hen Destament sawl gwaith, yn gyntaf yn ystod hanes y creu:
A’r ddaear oedd heb ffurf, ac yn wag; a thywyllwch oedd ar wyneb y dyfnder. Ac y Ysbryd Duw symud ar wyneb y dyfroedd. (Genesis 1:2)
Ond Ysbryd yw Duw:
Yspryd yw Duw : a rhaid i'r rhai a'i haddolant ef, ei addoli ef mewn ysbryd a gwirionedd. (Ioan 4:24)
Pan ymrannodd Duw rhwng y Tad a’r Mab cyn y greadigaeth, roedd y ddau yn “Ysbryd” hyd yn oed yr UN Ysbryd. Felly, pan mae Genesis 1:2 yn sôn am “Ysbryd” y Creawdwr mae’n siarad am y Mab “Ysbryd” ac nid am yr “Ysbryd Glân” fel trydydd Person y Duwdod.
Mae Sister White yn gwneud y gosodiad canlynol sy'n rhoi lle i'r gwrth-Drindodiaid niferus yn ein plith, ond byddwn yn eu gwrthweithio gydag ychydig o ddadleuon yn unig.
Wedi ei gybydd-dod â dynoliaeth, nis gallai Crist fod yn mhob man yn bersonol ; gan hyny yr oedd yn gwbl er eu mantais i Efe eu gadael, myned at Ei dad, ac anfon yr Ysbryd Glan i fod yn Olynydd iddo ar y ddaear. Mae'r Ysbryd Glân ei Hun wedi ymwahanu o bersonoliaeth y ddynoliaeth ac yn annibynnol arni. Byddai yn cynrychioli ei Hun yn bresenol yn mhob man trwy ei Ysbryd Glan, fel yr Hollbresenol. “Ond y Diddanydd, sef yr Yspryd Glân, yr hwn a anfona y Tad yn fy enw i, Efe (er yn anweledig gennych chwi), [yr ychwanegwyd yr ymadrodd hwn gan Ellen G. White.] a ddysg i chwi bob peth, ac a ddwg bob peth i’ch coffadwriaeth, beth bynnag a ddywedais i wrthych” [Ioan 14:26]. “Er hynny rwy'n dweud y gwir wrthych; Y mae yn fuddiol i chwi fy mod yn myned ymaith: canys os nid af ymaith, ni ddaw y Cysurwr atoch chwi; ond os gadawaf, fe’i hanfonaf ef atoch.” (Ioan 16:7). {14MR 23.3}
Sut gall yr Ysbryd Glân fod yn Iesu EI HUN? Mae’r gwrth-Drindodiaid yn esbonio ar unwaith: “Ha, nawr fe welwch mai grym yn unig yw’r Ysbryd Glân!” Roedden nhw eisoes wedi anghofio sut mae Duw yn rhannu a heb sylwi bod Gair Duw, y Beibl Sanctaidd, yn dweud wrthym hyd yn oed yr union foment pan rannodd y Mab eto:

A’r angel a atebodd ac a ddywedodd wrthi, Yr Yspryd Glân a ddaw arnat, a nerth y Goruchaf a’th gysgoda di: am hynny hefyd y peth sanctaidd hwnnw a aned o honot, a elwir yn Fab Duw. (Luc 1:35)
Yn wir, rhannodd y Mab yn “Iesu” a’r “Ysbryd Glân” ar yr union foment pan gysgododd y Mab Mair. Wrth gwrs fe allwch chi gyfnewid yr enwau yn gyfnewidiol oherwydd bod holl Bersonau'r Duwdod wedi'u gwneud o'r un sylwedd ac yn meddu ar yr un cyfansoddiad genetig! Roedd y Mab yr Ysbryd Glân yn ogystal â Iesu ar yr un pryd!
Mae angen doethineb i ddeall hyn. Nawr mae datganiad Ellen G. White yn dod yn gwbl glir i ni:
Wedi ei gybydd-dod â dynoliaeth, nis gallai Crist fod yn mhob man yn bersonol ; gan hyny yr oedd yn gwbl er eu mantais i Efe eu gadael, myned at Ei dad, ac anfon yr Ysbryd Glan i fod yn Olynydd iddo ar y ddaear. Mae'r Ysbryd Glân ei Hun wedi ymwahanu o bersonoliaeth y ddynoliaeth ac yn annibynnol arni. {14MR 23.3}
Dim ond Iesu a fabwysiadwyd ar gyfer tragwyddoldeb y corff dynol! Ond yr un Mab yw yr Yspryd Glan ag eons o'r blaen. Iesu a'r Ysbryd Glân yn y ddau y Creawdwr!
Mae'r holl wrthddywediadau ymddangosiadol ac anodd eu deall hyn yn cael eu datrys nawr mewn ffordd gytûn! Rydyn ni wedi bod yn rhy ddall i weld ei fod bob amser yn wir ac yn bwysig yr hyn a ddywedodd Sister White wrthym:
Yr oedd llyfr natur, yr hwn a ledaenodd ei wersi bywiol o'u blaen, yn ffynhonnell ddihysbydd o addysg a hyfrydwch. Ar bob deilen o goedwig a charreg y mynyddoedd, ym mhob seren ddisglair, ar ddaear a môr ac awyr, yr ysgrifennwyd enw Duw. Gyda'r animeiddiad a'r greadigaeth difywyd - â deilen a blodeuyn a choeden, ac â phob creadur byw, o lefiathan y dyfroedd i'r brycheuyn yn y pelydryn haul - roedd trigolion Eden yn sgwrsio, gan ymgynnull o bob un. cyfrinachau ei bywyd. Gogoniant Duw yn y nefoedd, y bydoedd dirifedi yn eu chwyldroadau trefnus, “cydbwysau’r cymylau” (Job 37:16), dirgelion goleuni a sain, dydd a nos—oeddynt oll yn wrthrychau astudiaeth gan ddisgyblion ysgol gyntaf y ddaear. {Gol 21.3}
Mae negeseuon Cloc Duw yn Orion a Llestr Amser (Rhestr Uchel Saboth) ill dau yn dwyn enw eu Hawdwr. Yn nhair seren wregys Orion, ac ym mlynyddoedd triphlyg Rhestr yr Uchel Saboth, cynrychiolir tri Pherson annibynnol y Duwdod. Mae'r tair neges eu hunain bob un yn adrodd stori eu Person priodol: Mae Cloc Duw yn Orion yn adrodd stori beth Iesu wedi gwneud ac yn gwneud ar hyn o bryd. Dengys Rhestr yr Uchel Sabbathau pa fodd y Ysbryd Glân wedi bod yn glanhau yr eglwys mewn saith cam. Ac mae'r thema wych am Ddiwinyddiaeth y Genhedlaeth Olaf yn datgelu dirgelion y Tadprawf mawr yn yr hwn y mae yn rhaid ei gyfiawnhau.
Mae Crist yn Byw Ynom Ni
Esboniodd Iesu i ni fod yn rhaid iddo farw er mwyn inni dderbyn yr Ysbryd Glân:
Er hynny, yr wyf yn dweud y gwir wrthych; Mae'n hwylust i ti fy mod yn myned ymaith : for os nad af i ffwrdd, ni ddaw'r Diddanwr i chwi; ond os gadawaf, mi a'i hanfonaf ef atoch. (John 16: 7)
Pan ddaeth Iesu yn ddyn, rhoddodd i fyny yn barhaol Ei natur ddwyfol (fel yr esboniwn yn fanwl yn yr adran “Wrth y Groes”). Nid oedd y natur ddwyfol (hollbresennol) honno a osododd o'r neilltu yn neb llai na'r Ysbryd Glân. Wrth ddod yn Iesu, rhoddodd y Mab yr Ysbryd Glân o'r neilltu.
Wrth ddioddef a marw, clywodd Iesu bob gair fel yr oedd yr offeiriaid yn ei ddweud, “Fe achubodd eraill; Ei Hun ni all achub. Disgyned Crist, Brenin Israel, yn awr oddi ar y groes, er mwyn inni weld a chredu.” Gallasai Crist fod wedi disgyn oddi ar y groes. Ond am na fyddai Efe yn ei achub ei Hun y mae gan y pechadur obaith o bardwn a ffafr gyda Duw. {DA 749.1}
Ymgymerodd Iesu â’r ddynoliaeth pan gafodd ei ymgnawdoli, ond trwy Ei fywyd fe gadwodd gymundeb â dwyfoldeb. Lawer gwaith, datgelodd yr Ysbryd Glân bethau iddo na fyddai wedi eu hadnabod yn Ei ffurf ddynol. Ar unrhyw adeg hyd at Ei farwolaeth gallai Iesu fod wedi newid Ei feddwl a mynd yn ôl i'r nefoedd, gan ailafael yn yr Ysbryd Glân eto a pharhau'n Fab yn ei ffurf hollbresennol. Ond pan fu farw, seliodd Ei benderfyniad i gymryd y natur ddynol a chafodd ei wahanu oddi wrth y natur ddwyfol.
Gwahanwyd y Mab drosom, a marwolaeth Iesu (y gwahaniad olaf) oedd tystiolaeth y cyfamod:
Ac efe a ddywedodd wrtho, Cymer i mi heffer 3 blwydd oed, a bwch gafr tair oed, a hwrdd tair blwydd oed, a durtur, a cholomen ieuanc. Ac efe a gymerodd ato y rhai hyn oll, a rhannodd hwynt yn y canol, a gosod pob darn wrth ei gilydd : ond yr adar ni rannodd ... . A bu, wedi i'r haul fachlud, a hi'n dywyll, wele ffwrnais ysmygu, a lamp losgi yn mynd heibio rhwng y darnau hynny. Yn y dydd hwnnw gwnaeth yr ARGLWYDD gyfamod ag Abram, gan ddywedyd, I’th had di y rhoddais y wlad hon, o afon yr Aifft hyd yr afon fawr, afon Ewffrates: (Genesis 15:9-10,17-18)
Cofiwch yr hyn a ddywedodd Iesu, fod yn rhaid iddo farw er mwyn anfon y Cysurwr atom. Roedd yn rhaid i Iesu gael ei wahanu oddi wrth yr Ysbryd Glân er mwyn iddo allu anfon yr Ysbryd Glân atom! Rhoddodd ei farwolaeth y cyfamod ar waith, yn union fel y mae'r lamp losgi yn mynd rhwng y darnau o'r aberth oedd wedi ei wahanu i gadarnhau'r cyfamod ag Abram.
(Mae yna erthygl ardderchog am y broses o wahanu yr aeth Iesu drwyddi ar y groes Addysgu Calonnau)
Nawr rydyn ni'n deall sut mae Crist (y Mab) yn byw ynom ni! Trwy’r Ysbryd Glân hollbresennol, sef y Mab ei Hun wedi’i ddarfod o’r ddynoliaeth, ac a all drigo ynom pan fyddwn wedi paratoi ein calon trwy ei glanhau o bob pechod:
Canys Duw, yr hwn a orchmynnodd i'r goleuni lewyrchu o'r tywyllwch, a lewyrchodd yn ein calonnau, i roddi goleuni gwybodaeth gogoniant Duw yn wyneb lesu Grist. Ond mae gennym ni hyn drysor mewn llestri pridd, fel y byddo ardderchowgrwydd y gallu o Dduw, ac nid o honom ni. (2 Corinthiaid 4:7)
Mae’r Beibl hefyd yn dweud wrthym mai derbyn yr Ysbryd Glân sy’n ein selio, ac yn profi i ni fod ein hetifeddiaeth yn sicr:
Bod i ni foliant ei ogoniant ef, yr hwn a ymddiriedodd yn gyntaf yng Nghrist. Yn yr hwn hefyd yr ymddiriedasoch, wedi i chwi glywed gair y gwirionedd, efengyl eich iachawdwriaeth: yn yr hon hefyd wedi hynny y credasoch, seliwyd chwi ag Yspryd santaidd yr addewid, Sydd o ddifrif ein hetifeddiaeth hyd brynedigaeth y prynedig- aeth, er mawl ei ogoniant. (Effesiaid 1:12-14)