Cyhoeddwyd yn wreiddiol ar ddydd Gwener, Ionawr 11, 2013, 6:14 am yn Almaeneg yn www.letztercountdown.org
Ar Ionawr 9, 2013, derbyniais neges gan frawd a roddodd y cyfle i mi eistedd i lawr o'r diwedd a gwneud y gwaith cartref i roi sesiwn diwtora i'r rhai ohonoch nad ydynt yn dal yn gallu dosbarthu'n gywir y dyfyniadau gwrth-osod amser Ellen G. White. A dweud y gwir, mae unrhyw un sydd wedi meddwl am y Cloc Orion trawiadol a Llestr Amser feddwl am ddyfyniadau Ellen G. White ynghylch gosod amser yn ddyfnach fyth, i beidio â'u defnyddio'n ddall. Yn gyntaf, dyfynnaf y llythyr oddi wrth y brawd hwn, ac wedi hynny yr ateb a anfonais ato ddoe. Gan ei fod yn olygydd cylchgrawn Adventist ceidwadol, gofynnais am ganiatâd i roi ei enw, a chytunodd. Diolchwn iddo am y dewrder.
Post gan Erich Schultze at John Scotram ar Ionawr 9, 2013
Testun: Gair o gyngor
Annwyl Frawd Scotram:
Heddiw mae golygydd “Llais y Gweddillion,” eich brawd yn y ffydd Erich Schultze, yn ysgrifennu atoch unwaith eto er mwyn rhoi cyngor brawdol i chi.
Mae Duw wedi rhoi sgiliau da i chi, fel y'u mynegir ee yn eich traethawd gwerthfawr iawn am y Sabothau lleuad a chyfrifiadau seryddol, yn ogystal â chadarnhad o ddysgeidiaeth Adventist sylfaenol. Hefyd roedd eich arddull fywiog a doniol o ysgrifennu wedi siarad â mi.
Serch hynny, gwelais eisoes ar yr olwg gyntaf eich bod ar y trywydd anghywir ar gwestiwn a phennu amser Orion. Rhybuddiodd Ellen G. White yn erbyn gosod amser sawl gwaith, y gallwch chi ddod o hyd i ddetholiad ohonynt ar y diwedd yn yr atodiad. Mae'n debyg y byddwch chi'n dweud eich bod chi'n gwybod hynny i gyd yn barod, ac fel mae'n digwydd bob amser, yn anffodus, dywedwch nad felly y cafodd ei olygu, ac ati, ac ati.
Felly, a chan fy mod eisoes wedi darllen gwrthbrofion tebyg ar eich tudalen hafan, roeddwn eisoes yn siŵr na fyddai’r dyfyniadau gan Ellen G. White yn creu argraff arnoch. Os darllenais i deitl Negeseuon Dethol yn unig, llyfr 1, pennod 23, tudalen 187 (rhifyn Almaeneg) [Saesneg, tudalen 185] “Beware of Any Time Setting”, o leiaf i mi, mae'r achos yn berffaith glir, a dwi'n golygu, rydych chi ar y trywydd anghywir yn anffodus. Wel - gall golau coch gael ei anwybyddu yng ngwres y foment ac os ydych chi eisoes yn ymwneud â'r mater.
Gan eich bod wedi penderfynu drosoch eich hun bod rhywbeth arbennig yn mynd i ddigwydd yn y byd yn 2012 - roedd sôn am beli tân - roeddwn i eisiau aros am 2012 i fod yn siŵr na fyddai'r rhagfynegiad hwn yn dod yn wir. Nawr rydyn ni yn y flwyddyn 2013. Ar ôl ymweld â'ch gwefan, roeddwn i'n disgwyl esboniad pam na ddigwyddodd y digwyddiad, gan obeithio y byddech chi nawr yn cyfaddef eich camgymeriad, ond estynnwyd yr amser i'r flwyddyn 2013. Nawr dyma'r ail olau coch, yr ydych chi'n amlwg yn anwybyddu.
Ac yna eich adroddiad eich hun am y Proffwyd honedig Ernie Knoll, na fyddai'n cydnabod chi ac y byddech wedi darganfod llawer o ddiffygion. Dyma'r trydydd golau coch.
Annwyl Frawd Scotram, yr wyf yn erfyn arnoch, deffro o'r diwedd. Yn anffodus, nid ydych wedi dilyn datganiadau clir Ysbryd y Darogan, nid ydych wedi cymryd eich canlyniad o'ch rhagfynegiad anghywir ac rydych yn dal i geisio gafael ar wellt breuddwydion Ernie Knoll, er ei bod yn fwy nag amlwg ei fod yn unrhyw beth ond proffwyd Duw.
Cynifer o weithiau cefais fy ngwynebu â brodyr a siaradai am eu breuddwydion, eu hargraffiadau a’u teimladau, oddi wrth Dduw yn ôl pob sôn, â safbwyntiau rhyfedd yn gwrthdaro â’r Beibl. Mae Satan eisiau ein cadw rhag gwir waith Duw a chyhoeddi neges y tri angel, a rhoi i ni deimladau cyffrous a syniadau ffug meddwol. Nid yn unig ni ein hunain, ond hefyd eraill yn cael eu tynnu i mewn ac yn cael eu heffeithio ac yn y pen draw daw'r cwymp. Ydych chi wir eisiau i'r flwyddyn 2013 ddod i ben ac yna dal i aros y flwyddyn 2014 ac yna beth? Byddai'n drueni eich gweld chi a'r rhai sydd wedi cymryd yr un llwybr anghywir i ddifethir. Yr unig un sy'n rhwbio ei ddwylo, yw'r un a addawodd Efa wybodaeth ddwyfol. Y cwestiwn i ti ac i mi yw: a allwn ni weld ein bod ni'n ddim ond pechaduriaid tlawd gerbron Duw, ac yn syrthio'n fyr o'r gogoniant a ddylem ei gael gyda Duw - yn union fel y casglwr trethi mewn gweddi gerbron Duw? Ac a ydyn ni'n rhoi ein calonnau iddo bob dydd, fel bod yr Ysbryd Glân yn ein newid fwyfwy i ddelw Iesu?
Gallem ni’n dau gydweithio er gogoniant Duw wrth roi negesau’r tri angel a seinio’r Cryn Uchel gyda llawenydd mawr a sêl sanctaidd, ond pa mor hir y mae’n rhaid i mi aros amdanoch chi?
Gobeithio nad ydych wedi cynhyrfu oherwydd fy ngeiriau di-flewyn-ar-dafod, ond mae'n brifo fy enaid eich bod bob amser yn parhau i redeg tuag at drychineb. Boed i Dduw fod yn agos atoch chi a rhoi mewnwelediad a dechrau newydd.
Gyda fy nymuniadau gorau,
Eich brawd yn yr Arglwydd
Erich Schultze
[Nodyn yr awdur: Y post atodiad cynnwys y dyfyniadau gwrth-osod amser, sydd bellach i gyd yn cael eu hailgyhoeddi yn fy ateb. Felly, ni chânt eu dyfynnu yma eto.]
Ymateb gan John Scotram i Erich Schultze ar Ionawr 10, 2013
Annwyl Frawd Erich Schultze,
Yn gyntaf, diolch o galon am eich post gyda'r testun “Gair o gyngor.” Fel y gallwn gasglu oddi wrth eich llinellau parchus a gofalgar, rydych yn wirioneddol bryderus am fy/ein hiachawdwriaeth ac nid ydych yn dirmygu golau newydd o'r cychwyn cyntaf. Mae hyn er clod mawr i chi, gan nad yw'n arferol y dyddiau hyn. Mynegaf fy niolch ichi yn arbennig am y ffaith eich bod, trwy eich ysgrifennu cwrtais, yn rhoi’r cyfle i mi ymateb o’r diwedd i ddadleuon gwrth-osod amser cylchol fy/ein gwrthwynebwyr, sydd fel arfer yn cael eu cyflwyno ar ffurf anghwrtais iawn, ond yr hoffwn fynd i’r afael â hwy yn awr mewn modd brawdol a dadansoddol, os nad oes ots gennych.
Ar sleid 128 o astudiaeth Orion, ysgrifennais am y cymeriad Laodiceaidd: “Nhw yw'r rhai sy'n defnyddio testunau yn erbyn yr astudiaethau hyn oherwydd gosod amser, nad oeddent hyd yn oed yn ei ddeall oherwydd eu bod yn dlawd yn ysbrydol, yn ddall ac yn noeth. Nid ydyn nhw'n chwilio am y gwir oherwydd maen nhw'n meddwl eu bod nhw eisoes wedi deall popeth gyda'u meddyliau gwych eu hunain."
Nawr hoffwn ddangos i chi i ba eglwys Datguddiad rydych chi (yn anffodus o hyd) yn perthyn ...
Rydych yn anfon ychydig o ddyfyniadau gan Ellen G. White ataf mewn perthynas â “gosod amser” ac yn eu troi yn erbyn fy astudiaethau heb ddeall yr amser yr ydym yn byw ynddo a beth oedd gwir dasg Ellen G. White. Byddaf hefyd yn dangos i chi eich bod chi a llawer o rai eraill yn ddim ond SDA-extras yn theatr nefol y “Dadl Fawr,” er y dylech chi fod yn Adfentwyr go iawn eto.
Rydych chi'n cymryd eich dyfyniad cyntaf o “Ysgrifau Cynnar”:
Mae'r Arglwydd wedi dangos i mi fod yn rhaid i neges y trydydd angel fynd, a chael ei chyhoeddi i blant gwasgaredig yr Arglwydd, ond ni raid ei hongian mewn pryd. Gwelais fod rhai yn cael cam-gyffro, yn codi o amser pregethu ; ond y mae neges y trydydd angel yn gryfach nag y gall amser fod. Gwelais y gall y neges hon sefyll ar ei sylfaen ei hun ac nad oes angen amser i'w chryfhau; ac yr â hi mewn nerth nerthol, ac y gwna ei gwaith, ac a dorrir yn fyr mewn cyfiawnder. {EW 75.1}
Er mwyn deall hyn a llawer o ddyfyniadau eraill, rhaid parhau i ddarllen yn lle ei rwygo allan o'i gyd-destun. Pan fyddwn yn gwneud hynny, rydym yn dysgu bod y dyfyniad hwn yn dod o weledigaeth a gafodd Ellen G. White yn 1851. Dyma weddill yr hyn a ysgrifennodd:
“Gwelais rai yn gwneud i bopeth blygu i'r cwymp nesaf hwn; hyny yw, gwneyd eu cyfrifiadau, a gwaredu eu heiddo mewn cyfeiriad at yr amser hwnw. Gwelais fod hyn yn anghywir am y rheswm hwn : yn lle myned at Dduw yn feunyddiol, a dymuno yn daer i wybod eu dyledswydd bresenol, edrychasant yn y blaen, a gwnaethant eu cyfrifiadau fel pe gwyddent y byddai i'r gwaith derfynu y cwymp hwn, heb ymholi yn feunyddiol i'w dyledswydd o Dduw.
EG Gwyn. “ Argraphwyd yn Milton, Mehefin 29, 1851, AAG” {1SM 188.4–189.1}
Nawr mae angen i ni osod y dyfyniad hwn yn ei amserlen briodol a deall bod holl amser neges y trydydd angel wedi'i rannu'n ddwy brif adran:
- Yr amser cyn 1888-1890 pan oedd yr eglwys yn dal i gael cyfle i fynd yn uniongyrchol i'r nefoedd, a
- Y cyfnod ar ôl 1890, ar ôl i'r eglwys golli ei chyfle a gorfod crwydro yn yr anialwch eto.
Yn unol â hynny, mae dyfyniad Haskell o Ellen G. White yn dweud:
“Gwelais fod gan Jones a Wagoner eu cymheiriaid yn Joshua a Caleb. Fel yr oedd meibion Israel yn llabyddio'r ysbiwyr â meini llythrennol, yr ydych wedi llabyddio'r brodyr hyn â cherrig coegni a gwawd. Gwelais eich bod yn gwrthod yn fwriadol yr hyn y gwyddoch ei fod yn wirionedd, dim ond oherwydd ei fod yn rhy waradwyddus i'ch urddas. Gwelais rai ohonoch yn eich pebyll yn dynwared ac yn gwneud pob math o hwyl ar y ddau frawd hyn. Gwelais hefyd, pe baech wedi derbyn eu neges, byddem wedi bod yn y deyrnas ddwy flynedd o'r dyddiad hwnnw, ond yn awr mae'n rhaid inni fynd yn ôl i'r anialwch ac aros yno am ddeugain mlynedd.” Ysgrifennwyd o Melbourne, Awstralia, Mai 9, 1892.
Mae'r dyfyniad hwn yn aml yn cael ei ymosod gan y BRI, ond mae'n dod o ffynhonnell ddidwyll. Dyma farn y gwrth-osodwyr amser am hyn:
Yng Nghofnod Cynhadledd yr Undeb yn 1899, ysgrifennodd Steven N. Haskell, ffrind a chefnogwr hir-amser i Ellen G. White mewn erthygl o’r enw “Neges y Trydydd Angel,” fel a ganlyn: “Ydych chi’n meddwl ein bod ni yn y dyddiau diwethaf? Yr ydym yn nyddiau olaf y genhedlaeth olaf un. Rydyn ni'n ddeg mlynedd yng nghri uchel Neges y Trydydd Angel. Y mae tystiolaeth yn y Bulletin, a gyhoeddwyd yn 1892, yr hwn a ddywed : ' Pe buasai pobl Dduw wedi myned i weithio fel y dylasent fyned i'r gwaith yn iawn ar ol cyfarfod Minneapolis yn 1888, gallasid rhybuddio y byd ymhen dwy flynedd, a buasai yr Arglwydd wedi dyfod.' Cynlluniodd Duw i gloi’r gwaith yn gymesur wrth i’w bobl deimlo pwysigrwydd a sancteiddrwydd y gwaith a’r brwdfrydedd yr oeddent yn ei afael ynddo.”
Byddai llawer o ysgolheigion yn gyflym i nodi ei bod yn rhaid bod Haskell wedi gwneud camgymeriad oherwydd ni chyhoeddwyd Bwletin y Gynhadledd Gyffredinol ym 1892. Er iddo gael ei ffynhonnell yn anghywir, anodd credu y byddai rhywun mor amlwg yn yr Eglwys â Haskell wedi ffugio celwydd a phriodoli i Ellen G. White rywbeth na ddywedodd nac a ysgrifennodd erioed. Yr un peth hwn yr ydym yn ei wybod o'r dyfyniadau yr ydym eisoes wedi edrych arnynt, roedd Ellen G. White yn sicr yn credu y gallai pobl Dduw fod wedi bod yng Ngwlad yr Addewid erbyn 1896 pe baent wedi bod yn ffyddlon.
Yn olaf, erbyn 1901, ysgrifennodd Ellen G. White y canlynol: “Efallai y bydd yn rhaid inni aros yma yn y byd hwn oherwydd anufudd-dod llawer mwy o flynyddoedd, fel y gwnaeth plant Israel; ond er mwyn Crist, ni ddylai Ei bobl ychwanegu pechod at bechod trwy gyhuddo Duw o ganlyniad eu camweddau eu hunain.--Llythyr 184, 1901.” (Darn o Bennod 8 o “Prophetic Parallels” gan Adrian Welsh ar gael yn www.4hispeople.info)
Dylai fod yn amlwg i chwi fod yr Eglwys Adventist wedi cyflawni math yr Israeliaid o dan Moses yn ystod yr Exodus, a oedd hefyd yn methu eu yn gyntaf cyfle i fyned i wlad Canaan.
A fyddwn ni hefyd yn colli ein hail gyfle, oherwydd dyfyniadau wedi’u camgymhwyso a’u camddehongli o Ellen G. White, a roddwyd gan Dduw ar gyfer amser a phwrpas penodol?
Y weledigaeth ei hun, o ba un pob Mae dyfyniadau gwrth-osod amser Ellen G. White yn deillio, wedi'i ddyddio 1851, amser CYN Minneapolis, pan ddylai'r Eglwys Adventist fod wedi mynd i'r nefoedd gyda neges y trydydd angel ei ben ei hun, trwy y ddawn rymus a chryno o “ Gyfiawnhad trwy Ffydd” a ddygwyd gan Wagoner a Jones.
Dywedodd Ellen G. White:
...ei fod [y neges] a â nerth nerthol, ac a wna ei waith, ac a fydd TORRI BYR mewn cyfiawnder. {1SM 188.3}
Siaradodd Duw yn glir am ddwy neges yn y weledigaeth hon o Ellen G. White: 1. neges y tri angel (ei [y neges]) y dylid eu dwyn i a sydyn diwedd, gan 2. neges Wagoner a Jones (Cyfiawnder trwy Ffydd).
Gwyddom oll o brofiadau chwerw negesydd Duw ei hun mai hyn a wnaeth NI dod i ben.
Mae beirniaid Ellen G. White o rengoedd gelynion Adventism yn gwneud yr un camgymeriad trwy beidio â rhoi llawer o ddyfyniadau negesydd Duw yn eu cyd-destun tymhorol ac nid ydynt yn gweld y ddau gyfnod mawr o amser cyn ac ar ôl Minneapolis. Gan hyny, nis gallant ddeall fod rhai o brophwydoliaethau Ysbryd y Prophwydoliaeth yn amlwg amodol ac yn perthyn i'r achos y byddai y bobl wedi cyflawni eu dyledswyddau a roddwyd gan Dduw yn yr iawn ffordd a'r amser iawn (cyn 1890).
Dyma rai enghreifftiau adnabyddus o’r casgliad “Digwyddiadau Diwrnod Olaf”:
Ellen G. White yn Disgwyl Dychweliad Crist yn Ei Dydd
Dangoswyd i mi y cwmni oedd yn bresenol yn y Gynadledd. Meddai’r angel: “Peth o fwyd i fwydod, rhai gwrthrychau’r saith pla olaf, bydd rhai yn fyw ac yn aros ar y ddaear i’w cyfieithu ar ddyfodiad Iesu.”—Tystebau i’r Eglwys 1:131, 1321856). {LDE 36.3}
Oherwydd bod amser yn brin, dylem weithio gyda diwydrwydd ac egni dwbl. Efallai na fydd ein plant byth yn mynd i'r coleg.—Tystebau i’r Eglwys 3:159 (1872). {LDE 36.4}
Nid yw'n ddoeth cael plant nawr. Y mae amser yn brin, y mae peryglon y dyddiau diweddaf ar ein gwarthaf, a bydd y plant bychain yn cael eu hysgubo ymaith i raddau helaeth cyn hyn.—Llythyr 48, 1876. {LDE 36.5}
Yn yr oes hon o'r byd, gan fod golygfeydd hanes y ddaear ar fin cau, a ninnau ar fin mynd i mewn i amser helbul na fu erioed, y lleiaf o briodasau a gafodd gorau oll, yn ddynion ac yn wragedd.—Tystebau i’r Eglwys 5:3661885). {LDE 37.1}
Fe ddaw'r awr; nid yw yn mhell, a bydd rhai ohonom sy'n credu yn awr yn fyw ar y ddaear, ac yn gweld y rhagfynegiad wedi'i wirio, ac yn clywed llais yr archangel ac utgorn Duw adlais o fynydd a gwastadedd a môr hyd eithafoedd y ddaear.—The Review and Herald, Gorphenaf 31, Mr. 1888. {LDE 37.2}
Y mae amser y prawf ar ein gwarthaf, canys y mae llef uchel y trydydd angel eisoes wedi dechreu yn y datguddiad o gyfiawnder Crist, y Gwaredwr maddau pechod.—Negeseuon Dethol 1:363 (1892). {LDE 37.3}
Teitl yr adran hon yw “Ellen G. White Disgwyl Dychweliad Crist yn Ei Dydd” a drodd yn amlwg i fod yn disgwyliad ffug. Defnyddir y proffwydoliaethau hyn nas cyflawnwyd yn aml gan wrthwynebwyr yn erbyn Ellen G. White. Er mwyn ei hamddiffyn rhag y cyhuddiad o fod yn broffwyd ffug, mae'r rhesymau dros y proffwydoliaethau hyn heb eu cyflawni yn yr un llyfr:
Eglurwyd yr Oedi
Y mae y nos hir o dywyllwch yn ceisio, ond gohirir y boreu mewn trugaredd, oblegid pe deuai y Meistr byddai cymaint i'w cael heb fod yn barod.—Tystebau i’r Eglwys 2:194 (1868).
Pe bai Adfentwyr ar ôl y siom fawr yn 1844 wedi glynu at eu ffydd a dilyn ymlaen yn unedig yn rhagluniaeth agoriadol Duw, gan dderbyn neges y trydydd angel ac yn nerth yr Ysbryd Glan yn ei gyhoeddi i'r byd, hwy Byddai wedi gweld iachawdwriaeth Duw, yr Arglwydd Byddai wedi gweithio'n nerthol â'u hymdrechion, byddai'r gwaith wedi'i gwblhau, a byddai Crist wedi dod cyn hyn i dderbyn Ei bobl i'w gwobr. Nid ewyllys Duw oedd i ddyfodiad Crist gael ei ohirio felly....
Am ddeugain mlynedd bu anghrediniaeth, grwgnach, a gwrthryfel yn cau Israel gynt allan o wlad Canaan. Yr un pechodau sydd oedi mynedfa Israel fodern i'r Ganaan nefol. Nid oedd addewidion Duw ar fai yn y naill achos na'r llall. Yr anghrediniaeth, y bydolrwydd, anghysegriad, ac ymryson ymhlith pobl broffesedig yr Arglwydd sydd wedi cadw ni yn y byd hwn o bechod a thristwch gymaint o flynyddoedd.—Efengyi, 695, 696 (1883).
Roedd gan gwnaeth eglwys Crist ei gwaith apwyntiedig fel y gorchmynnodd yr Arglwydd, byddai'r byd i gyd cyn hyn wedi cael ei rybuddio a byddai yr Arglwydd lesu wedi dyfod i'n daear mewn gallu a gogoniant mawr.— Dymuniad yr Oesoedd, 633, 634 (1898). {LDE 37.4–38.2}
Gweledigaeth 1851, sydd—fel y crybwyllwyd eisoes—POB Mae datganiadau gwrth-osod amser Ellen G. White yn seiliedig ar, yn amlwg wedi dod cyn 1888-1890 ac yn rhagweld canlyniad da a byrhau'r gwaith. Rhoddwyd y cyflwr ei hun a hepgorwyd gennych o’ch dyfynbris yn ail ran y weledigaeth:
“Gwelais fod rhai yn gwneud i bopeth blygu iddo y cwymp nesaf hwn; hyny yw, gwneyd eu cyfrifiadau, a gwaredu eu heiddo mewn cyfeiriad at yr amser hwnw. Gwelais fod hyn yn anghywir am y rheswm hwn: yn lle myned at Dduw yn feunyddiol, a dymuno yn daer am wybod eu dyledswydd bresenol, edrychasant yn y blaen, a gwnaethant eu cyfrifiadau fel pe gwyddent y byddai i'r gwaith derfynu y cwymp hwn, heb ymholi yn feunyddiol i'w dyledswydd o Dduw.
EG Gwyn. “Wedi’i gopïo yn Milton, Mehefin 29, 1851, AAG" {1SM 188.4–189.1}
Yma gallwch weld yn glir bod y weledigaeth a roddwyd oherwydd camymddwyn rhai o'r Adfentyddion o'r amser hwnnw. Mae gan y weledigaeth gyd-destun amser unigryw ar gyfer hydref 1851. Ni ellir ei chario i mewn i'n hamser ein hunain yn syml, yn rhannol oherwydd siom fawr 1890 ac yn rhannol oherwydd ein bod eisoes yn amser y glaw olaf ar ôl y crwydro anialwch mawr 120 mlynedd (3 × 40) y bobl Adfent anffyddlon.
Methiant y genhedlaeth flaenorol o Adfentwyr oedd nad oedden nhw’n “mynd at Dduw yn feunyddiol, ac yn dymuno’n daer i wybod eu dyletswydd bresennol” ac wrth “edrych ymlaen” dim ond y dyfodol oedd ganddyn nhw mewn golwg. Doedden nhw ddim yn gofyn i Dduw bob dydd beth roedd yn ei ddisgwyl ganddyn nhw a doedden nhw ddim yn sylweddoli hynny gallai'r gwaith fod wedi'i orffen heb neges amser pellach pe yn unig yr oeddynt wedi pregethu yn ffyddlon y trydydd neges angel.
Mae'r weledigaeth felly'n dangos y gallai'r gwaith fod wedi'i “dorri'n fyr” a bod y trydydd byddai neges angel wedi llwyddo heb bregethu amser IF yr oedd yr eglwys wedi parhau yn ffyddlon. Ni fyddai neges y pedwerydd angel llawn wedi bod yn angenrheidiol.
Mae ein hymchwil hyd yn oed wedi dangos y byddai'r gorthrymder hefyd wedi'i dorri'n fyr ac na fyddai BLWYDDYN o blâu a fyddai wedi digwydd. Gwelir hyn yn rhwydd oddiwrth y ffaith fod cyfreithiau y Sul yn 1888 eisoes mewn lle ond nid oedd tair blynedd a haner o amser hyd cwymp 1890. Creodd Crist y ddaear mewn chwe diwrnod, ac felly fe all, a byddai hefyd wedi ei dinistrio mewn chwe diwrnod.
Felly, os edrychwn ar ddyfyniadau gwrth-osod amser Ellen G. White, rhaid inni beidio byth â cholli golwg ar y pwrpas a'r cyfnod y cawsant eu hysgrifennu, neu byddwn yn gwneud yr un camgymeriad â gwrthwynebwyr Ellen G. White ac Adfentiaeth, ac yn rhedeg y risg o nid yn unig ei gwneud yn broffwyd ffug ond cam-drin a chamddehongli'r datganiadau i'n dinistr ein hunain.
Mae'r rhai nad ydynt yn ystyried yr amgylchiadau hyn ond yn defnyddio dyfyniadau Ellen G. White gyda ffanatigiaeth ddall a rhagfarnllyd yn erbyn y yn awr yn angenrheidiol golau y pedwerydd angel (yr Ysbryd Glân yn y glaw olaf) peidiwch â gwrando ar rybudd yr apostol Pedr, ac maent yn ei wneud gydag Ellen G. White yr hyn y mae llawer yn ei wneud gyda Paul i ymosod ar Adfentiaeth yn seiliedig ar ei ddatganiadau am y Sabothau (seremonïol) a bwyta (caniateir yn ôl pob tebyg) cig:
A chyfrif mai iachawdwriaeth yw hirymaros ein Harglwydd ; megis yr ysgrifennodd ein brawd annwyl Paul hefyd, yn ôl y ddoethineb a roddwyd iddo ef, atoch chwi; Megis hefyd yn ei holl epistolau, yn llefaru ynddynt am y pethau hyn; yn y rhai y mae rhai pethau anhawdd eu deall, y rhai y mae y rhai annysgedig ac ansefydlog yn eu hymgolli, fel y gwnant hefyd yr ysgrythurau eraill, i'w dinistr eu hunain. (2 Peter 3: 15-16)
Fodd bynnag, derbyniodd Ellen G. White nid yn unig broffwydoliaeth amodol am fynediad pobl yr Adfent i’r Ganaan nefol am 1890 a fethodd, ond gwelodd hefyd beth fyddai’n gorfod digwydd pe bai’n rhaid i olau’r pedwerydd angel ddod i’r adwy yng nglaw olaf neges y trydydd angel pe bai Cynllun yr Arglwydd A yn methu oherwydd ystyfnigrwydd Ei bobl a byddai’n rhaid taith hir trwy’r anialwch:
Anfonwyd angylion i gynorthwyo yr angel nerthol o'r nef, a chlywais leisiau yn ymddangos ym mhob man, “Dewch allan ohoni, Fy mhobl, fel na byddoch gyfranogion o'i phechodau, ac na dderbyniwch o'i phlâu hi. Oherwydd y mae ei phechodau hi wedi cyrraedd y nef, a Duw a gofiodd ei hanwireddau hi.” Roedd yn ymddangos bod y neges hon an ychwanegol i'r drydedd neges, gan ymuno â hi fel y gwaedd ganol nos ymunodd â chenadwri yr ail angel yn 1844. Gorphwysodd gogoniant Duw ar y seintiau claf, yn aros, a rhoddasant yn ddi-ofn y rhybudd difrifol olaf, gan gyhoeddi cwymp Babilon a galw ar bobl Dduw i ddod allan ohoni fel y gallent ddianc rhag ei thynged ofnus. {EW 277.2}
Cyn bo hir clywsom lais Duw fel dyfroedd lawer, yr hwn a roddes i ni y dydd ac awr dyfodiad Iesu. Yr oedd y saint byw, 144,000 mewn rhifedi, yn adnabod ac yn deall yr lesu, tra y tybiai yr annuwiol mai taranau a daeargryn ydoedd. Pan lefarodd Duw yr amser, fe dywalltodd arnom yr Ysbryd Glân, a dechreuodd ein hwynebau oleuo a llewyrchu â gogoniant Duw, fel y gwnaeth Moses pan ddaeth i lawr o Fynydd Sinai. {EW 14.1}
Nid yw'r rhai nad ydynt yn derbyn y glaw olaf yn deall llais Duw ac yn camgymryd y cyhoeddiad amser am “taranau”. Mae hwn yn rhybudd difrifol iawn i'r gwrth-osodwyr, a roddwyd o weledigaeth gyntaf Ellen G. White yn Rhagfyr 1844!
Yn ystod fy astudiaeth fanwl iawn o ddyfyniadau perthnasol Ellen G. White dros y saith mlynedd diwethaf, sylwais fod yr un gwrth-ddweud ymddangosiadol yn nyfyniadau Ellen G. White ynghylch gosod amser hefyd yn bodoli yn y Beibl ei hun yn yr un ffordd.
Cymharwch y rhain yn unig:
Ond o'r dydd hwnnw a'r awr ni ŵyr neb, na, nid yr angylion sydd yn y nef, na'r Mab, ond y Tad. (Marc 13:32)
Cofia gan hynny pa fodd y derbyniaist ac a glywaist, a dal yn gadarn, ac edifarha. Os gan hynny ni wyli, mi a ddeuaf arnat fel lleidr, a ni wyddost pa awr y deuaf arnat. (Datguddiad 3: 3)
Dylai unrhyw fyfyriwr Beibl difrifol sylweddoli bod yn rhaid iddynt gysoni'r Beibl â'i hun er mwyn osgoi ei daflu'n llwyr yn y pen draw. Rhaid i chi bob amser roi'r dyfyniadau yn eu cyd-destun rhesymegol a hanesyddol priodol, fel arall rydych chi'n dioddef llongddrylliad, yn suddo o dan donnau'r dryswch.
Mae'r Mudiad Adfent cyfan yn fudiad a ddechreuodd gyda gosodwyr amser a'u holynwyr, ac yn eu plith roedd Ellen Harmon (Gwyn). Yn y gwaedd hanner nos cyntaf cawsant siom, ond arweiniodd at lifogydd o olau: yr athrawiaeth noddfa. Dim ond y rhai sy'n mynd i mewn i'r cysegr sy'n gallu profi golau'r pedwerydd angel, ac ar ôl 1844 dim ond y rhai sy'n mynd i mewn i'r Sanctaidd fydd gyda Iesu yn y Deyrnas. Byddai'n rhaid i bobl yr Adfent ddysgu o'u hanes, ac yn enwedig o'u camgymeriad ofnadwy ym 1888-1890. Da oedd iddynt beidio â gwybod yn ystod eu crwydro anialwch unig pryd y byddai'n dod i ben, rhag i neb ailadrodd camgymeriad 1888 ac edrych ar y dyfodol yn unig. Fodd bynnag, fe ddaw amser pan fyddai’n rhaid ailadrodd gwaedd hanner nos, oherwydd trwy wrthgiliad roedd neges y trydydd angel wedi colli’r cryfder y gallai fod wedi sefyll ar ei ben ei hun yn 1888-1890. Yr oedd yn rhaid dyfod adfywiad a diwygiad a ragorai ar waedd ganol nos 1844, ac ni fyddai hyny yn bosibl ond trwy waith yr Ysbryd Glan ei Hun.
Yn The Great Controversy , ysgrifennodd Ellen G. White fod y Millerites wedi dod o hyd i esboniad rhesymegol a chywir am y gwrth-ddweud ymddangosiadol rhwng rhybuddion Iesu yn y Beibl o ran amser a'u cyhoeddiad o'r amser yn y gwaedd ganol nos nad oedd hyd yn oed yr Arglwydd ei Hun yn ei wybod yn ôl pob tebyg.
“Ni wyr neb y dydd na’r awr” oedd y ddadl a ddygwyd ymlaen amlaf ganddo gwrthodwyr ffydd yr Adfent. Yr ysgrythur yw: “Am y dydd a’r awr hwnnw nid adwaen neb, nac angylion y nef, ond fy Nhad yn unig.” Mathew 24:36. A esboniad clir a chytûn ar y testun hwn a roddwyd gan y rhai oedd yn edrych am yr Arglwydd, a dangoswyd yn eglur y defnydd anghywir a wnaed ohono gan eu gwrthwynebwyr. {GC 370.2}
Er bod Ellen G. White yn dweud yn ddiweddarach yn y darn nad oedd yr union ddyddiad yn hysbys ond dim ond y wybodaeth am agosrwydd dyfodiad Iesu, sef yr argyhoeddiad cywir am ei hamser, rhaid inni beidio ag anghofio'r hyn a gadarnhaodd gyda'i datganiad: sef bod Miller a'i gymdeithion gosod amser “drwg”, yn enwedig gyda Samuel Snow a oedd wedi gosod y diwrnod a'r awr hyd at Hydref 22, 1844, wedi rhoi rhybudd dehongliad clir a chywir o’r testunau Beiblaidd hyn. Felly mae dadleuon niferus y gwrth-amser-osodwyr yn cwympo, oherwydd mae Ellen G. White yn cadarnhau bod yna dehongliad cywir o'r darn hwn sy'n caniatáu iddo nodi y gellir gwybod y diwrnod a'r awr.
Gellir cysoni’r gwrthddywediad ymddangosiadol hwn yn y Beibl yn yr un modd ag y caiff yr holl wrthddywediadau eraill eu datrys: y cyfan sydd ei angen yw rhoi’r darnau yn eu cyd-destun priodol a’u gosodiad amserol, adnabod y gynulleidfa darged a phwrpas y datganiad, ac yna niwl ymddangosiadol gwrthddywediadau rhesymegol yn gwasgaru.
Os gwnewch hynny, fe welwch ei bod hi 2000 o flynyddoedd yn ôl pan ddywedodd Iesu wrth ei ddisgyblion nad oedd hyd yn oed yn gwybod amser Ei ddyfodiad. Mae'n ymddangos yn annirnadwy i ni nad yw Iesu, sy'n Dduw ei Hun, ac sydd bellach gerbron ei Dad yn y Lle Mwyaf Sanctaidd yn cyflawni'r gwasanaeth offeiriadol ac yn eistedd ar ddeheulaw ei orsedd, wedi cael ei hysbysu gan ei Dad. Mae credu hynny'n chwerthinllyd a hyd yn oed yn dwp!
Felly, mae'n rhaid i ni gymryd yn ganiataol nad oedd Iesu yn gwybod yr awr yn ystod Ei weinidogaeth fel dyn, a hyn am reswm da:
Felly pan ddaethant ynghyd, hwy a ofynasant iddo, gan ddywedyd, Arglwydd, a wnai di y pryd hwn adfer y frenhiniaeth i Israel? Ac efe a ddywedodd wrthynt, Nid yw i chi i wybod yr amseroedd neu y tymhorau, y rhai a osododd y Tad yn ei allu ei hun. (Actau 1:6-7)
Na, nid y dysgyblion cyntaf oedd yn gwybod yr amser. Byddai wedi bod yn brofiad brawychus iddynt wybod na fyddai'r Arglwydd wedi dod am bron i 2000 o flynyddoedd eraill, a byddai wedi peryglu eu cenhadaeth i'r eithaf.
Ond atebodd Iesu yn fedrus ac ar yr un pryd beth oedd yn berthnasol iddynt, a pan deuai'r amser y gellid gwybod y dydd a'r awr:
Eithr chwi a dderbyniwch allu, wedi i’r Yspryd Glân ddyfod arnoch: a byddwch dystion i mi yn Jerwsalem, ac yn holl Jwdea, ac yn Samaria, a hyd eithaf y ddaear. (Actau 1:8)
Eu gorchwyl hwy a'n gorchwyl ni yw tystio i'r byd a gwneir hyn yn y nerth yr Ysbryd Glân, ond ar amser penodol bydd y Grym hwn yn ein harwain i bob gwirionedd a CYHOEDDI YR AMSER i ni. Dyma lle mae “Adfentyddion” heddiw yn hoffi rhoi'r gorau i ddarllen a thorri'r dyfyniad yn fyr:
Ond pan ddaw ef, Ysbryd y gwirionedd, fe'ch tywys i mewn pob gwirionedd : canys ni lefara efe o hono ei hun ; ond pa beth bynnag a glywo, hwnnw a lefara: ac efe a fynega i chwi pethau i ddod. (John 16: 13)
Mae'r Ysbryd Glân felly yn dangos y dyfodol, a phryd fydd y foment hon? Nid yn ystod arllwysiad y glaw cynnar ar y Pentecost yn 31 OC, ond pan oedd y glaw olaf wedi arllwys allan ers 2010 ac yn gynyddol ers Ionawr 2013, fel y byddwn yn ei ddangos mewn astudiaethau pellach ar ein gwefan.
Nid oedd hyd yn oed i ni wybod union ddyddiad y dychweliad gwirioneddol tan Ionawr 2013. Roedd yn rhaid i ni wneud yr un camgymeriad â'r Millerites trwy fod flwyddyn yn rhy gynnar, fel y byddai'r bobl yn cael eu rhybuddio hyd yn oed yn fwy brys. Ni fyddem yn gohirio’r diwrnod yn rhy hir, fel y dywedir mewn datganiad arall gan Ellen G. White yr ydych yn ei ddyfynnu. Byddem yn cael ein camgymryd gan flwyddyn yn unig, fel yr hyn a ddigwyddodd eisoes unwaith o'r blaen.
Ym mhob dadl yn erbyn gosod amser, yr ydych yn diystyru'r amser yr ydym yn byw ynddo ac yr oedd Ellen G. White yn byw ynddo a pha dasg yr oedd yn rhaid iddi ei chyflawni. Dyna pam yr ydych yn cymhwyso ei datganiadau mewn modd anghywir. Nid ydym bellach o flaen taith anialwch o 120 mlynedd ac ni allwn ychwaith gyflawni'r dasg o roi neges y trydydd angel heb nerth yr Ysbryd Glân a gwaedd arall ganol nos, oherwydd ein bod yn rhan o eglwys Adventist ddinistriol a dirywiol nad oes ganddi unrhyw beth i'w wneud â'r eglwys ym 1888. Mae arnom angen Ei eiriau sy'n dangos i ni'r dyfodol fel y gallwn ddeffro a dechrau'r sain yn uchel. Mae unrhyw un sy’n anwybyddu hyn nid yn unig yn peryglu’r eglwys ond hefyd yr holl genhadaeth y mae Iesu wedi’i rhoi inni i’w chyflawni, ac mae hyn yn golygu nid yn unig y byddai’r bydysawd cyfan, ond hyd yn oed Duw ei Hun yn cael ei ddarostwng gan Satan yn y cyfnod olaf hwn o’r Farn Fawr.
Ydych chi am fentro hynny a pharhau i ystyried fy nghyfrifiadau seryddol yn “fedrus” yn unig heb ddilysu’r dystiolaeth Feiblaidd? A wnewch chi barhau i honni na ddigwyddodd dim yn 2012, er eich bod chi eich hun wedi ysgrifennu yn eich cyfnodolyn am yr erledigaeth a ddechreuodd yn erbyn gweision ffyddlon neges y trydydd angel fel Walter Veith a Hugo Gambetta yn yr union amserlen a ddangoswyd gan Orion ar gyfer y pumed sêl?
Pa mor ddall y mae'n rhaid i rywun fod, i beidio â sylweddoli bod ein gwybodaeth fel myfyrwyr o oleuni'r pedwerydd angel yn cynyddu o hyd, ac nad yw popeth y mae'r golau hwn yn ei gwmpasu wedi'i nodi eto? Dyna pam rydyn ni bob amser yn dod yn fwy manwl gywir wrth ddarllen dau gloc mawr Duw.
Bydd un o’n herthyglau nesaf yn ei gwneud yn gwbl glir nad “edrych ymlaen” yn unig yr ydym, ond mai ein cenhadaeth oedd a’n cenhadaeth oedd dangos hanes pobl yr Adfent a’u gwyriad oddi wrth gynllun Duw, a hyd yn oed datrys holl posau’r Beibl gyda chymorth yr Ysbryd Glân. Dechreuodd y golau hwn ddisgleirio pan sylweddolon ni y gallwn ni wybod nid yn unig dyddiad marwolaeth Iesu ar y groes, ond hyd yn oed ei ben-blwydd fel bod dynol, a chreadigaeth Adda hyd yr union ddydd. Mae’r wybodaeth hon yn datgloi’r Beibl cyfan, a deallwn yn awr pam mai dim ond cyfnodau amser a roddir yn y Beibl ond dim dyddiadau, sy’n ei gwneud hi’n amhosibl dyddio union gwrs cronolegol hanes y Beibl hyd yn oed i filoedd o ysgolheigion. Un diwrnod, byddai'r Ysbryd Glân yn datgan nid yn unig y dyfodol gyda dydd dyfodiad Iesu ond byddai'n ein tywys i mewn POB gwirionedd o ran amser.
Y gwirionedd hwn a'r ateb i'r cwestiynau Beiblaidd mawr trwy gytgord perffaith o flynyddoedd sabothol, blynyddoedd jiwbilî, a'r data a roddwyd gan Dduw yn yr Ysgrythurau, oedd yr anrheg pen-blwydd a gynlluniodd Iesu ar gyfer Ei wir eglwys ar Hydref 27, 2012. Gwrthododd Eglwys Adventist y Seithfed Dydd yr anrheg pen-blwydd hwn, fodd bynnag, ac roedd yn well ganddo agor y anrheg pen-blwydd yn dwyllodrus sy'n cynnwys y Saboth a wraiwyd yn dwyllodrus. A wnewch chi eu copïo er eich bod yn ymddiried cymaint yng nghanllaw Duw trwy Ysbryd Darogan, neu oni fyddai’n well gennych eistedd i lawr gyda mi ac ailystyried dyfyniadau Ellen G. White a’u rhoi yn eu cyd-destun priodol?
Chwiliwch yn y Beibl am “lyfrau” sy'n cael eu disgrifio fel rhai nad ydyn nhw wedi'u dehongli, ac fe welwch mai dim ond dau lyfr sydd: Llyfr y Saith Sêl y dechreuodd Iesu ei agor yn 1846, a Llyfr y Saith Taran, nad oedd wedi'i ysgrifennu eto. Mae Llyfr y Saith Sel yn awr bron yn gwbl agored ger ein bron yn Orion, ond dim ond yn ddiweddar y daethom at y pwynt o allu ei ddehongli yn gywir. Cynlluniwyd hyn gan Dduw ac nid oedd yn gamgymeriad gan y gosodwyr amser. Fodd bynnag, nid oedd Llyfr y Saith Taranau wedi'i ysgrifennu eto gan John y Datguddiad oherwydd bod yn rhaid i'r haul a'r lleuad ddilyn eu cyrsiau yn gyntaf o 1841 i 2012, fel y gallem ei weld wedi'i ysgrifennu o'n blaenau.
Mae'r holl ddehongliadau gwych a dwys hyn yn cael eu hanwybyddu'n llwyr gan y gwrth-amserwyr a'r gwrth-Adfentyddion. Nid ydynt yn gweld gogoniant Duw. Nid ydynt mewn gwirionedd yn mynd i mewn i'r Sanctaidd o Sanctaidd lle byddai Iesu yn eu dysgu trwy ei Ysbryd, ac nid ydynt ychwaith yn gwybod beth mae'n ei olygu i gydweithredu â Duw.
Maen nhw'n mynnu eu dealltwriaeth aneglur (neu dywyll) eu hunain o ysgrifau negesydd Duw, a anfonwyd i baratoi pobl aflwyddiannus ac a fethodd yn y pen draw ar gyfer taith hir trwy'r anialwch, ac yn olaf am gosb ofnadwy (y peli tân). Dim ond y rhai sy'n cydnabod nad yw Duw yn gwneud dim heb hysbysu Ei broffwydi mewn gwirionedd yn adnabod Duw ac yn wir blant iddo. Maen nhw'n cydnabod ei fod Ef bob amser yn rhoi'r amser cyn y daw dinistr mawr oherwydd nad yw'n newid, ac mae hyn yn cyfateb i'w natur gariadus. Ni newidia Duw Ei gymeriad ar derfyniad y gwaith ; Mae bob amser wedi gweithredu ar yr egwyddor o ddatguddiad amser cynyddol ac mae'n parhau i wneud hynny heddiw.
Gyda'r wybodaeth hon, gadewch i ni ddechrau archwilio pob dyfynbris a rannwyd gennych:
O weledigaeth 1851 yn Ysgrifau Cynnar
Dangosodd yr Arglwydd i mi fod yn rhaid i'r genadwri fyned, ac nad rhaid ei chrogi ar amser ; canys ni fydd amser byth yn brawf eto. Gwelais fod rhai yn cael cam-gyffro, yn codi o amser pregethu, y gall cenadwri y trydydd angel sefyll ar ei sylfaen ei hun, ac nad oes angen amser arno i'w chryfhau, ac yr â hi gyda nerth nerthol, ac y gwna ei gwaith, ac y torir yn fyr mewn cyfiawnder. {1SM 188.3}
Do, dangosodd yr Arglwydd i Ellen G. White yn 1851 nad oedd negesau’r tri angel i ddibynnu ar ddyddiad penodol, oherwydd roedd y bobl wedi’u tynghedu i fynd i’r nefoedd yn 1890 heb oleuni llawn y pedwerydd angel. Roedd y gwaith i gael ei “dorri’n fyr” gan y neges “Cyfiawnder trwy Ffydd” a gyflwynwyd gan Wagoner a Jones. Pe bai hynny wedi digwydd, yna ni fyddai’r amser wedi dod yn brawf eto ac ni fyddai’r neges i’r bobl “wedi bod angen amser i’w chryfhau.”
Ni ddigwyddodd felly, felly roedd angen ailadrodd y waedd ganol nos i roi pŵer i'r bobl fel yn y crio canol nos cyntaf.
Gweddill y weledigaeth:
“Gwelais rai yn gwneud i bopeth blygu i'r cwymp nesaf hwn; hyny yw, gwneyd eu cyfrifiadau, a gwaredu eu heiddo mewn cyfeiriad at yr amser hwnw. Gwelais fod hyn yn anghywir am y rheswm hwn : yn lle myned at Dduw yn feunyddiol, a dymuno yn daer i wybod eu dyledswydd bresenol, edrychasant yn y blaen, a gwnaethant eu cyfrifiadau fel pe gwyddent y byddai i'r gwaith derfynu y cwymp hwn, heb ymholi yn feunyddiol i'w dyledswydd o Dduw.
EG Gwyn. “Wedi’i gopïo yn Milton, Mehefin 29, 1851, AAG" {1SM 188.4–189.1}
Roedd yn weledigaeth ar gyfer grŵp ystyfnig o Adfentwyr a oedd yn gosod yr amser yn anghywir yn hydref 1851, ac mae'n nodi'r rhesymau sy'n datgelu cymhelliad anghywir y rhai a gymerodd ran. Mae ein cymuned yn gofyn yn ddiffuant i Dduw bob dydd beth yw ein dyletswydd ar bob eiliad. Nid oes yr un ohonom ers ei fedydd wedi esgeuluso pregethu negesau'r tri angel yn eu cyfanrwydd. Rydyn ni i gyd yn dilyn y neges iechyd a'r cod gwisg a gadael y “dinasoedd” i fyw bywyd yn y wlad, a dyna a gynghorodd Ellen G. White.
Arweiniodd y cwestiwn dyddiol am ewyllys Duw at baratoi grŵp o bobl am amser hir i ddod yn geg iddo. Gwelodd rhai o’n haelodau ein hastudiaethau neu ein fferm ar ffurf symbolaidd trwy freuddwydion ymhell cyn i’n llwybrau groesi neu na wyddent amdanom erioed. Wrth ddarllen yr astudiaethau, weithiau roedden nhw eisoes yn gwybod eu bod nhw oddi wrth Dduw. Yna fe wnaethon nhw gysylltu â ni i astudio gyda ni ac fe wnaethon ni eu gwirio gyda'r Beibl. Derbyniodd rhai freuddwydion a gweledigaethau gan Dduw, fel y gwnaeth Ellen G. White, bob tro rydym yn dod at bwynt yn ein hastudiaethau lle na allwn symud ymlaen ar ein pennau ein hunain. Yn olaf, cyfarwyddwyd rhai gan Dduw i ddod atom i Paraguay ac rydym wedi eu derbyn yn gynnes.
Nid yn unig y mae ein hastudiaethau wedi eu rhoddi gan yr Ysbryd Glan, ond cadarnhaodd Efe hefyd ein herthyglau diweddaraf a'r erthyglau sydd yn egluro y 1335, 1290 ac 1260 dyddiau. Cawsom hefyd y cadarnhad ein bod wedi derbyn y canhwyllbren pan wnaethom ei basio ar yr 20fed diwrnod o'n taith symbolaidd i'r Sancteiddiaf o Gysegrfeydd o lys allanol y cysegr nefol.
Trwy'r Ysbryd Glân dysgon ni'r dyddiad pan ddechreuodd y glaw olaf gael ei dywallt i raddau helaethach ar eraill. Ychydig amser yn ddiweddarach, ar noswyl Saboth Ionawr 5, 2013, rhoddwyd y golau i'r grŵp cyfan fod ein cyfrifiadau hyd yn hyn yn cynnwys gwall o union flwyddyn. Fel yr oedd Chwaer White wedi gweld unwaith mewn gweledigaeth, daliodd yr Arglwydd ei law yn fwriadol dros y gwall hwn fel y byddem yn rhybuddio Eglwys yr SDA cyn i'w cyfnod gras ddod i ben, a wnaethom yng ngwanwyn 2012 yn unol ag arweiniad yr Ysbryd Glân.
Yn ein cyfrifiadau nid oeddem wedi ystyried blwyddyn y pla yn rhywbeth ar wahân i farn y byw, felly roeddem wedi anwybyddu’r ffaith bod dau gyfnod amser sy’n gorgyffwrdd ar gyfer barnu’r byw ac amser helbul, y ddau yn para tair blynedd a hanner. Mae amser trallod yn cynnwys yr amser bychan o helbul ac amser mawr yr helbul, ac nid oes ond amser mawr yr helbul yn cynnwys y plaau. Hyn oll a arddangosir yn union yn Orion a Llestr Amser ; nid oeddym ond cyfeiliornad darllen, a hyny o herwydd ewyllys dwyfol.
Oherwydd ein bod ni bob dydd yn ceisio ewyllys Duw ac yn barod i adael cyfleustra ein cartrefi, a llawer ohonom hyd yn oed eu teuluoedd, i wasanaethu achos Duw, ar Ionawr 5, 2013 cawsom yr holl oleuni ar y neges amser a dechrau diwygio'r erthyglau a'r astudiaethau perthnasol yn unol â chyfarwyddyd Duw. Roeddem yn meddwl tybed a allai hyn fod â rhywbeth i'w wneud â'r selio (gweler {EW.14.1}), oherwydd amlwg hyd yn hyn nad oeddem wedi gwybod y dydd a'r awr, er ein bod yn meddwl hynny. Nid oedd yr un ohonom, fodd bynnag, wedi honni o'r blaen ein bod wedi ein selio! Mae hynny'n rhywbeth na fyddai neb ohonom yn ei ragdybio heb gadarnhad dwyfol.
Neithiwr, ar Ionawr 9, 2013, rydym yn digwydd i ddarganfod bod hyn i gyd yn gyflawniad o broffwydoliaeth Ellen G. White, nad oedd llawer hyd yn oed yn cydnabod fel proffwydoliaeth ...
Ar ddechreu y Sabboth sanctaidd, Ionawr 5, 1849, buom mewn gweddi gyda theulu y Brawd Belden yn Rocky Hill, Connecticut, a syrthiodd yr Yspryd Glân arnom. Fe'm cymerwyd i ffwrdd mewn gweledigaeth i'r lle mwyaf sanctaidd, lle gwelais Iesu yn dal i eiriol dros Israel. Ar waelod Ei wisg roedd cloch a phomgranad. Yna gwelais na adawai yr Iesu y lle sancteiddiolaf nes y penderfynid pob achos naill ai er iachawdwriaeth neu ddinystr, ac na allai digofaint Duw ddyfod nes i'r Iesu orffen Ei waith yn y lle sancteiddiolaf, gosod ei wisg offeiriadol, a'i wisgo Ei Hun â gwisgoedd dialedd. Yna bydd Iesu yn camu allan o rhwng y Tad a dyn, ac ni fydd Duw yn tawelu mwyach, ond yn tywallt ei ddigofaint ar y rhai sydd wedi gwrthod Ei wirionedd. Gwelais fod digofaint y cenhedloedd, digofaint Duw, a'r amser i farnu y meirw yn wahanedig ac yn neillduol, y naill yn canlyn y llall, hefyd nad oedd Mihangel wedi sefyll ar ei draed, ac nad oedd amser trallod, fel na bu erioed, eto wedi cychwyn. Mae'r cenhedloedd yn awr yn gwylltio, ond pan fydd ein Harchoffeiriad wedi gorffen ei waith yn y cysegr, bydd yn sefyll i fyny, yn gwisgo dillad dialedd, ac yna bydd y saith pla olaf yn cael eu tywallt. {EW 36.1}
Er ein bod i gyd yn gwybod y weledigaeth hon, roeddem yn dal i gynnwys y pla yn y cyfnod o dair blynedd a hanner o farn y byw, a dim ond heddiw y gallwn egluro hyn trwy fod Duw wedi cadw Ei law dros y mater hwn mewn gwirionedd.
Sylwch ar ddyddiad y weledigaeth: Yr oedd Ionawr 5, 1849, yn union 164 o flynyddoedd o'r blaen Ionawr 5, 2013, pan gawsom y golau ar yr agwedd hon o'r amser ac felly yn gallu gweld o'r diwedd union ddiwrnod dyfodiad Iesu. Mae'r gwahaniaeth amser rhwng gweledigaeth Ellen G. White a dyfodiad Iesu yng nghwymp 2016 yn union blynyddoedd 168 yn y dull Iddewig o gyfrif, ac yn cyfateb i'r 168 mlynedd a ganfuwyd yng ngweledigaeth Daniel 12, sef yr hyn a ddarparodd yr allwedd i ddehongli cloc Orion.
Mae paragraff olaf y weledigaeth hon o Ellen G. White fel a ganlyn:
Gofynnais i'r angel oedd gyda mi am ystyr yr hyn a glywais, a beth oedd y pedwar angel ar fin ei wneud. Dywedodd wrthyf mai Duw a ataliodd y galluoedd, ac mai Efe a roddodd ofal i'w angylion dros bethau ar y ddaear; fod gan y pedwar angel allu gan Dduw i ddal y pedwar gwynt, a'u bod ar fin eu gollwng yn rhydd; ond tra yr oedd eu dwylaw yn llacio, a'r pedwar gwynt ar fin chwythu, yr oedd llygad trugarog yr Iesu yn syllu ar y gweddill nas seliwyd, a chododd ei ddwylo at y Tad, ac a ymbiliodd ag ef ar iddo dywallt Ei waed drostynt. Yna comisiynwyd angel arall i hedfan yn gyflym at y pedwar angel a gofyn iddynt ddal, nes i weision Duw gael eu selio â sêl y Duw byw yn eu talcennau. {EW 38.2}
Sonnir am “weddill” am “na chawsant eu selio.” O ganlyniad, ar Ionawr 5, 2013 a gyflawnodd y weledigaeth broffwydol hon o Ellen G. White mae'n rhaid bod grŵp o bobl y diwrnod hwnnw wedi'u selio. Felly, atebwyd ein cwestiwn a oeddem bellach yn gwybod y dyddiad cywir. Atebwyd yn derfynol hefyd a oeddem wedi cael ein derbyn fel “rheithgor yn llys Duw,” oherwydd roedd Ellen G. White hyd yn oed yn galw’r weledigaeth enwog hon yn “Y Selio.”
Pwy fyddai â wynebau disglair, os nad y rhai sy'n cael y profiadau hyn gyda Duw?
Yn fuan clywsom [gwel Atodiad.] lais Duw fel dyfroedd lawer, a roddodd i ni y dydd ac awr dyfodiad Iesu. Yr oedd y saint byw, 144,000 mewn rhifedi, yn adnabod ac yn deall yr lesu, tra y tybiai yr annuwiol mai taranau a daeargryn ydoedd. Pan lefarodd Duw yr amser, Efe a dywalltodd arnom yr Yspryd Glan, a dechreuodd ein hwynebau oleuo a disgleirio â gogoniant Duw, fel y gwnaeth Moses pan ddaeth i waered o Fynydd Sinai.
Roedd y 144,000 i gyd selio ac yn berffaith unedig. Ar eu talcennau roedd yn ysgrifenedig, Duw, Jerwsalem Newydd, a seren ogoneddus yn cynnwys enw newydd Iesu. {EW 14.1-15.1}
Ar ein talcennau mae'n ysgrifenedig:
- “Duw” ein Tad, yr hwn yr ydym wedi addunedu i dystiolaethu, a thros yr hwn yr ydym wedi ildio pob peth.
- “Jerwsalem Newydd” yn y man agored yn Orion, lle mae ein cartref, ac i ble byddwn yn teithio gyda Iesu yn fuan.
- Ac rydyn ni'n gwybod y “seren ogoneddus sy'n cynnwys enw newydd Iesu,” Alnitak.
Ai dyma’r bobl y dywed Ellen G. White amdanynt yn ei gweledigaeth gwrth-osod amser ym Mehefin 1851:
Yn lle myned at Dduw yn feunyddiol, a dymuno yn daer i wybod eu dyledswydd bresennol, hwy a edrychasant yn y blaen, ac a wnaethant eu cyfrifiadau fel pe gwyddent y byddai i'r gwaith derfynu y cwymp hwn, heb ymholi yn feunyddiol i'w dyledswydd o Dduw. {1SM 188.4}
Rhaid inni beidio â gwneud y camgymeriad o rwygo dyfyniadau i ffwrdd o'u cyd-destun amserol i'w cymhwyso i grwpiau o bobl nad oeddent mewn unrhyw ffordd yn gynulleidfa darged i'r testun. Byddwn yn fuan yn ysgrifennu mwy yn y Rhodd Prophwydoliaeth adran am adferiad Ysbryd y Proffwydoliaeth yn ein plith trwy’r meibion a’r merched a’r gweision a’r morynion (Actau 2:17). Yr ydych yn anghywir i ddweud mai gau broffwyd oedd Ernie Knoll o'r dechrau. Oherwydd balchder a thrachwant, ni chyflawnodd ei genhadaeth ac mae wedi gosod ei hun dros Dduw, fel y gwnaeth Satan. Mae Ernie Knoll yn cyd-fynd â'r math Beiblaidd o Balaam, a oedd am felltithio'r bobl ond ni allai ond ynganu bendithion. Felly, roedd Ernie Knoll wedi gweithio i Dduw ers amser maith, ond pan ddaeth yn ofer, roedd ei freuddwydion yn gymysg â negeseuon satanaidd. Yr oedd yn rhaid arfer dirnadaeth. Ar ddiwrnod penodol yn 2010, cafodd Ernie Knoll y freuddwyd olaf a oedd yn gyfan gwbl oddi wrth Dduw, ond hyd heddiw mae ei freuddwydion yn dal i gynnwys rhai bendithion i ni. Yna ildiodd ei hun fwyfwy i'w feistr newydd. Felly, penodwyd grŵp arall o bobl yng ngwasanaeth Duw a dderbyniodd freuddwydion a gweledigaethau gan yr Ysbryd Glân ar ôl iddo dderbyn y freuddwyd olaf honno a oedd yn cynnwys neges ddi-wall ar ein cyfer. Nid oes dim yn digwydd ar hap yng nghynllun Duw, ac mae popeth yn digwydd yn ôl y Cloc Amser mawr sanctaidd, y mae'n fraint i ni ei ddarllen.
Cwestiwn diwedd y cyfnod prawf
Mae llythyrau wedi dod ataf yn gofyn a oes gennyf unrhyw oleuni arbennig ynghylch yr amser y bydd y gwasanaeth prawf yn cau; ac yr wyf yn ateb nad oes gennyf ond y genadwri hon i'w dwyn, sef ei bod yn awr yn amser i weithio tra pery'r dydd, canys y mae y nos yn dyfod, yr hon ni ddichon neb weithio ynddi. Yn awr, yn awr, y mae yn bryd i ni fod yn gwylio, yn gweithio, ac yn aros .... Ond nid oes gorchymyn i neb chwilio yr Ysgrythyr er mwyn canfod, os yn bosibl, pa bryd y bydd y gwasanaeth prawf yn cau. Nid oes gan Dduw neges o'r fath ar gyfer unrhyw wefusau marwol. Ni buasai ganddo un tafod marwol ddatgan yr hyn a guddiodd Efe yn Ei Gynghorau dirgel.— Yr Adolygiad a'r Herald, Hydref 9, 1894. {1SM 191.2}
Mae eich ail ddyfyniad yn disgyn yn ôl yr un rhesymeg, gydag ychydig mwy o ystyriaethau. Y tro hwn rydym yn y cyfnod ar ôl 1890 ar ôl i siom fawr Minneapolis eisoes wedi cymryd lle. Roedd yr Eglwys Adventist yn euog o fethu'r marc cyn belled ag yr oedd mynd i'r Deyrnas yn y cwestiwn. Cafodd Ellen G. White ei “alltudio” i Awstralia hyd yn oed a bu’n rhaid iddi oddef gelyniaeth y brodyr. Roedd llawer a oedd yn dal i fod ar ei hochr yn cofio ei phroffwydoliaethau am ddiwedd cyflym, toredig ac eisiau gwybod beth oedd yn digwydd, felly fe wnaethant holi am ddiwedd y cyfnod prawf. Daeth Ellen G. White o dan bwysau cynyddol oherwydd ym 1894 sylweddolodd eisoes ei bod yn debygol na fyddai'r eglwys yn mynd i mewn i'r Ganaan nefol am amser hir ac amhenodol. Roedd hyn yn pwyso'n drwm arni. Ni allai hi mwyach gysuro’r bobl ond bu’n rhaid iddi bregethu’r hyn a ddywedodd Duw: “Dim ond un neges sydd gennyf i’w chyhoeddi”... “nid mater i chi yw gwybod yr amseroedd na’r tymhorau a roddodd y Tad yn ei allu.”
Ac eto ... rhoddodd yr Arglwydd ei geiriau o gysur i'r rhai sy'n deall sut i ddehongli datganiadau proffwydol yn gywir.
Dywedodd mai nawr oedd y “dydd” y byddent i weithio ynddo: Dydd nefol 168 o flynyddoedd i farn y meirw. Mae’r “nos, pan na all neb weithio” yn cyfeirio at yr amser mawr o drafferth. Ac yn y canol mae'r ychydig amser o helbul sy'n gorgyffwrdd â barn y byw, pan na fydd y rhai sydd wedi'u selio, trwy ddiffiniad, bellach yn “farwol”. Yn wir, nid oes yr un “tafod marwol” byth yn cyhoeddi amser cywir ail ddyfodiad Iesu, y mae Duw’r Tad yn ei ddatgelu i’w reithgor yn unig, gan ei gadw’n gyfrinach rhag pawb arall na fydd ond yn clywed taranau. Roeddem hefyd yn dal i fod yn “farwolion” tan Ionawr 5, 2013, gan nad oeddem wedi cyhoeddi’r amser cywir oherwydd bod ein hastudiaeth yn cynnwys gwall bach iawn o flwyddyn yn union. Os gallwn gredu ein bod yn un o'r 144,000, yna yn ôl diffiniad nid ydym bellach yn farwol, oherwydd ni fydd y grŵp hwn o bobl yn gweld marwolaeth cyn i Iesu ddod a mynd â nhw i'r Ddinas Sanctaidd:
Roedd Moses yn bresennol i gynrychioli'r rhai a fydd yn cael eu cyfodi oddi wrth y meirw ar ail ymddangosiad Iesu. Ac roedd Elias, a gyfieithwyd heb weld marwolaeth, yn cynrychioli'r rhai a fydd yn cael eu newid i anfarwoldeb yn ail ddyfodiad Crist ac a gyfieithir i'r nefoedd heb weld marwolaeth. Gwelodd y disgyblion â syndod ac ofn mawredd rhagorol Iesu, a'r cwmwl oedd yn eu cysgodi, a chlywsant lais Duw mewn mawredd ofnadwy, yn dweud, “Hwn yw fy Mab annwyl; clywch Ef.” {EW 164.3}
A yw'n rhyfygus i ni dybio ein bod bellach yn un o'r 144,000? Yn gyffredinol, a all person byth wybod ei fod yn un o'r 144,000?
Mae Ellen G. White yn ateb y cwestiwn hwnnw yn bendant:
Nid ei ewyllys Ef fydd iddynt ymryson ar gwestiynau na fyddo yn gynnorthwy iddynt yn ysbrydol, megis, Pwy sydd i gyfansoddi y cant a phedwar ugain a phedair o filoedd ? Hyn y bydd y rhai sydd yn etholedigion Duw mewn byr amser yn gwybod yn ddiammheu.—Negeseuon Dethol 1:174 (1901). {LDE 269.1}
Fel rydyn ni wedi dysgu, mae'r selio yn gwybod yr amser, a'r sêl ei hun yw “Duw, Jerwsalem Newydd a'r seren sy'n cynnwys enw newydd Iesu.” Mae'r rhai sy'n adnabod enw newydd Iesu ac yn galw arno (ei ddwyn ar eu talcen) wedi'u selio.
Y mae gan Satan wrth-athrawiaeth yn erbyn pob goleuni newydd oddiwrth Dduw i guddio y goleuni newydd fel nas gall dreiddio i galonau dynion.
Mae Satan wedi bod yn cynhyrfu gwyntoedd athrawiaeth yn erbyn person yr Ysbryd Glân yn ystod y blynyddoedd diwethaf ac mae adfywiad gwrth-Drindodiaeth wedi bod yn ein rhengoedd fel erioed o'r blaen. Neges y pedwerydd angel yn union yw neges Crist, a gyflwynir gan Berson yr Ysbryd Glân. Mae Orion a Llestr Amser ill dau yn dangos gorsedd driphlyg Duw. Mae Orion yn gwneud hynny trwy'r tair seren gwregys a Llestr Amser erbyn y tripledi blwyddyn. Ni all unrhyw un sy'n gwadu Person yr Ysbryd Glân dderbyn yr astudiaethau hyn.
Mae dysgeidiaeth y gwleddoedd yn ein plith, y rhai sy'n dadlau bod yn rhaid inni gadw'r dyddiau sanctaidd Iddewig eto er mwyn cael ein selio, yn tywyllu'r golau y mae'r cyflawniad o'r dyddiau gŵyl yw'r ffordd orau o arsylwi'r dyddiau sanctaidd. Cyflawnodd Iesu wleddoedd y gwanwyn trwy Ei farwolaeth ar y groes, a thrwy hynny ddileu holl gynnal y gwleddoedd, a rhoddodd Swper yr Arglwydd yn ei le. Y mae uwchlaw y dyddiau gŵyl a gychwynnodd Efe ei Hun, am iddo gyflawni rhan o honi. Ef oedd rhagredegydd Hebreaid 6:20 a dilynwn ar ei ôl Ef fel Adfentyddion yn cyflawni Diwrnod nefol y Cymod er 1844. Fodd bynnag, gadewir i'r genhedlaeth olaf gyflawni gweddill gwleddoedd y cwymp. Dangosir hyn yn arbennig yn Llestr Amser lle dangosodd Duw fod Gwledd y Trwmpedau wedi'i chyflawni erbyn gwaedd hanner nos y mudiad Millerite a bod Dydd y Cymod wedi'i gyflawni gan daith hir yr Eglwys Adventist hyd 2010. Nawr dim ond cyflawniad Gŵyl y Pebyll sydd ar ôl, trwy ein dygnwch yn amser mawr y drafferth heb eiriolwr, a'r Dydd Olaf i'w gymryd i'w Ddilynwr, a'r Dydd Olaf i'w Gymeryd Ei Hun. pobl adref. Hyd yn hyn, nid oes yr un ceidwad gwledd wedi derbyn yr astudiaethau oherwydd bod Satan wedi eu hudo i gyfreithlondeb pur sy'n cau eu llygaid at y gwirioneddau mawr a bonheddig.
Dyfeisiwyd y Saboth Lunar gan Satan i guddio dysgeidiaeth yr Uchel Sabothau a batrymwyd ar ôl Ioan 19:31. Dywedodd Ellen G. White y byddwn yn “cyhoeddi’r Saboth yn llawnach” ar ddechrau amser yr helbul. Sylwer iddi ddywedyd y byddai cyn yr ychydig amser o helbul, yr hwn a ddechreua yn fuan iawn yn awr, a chyn y plâu. Nid yw Llestr Amser yn ddim amgen na rhestr o'r holl Sabothau Uchel posibl trwy gydol hanes Eglwys Adventist y Seithfed Dydd, sy'n rhoi llawer o wybodaeth i ni am saith cam puro pobl Dduw. Ni all unrhyw geidwad Saboth lleuad ddeall na derbyn y Rhestr Saboth Uchel, a elwir hefyd yn Llyfr y Saith Thunder, oherwydd iddynt hwy mae pob Saboth seremonïol yn Saboth Uchel yn awtomatig. Gwyddom, fodd bynnag, nad yw Saboth Uchel ond yn digwydd pan fydd Saboth seremonïol yn disgyn ar y seithfed dydd Saboth. Mae'r ymgyrch hon ar raddfa fawr o Satan yn cuddio'r gwir.
Mae ei gampwaith, fodd bynnag, yn ddysgeidiaeth sydd wedi dod i'r amlwg yn ddiweddar. Mae llawer o Adfentwyr yn defnyddio'r “enwau cysegredig” eto. Fe'u gelwir yn “Mudiad Enwau Cysegredig.” Maen nhw'n dysgu mai dim ond enwau gwreiddiol a chywir Iesu (Yeshua) a'r Tad (Yr ARGLWYDD) sydd â'r gallu i gyrraedd clust Duw. Maent hefyd yn crwydro o hyn i mewn i gyfreithlondeb ffug ac maent yn bendant yn defnyddio'r hen enw, yn lle'r enw newydd a broffwydwyd ar gyfer Brenin y brenhinoedd ac Arglwydd yr arglwyddi. Mae'r Tad ei Hun, fodd bynnag, wedi datgelu yn Orion, Llyfr y Saith Seliau, enw newydd Iesu, y mae'n rhaid ei adnabod bellach gan bawb a fyddai'n perthyn i'r 144,000, oherwydd mae proffwydoliaeth Ellen G. White yn dweud y byddant yn dwyn yr enw hwn ar eu talcennau.
Ym Mharagwâi, mae yna saith o bobl sydd wedi cael eu dewis gan Dduw fel arweinwyr eglwys y 144,000. Dyma'r saith seren a welodd Ellen G. White ar ben yr eglwys Adventist puredig. Pan ddaw'n amlwg yn fuan i'r Adfentyddion byddar a dall fod y proffwydoliaethau wedi dod yn wir, bydd y llond llaw bach hwn o bobl yn cynyddu'n gyflym mewn nifer, er bod cyn lleied heddiw wedi derbyn y gwirioneddau hyn. Serch hynny, bydd y bobl a oedd wedi derbyn cymaint o oleuni trwy Ellen G. White, gan eu bod eisoes wedi'u bedyddio i'r gwirionedd fel Adfentwyr a chael y cyfle i weld beth mae neges y pedwerydd angel yn ei olygu yn gynharach na neb arall, yn cael eu siomi'n arw oherwydd i wneud iawn am eu heuogrwydd o wrthod y golau newydd, yr unig ffordd sy'n weddill iddynt yw ffordd merthyrdod. Bydd gweddill gweithwyr yr unfed awr ar ddeg—fel y proffwydodd Ellen G. White—yn dod oddi wrth y rhai a alwyd allan o Babilon. Dyna drueni i bobl oedd wedi methu ddwywaith a gafodd gymaint o ffafr a goleuni gan yr Arglwydd trwy waith ei negesydd, Ellen G. White.
Nid yw ei bobl erioed wedi darganfod y trysorau o'r 100,000 o dudalennau o'i hysgrifau a dim ond wedi crafu wyneb y datganiadau camddealledig yn erbyn gosod amser. Roeddent yn rhy ddiog i gael eu dwylo'n fudr gyda chloddio diwyd ac i sefyll yn erbyn y Mudiad Eciwmenaidd, sydd hefyd yn erbyn gosod amser. Mae gwasanaeth cudd Satan, y Jeswitiaid, yn gwybod y bydd yr amser yn hysbys iawn i bobl Dduw un diwrnod, oherwydd mae hyd yn oed Satan yn gwybod yr amser, oherwydd mae'n gwybod bod ei amser yn brin. Ac eto nid yw Iesu ei Hun, sef Arglwydd Amser, yn gwybod yr amser? Mor hurt yw hyn oll, os meddyliwch yn ddyfnach am dano ! Mae'r Jeswitiaid y mae'r Adfentwyr wedi'u derbyn i'w rhengoedd wedi trosi'r mwyafrif helaeth ohonynt yn wrth-Adfentyddion yn y blynyddoedd o grwydro yn yr anialwch. Heddiw nid ydyn nhw'n gwybod pwy yw'r gwir ffanatig.
Gwrth-osod amser yw arf mwyaf Satan yn erbyn gwir bobl Dduw, y 144,000 y mae'n rhaid eu SELIEDIG trwy wybodaeth yr amser. Mae ffug broffwydi fel Harold Camping, ac ati neu broffwydoliaethau ffuglennol fel y calendr Maya neu gylchoedd cnwd yn cael eu hanfon i bobman i gydnabod yr holl osod amser fel chwerthinllyd. Pryd mae dynoliaeth erioed wedi teimlo mor ddiogel â heddiw, ychydig wythnosau ar ôl degawdau o hysteria 2012 hyped-up, gan feddwl y bydd “heddwch a diogelwch” yn teyrnasu am amser hir?
A beth mae’r Beibl yn ei ddweud am yr amser hwn yn union ar ôl ymgyrch gwrth-osod fwyaf Satan erioed?
Canys pan ddywedant, Tangnefedd a diogelwch; yna y daw dinistr disymwth arnynt, fel llafur gwraig feichiog; ac ni ddiangant. (1 Thesaloniaid 5:3)
Ac mae Duw yn nodi yn yr adnod nesaf un y bydd yna bobl sy'n gwybod yr amser ar yr union amser hwnnw:
Eithr chwychwi, frodyr, nid ydych mewn tywyllwch, i'ch goddiweddyd y dydd hwnnw fel lleidr. (1 Thesaloniaid 5:4)
Ydych chi wir angen i'r ryg gael ei dynnu allan oddi tanoch a'r gwasanaeth prawf i gau cyn i chi ddeall eich bod wedi adeiladu ar y tywod gan eich camddealltwriaeth o ddatganiadau Ellen G. White na wnaethoch chi erioed geisio eu cysoni?
I'r rhai sy'n syrthio yn maglau sefydledig Satan ac yn mynd ar goll mewn trafodaethau blynyddoedd am natur Iesu, natur yr Ysbryd Glân, Saboth sy'n dibynnu ar y lleuad, ynganiad cywir enw Hebraeg Duw, y calendr Maya, cylchoedd cnwd a meddwl am wythnosau a allwch chi fwydo'r adar ar sil y ffenestr gyda'r briwsion dros ben sy'n dal i gynnwys burum o'ch tŷ cyn-Pa, sydd hefyd wedi camgymryd negesau glanhau o'ch cyn-Pas Duw. yn ein herbyn:
Mae Satan yn wastadol yn barod i lanw y meddwl â damcaniaethau a chyfrifiadau fydd yn dargyfeirio dynion oddiwrth y gwirionedd presennol, ac yn eu hanghymhwyso i roddi cenadwri y trydydd angel i'r byd. {RH Mawrth 22, 1892, par. 4}
Yr ydym mewn perygl parhaus o fyned uwchlaw symlrwydd yr efengyl. Mae awydd dwys ar ran llawer i syfrdanu'r byd â rhywbeth gwreiddiol, a fydd yn codi'r bobl i gyflwr o ecstasi ysbrydol, ac yn newid trefn bresennol profiad. {RH Mawrth 22, 1892, par. 6}
I'r gwrthwyneb, gwelwn yn Orion Iesu ei Hun. Ef IS y Cloc a'r He IS yr efengyl. Ei archollion ef a'n hiachaodd sydd Yn ymbil drosom yn Orion. Gwelodd Ellen G. White hefyd mewn gweledigaeth:
Gwelais bedwar angel oedd â gwaith i'w wneud ar y ddaear, ac oedd ar eu ffordd i'w gyflawni. Roedd Iesu wedi ei wisgo â dillad offeiriadol. Syllodd mewn trueni ar y gweddillion, yna cododd Ei ddwylo, a gwaeddodd â llais trueni dwfn, “Fy ngwaed, Dad, Fy ngwaed, Fy ngwaed, Fy ngwaed!” Yna mi a welais olau hynod ddisglair yn dyfod oddi wrth Dduw, yr hwn oedd yn eistedd ar yr orseddfainc fawr wen, ac a dywalltwyd oll am yr Iesu. Yna gwelais angel a chanddo gomisiwn gan Iesu, yn hedfan yn gyflym at y pedwar angel oedd â gwaith i'w wneud ar y ddaear, ac yn chwifio rhywbeth i fyny ac i lawr yn ei law, ac yn llefain â llais uchel, “Daliwch! Daliwch! Daliwch! Daliwch! nes bod gweision Duw wedi eu selio yn eu talcennau.” {EW 38.1}
Os nad yw hanes yr Eglwys Adventist, a gyflwynir i ni yn Orion a Llestr Amser yn neges y trydydd angel, ond yn rhywbeth newydd sy'n ein symud trwy ecstasi ysbrydol, yna nid ydym wedi deall beth yw neges y trydydd angel mewn gwirionedd. Dywedodd Ellen G. White mai golau’r pedwerydd angel fyddai “hen olau wedi'i fagu a'i osod mewn gosodiadau newydd”. I unrhyw fyfyriwr o hanes yr Eglwys Adventist, sy'n cael ei gofnodi yn y ddau lyfr Duw yn Orion a Llestr Amser, mae'n amlwg nad yw'n ymwneud â rhywbeth newydd a gwych, ond am rywbeth hen a rhyfeddol na welsom erioed o'r blaen o safbwynt Duw.
Neges amser byth eto?
Gadewch i ni edrych ar weddill eich dyfyniadau gwrth-osod amser o Ysbryd rhyfeddol y Darogan, y mae ei wir ystyr yn dal i fod yn gwbl gudd i lawer.
Dro ar ôl tro rwyf wedi cael fy rhybuddio ynghylch pennu amser. Ni fydd byth eto neges i bobl Dduw a fydd yn seiliedig ar amser. Nid ydym i wybod yr amser pendant naill ai i dywalltiad yr Ysbryd Glân nac i ddyfodiad Crist. {1SM 188.1}
Dyma ddechrau gweledigaeth Ellen G. White, tarddiad yr holl ddyfyniadau eraill. Mae’r cyd-destun a’r amserlen ar gyfer gosod y broffwydoliaeth amodol hon eisoes wedi’u disgrifio’n fanwl. Na, ni chyflawnodd pobl yr Adfent yr amod ar gyfer mynediad i'r Jerusalem Newydd yn 1890, pan y buasai yn bosibl iddynt heb ailadrodd y waedd ganol nos. Yng Nghynhadledd Gyffredinol Minneapolis yn 1888, tywalltwyd yr Ysbryd Glân a thalodd pobl yr Adfent fawr o rybudd, yn union fel y tywalltiad ers 2010 a Ionawr 5, 2013. Ni chyflawnwyd proffwydoliaeth Ellen G. White oherwydd ystyfnigrwydd pobl Dduw.
Mae'r Arglwydd wedi dangos i mi fod yn rhaid i neges y trydydd angel fynd, a chael ei chyhoeddi i blant gwasgaredig yr Arglwydd, ond ni raid ei hongian mewn pryd. {EW 75.1}
Mae hwn hefyd yn ddeilliad a ailadroddir yn ddiddiwedd o weledigaeth wreiddiol fer Ellen G. White o 1851, sy'n ymddangos mewn casgliadau umpteen o ddyfyniadau, ac nid yw'n helpu. Nid yw'n mynd yn hirach, nid yw'n dod yn fwy gwir, ac ni fydd yn cyflawni ychwaith, oherwydd ei fod yn amodol, ac ataliodd y bobl ei gwblhau am byth.
Diwedd amser proffwydol
Nid yw'r amser hwn, y mae'r angel yn ei ddatgan â llw difrifol, yn ddiwedd ar hanes y byd hwn, nac ar amser prawf, ond o amser proffwydol, a ddylai ragflaenu dyfodiad ein Harglwydd. Hynny yw, ni fydd gan y bobl neges arall ar amser pendant. Ar ôl y cyfnod hwn o amser, yn cyrraedd o 1842 i 1844, gall fod dim olrhain pendant o'r amser proffwydol. Cyrhaedda y cyfrif hwyaf hyd Hydref 1844. {7CC 971.7}
Arweiniwyd rhai i'r amryfusedd o osod dro ar ol tro ar amser pendant i ddyfodiad Crist. Dylasai y goleuni oedd yn awr yn llewyrchu ar destyn y cysegr ddangos iddynt nad oes yr un cyfnod prophwydol yn ymestyn i'r ail ddyfodiad ; na ragfynegir union amser yr adfent hwn. Ond, gan droi oddiwrth y goleuni, parhasant i osod amser ar ol amser i'r Arglwydd ddyfod, ac mor fynych cawsant eu siomi. {GC 456.1}
Yn yr erthygl Grym y Tad, Yr wyf yn manylu ar y gwahaniaeth rhwng y cyfnod proffwydol y soniodd Ellen G. White amdano yma, a’r amser fel y dangosir yn llw y dyn dros yr afon yn Daniel 12. Mae “Amser Proffwydol” yn nifer o ddyddiau a bennir gan broffwyd a gyflawnir mewn cyd-destun priodol gyda dechreuad penodol. Yng llw Daniel 12, ni roddir un rhif unigol, ond cyflwynir cynrychiolaeth ddarluniadol i'r proffwyd, y mae'n rhaid ei hailddehongli yn gyntaf o'r symbolaeth Feiblaidd gan esgor ar fformiwla sy'n arwain yn ddiweddarach at rif na welodd y proffwyd hyd yn oed, y gellir ei drosi wedyn yn unol ag egwyddor y flwyddyn ddydd. Ond ni fydd y trosiad hwn yn helpu os nad oes gennych Lyfr y Saith Sêl yn Orion i roi'r rhif yng nghyd-destun y dydd nefol gyda nodau awr 7 mlynedd ddaearol yr awr nefol.
Mewn mannau eraill dywedodd Ellen G. White hyd yn oed nad oes un ddelwedd neu ddameg unigol yn y Beibl sy'n ddigon i wybod am ddydd dyfodiad Iesu. Ac roedd hi'n iawn eto. Heb seryddiaeth a saith seren Orion, ni ellir rhoi delwedd Daniel 12 yn ei chyd-destun priodol a heb y Llestr Amser, a ysgrifennwyd gan yr haul a'r lleuad yn unol â rheolau a roddwyd gan Dduw ar gyfer dyddiau sanctaidd yr Iddewon, ni fyddem yn gallu dod o hyd i ddydd dyfodiad Iesu. Mae’r Beibl yn rhoi tystiolaeth inni o’r ddau lyfr arall a seliwyd tan yn ddiweddar, ond ni ellir dod o hyd i’r llyfrau eu hunain yn y Beibl. Fe'u ceir mewn man arall, fel y dywedodd Ellen G. White. Maen nhw wedi'u hysgrifennu lle mae Beibl ac Efengyl Ioan yn dechrau. Fe’u hysgrifennwyd gan Air Duw yn ffurfafen y greadigaeth, a dim ond y “doethion a lewyrcha fel y sêr” y gellir deall hyn (Daniel 12:3).
Casged gyntaf William Miller oedd y Beibl. Mae hyn yn cael ei symboleiddio gan ddimensiynau safonol Beibl ar ddechrau breuddwyd Miller. Ailargraffwyd y freuddwyd hon gan Ellen G. White yn yr Ysgrifau Cynnar a'i dosbarthu fel un yn dod oddi wrth Dduw.
Breuddwydiais fod Duw, trwy law anweledig, wedi anfon ataf gasged hynod o ryfedd o gwmpas deg modfedd o hyd wrth chwe sgwâr, wedi'i wneud o eboni a pherlau wedi'u mewnosod yn rhyfedd. Roedd allwedd ynghlwm wrth y casged. Cymerais yr allwedd ar unwaith ac agor y gasged, pan, er mawr syndod i mi, cefais ei llenwi â phob math a maint o emau, diemwntau, meini gwerthfawr, a darn arian aur ac arian o bob dimensiwn a gwerth, wedi'i drefnu'n hyfryd yn eu sawl man yn y gasged; ac fel hyn wedi eu trefnu yr oeddynt yn adlewyrchu goleuni a gogoniant yn cyfateb i'r haul yn unig. {EW 81.2}
Yn y freuddwyd, mae gemau William Miller, ei ddarganfyddiadau beiblaidd, yn cael eu baeddu a'u taflu. Cyflawnwyd hyn yn ormodol yn hanes yr Eglwys Adventist. Pan fydd yn mynd i anobaith, mae dyn yn ymddangos sy'n dod â phopeth yn ôl i drefn. Mae'n rhaid ei fod yn ddyn a fyddai'n parhau ag astudiaethau William Miller a gwneud iddynt ddisgleirio mewn goleuni newydd.
Pwy allai'r ail ddyn hwn fod, a ddaliodd ati i ddehongli blwyddyn marwolaeth Iesu o broffwydoliaeth saith deg wythnos Daniel 9:24, hyd yn oed yn pennu'r union ddyddiad ar ddiwrnod Ei farwolaeth?
Pwy allai’r ail ddyn hwn fod, a welodd nid yn unig gadarnhad y broffwydoliaeth o ddechrau Barn Daniel 8:14, ond hefyd a ddadgryptio Daniel 12 ac a ganfu felly ddiwedd y farn a hyd y ddau gam o Farn y byw a’r meirw?
Pwy allasai yr ail ddyn hwn fod, yr hwn a seiniai y wir waedd ganol nos, yr hon ni derfynai y tro hwn mewn mawr siomedigaeth ?
Pwy a allasai yr ail ddyn hwn fod, a allai brofi fod yr athrawiaeth sanct- aidd, a'r waedd ganol nos gyntaf ill dau yn cael eu cofnodi mewn dau lyfr nefol, yn y rhai y mae lle tra neillduol gan William Miller ?
Disgrifir yr ail ddyn hwn, sydd â “chasged” wahanol ar ddiwedd breuddwyd Miller fel a ganlyn:
Yna gosododd gasged ar y bwrdd, llawer mwy a harddach na'r cyntaf, ac a gasglodd y tlysau, y diemwntau, a'r ceiniogau, wrth y dyrnaid, ac a'u bwriasant i'r gasged, fel na adawyd un, er nad oedd rhai o'r diamonds yn fwy na phwynt pin. {EW 83.6}
Edrychais i mewn i'r gasged, ond roedd fy llygaid wedi eu dallu gan y golwg. Roeddent yn disgleirio gyda ddeg gwaith eu gogoniant gynt. Roeddwn i'n meddwl eu bod wedi cael eu sgwrio yn y tywod gan draed y rhai drygionus oedd wedi eu gwasgaru a'u sathru yn y llwch. Trefnwyd hwy yn trefn hardd yn y gasged, bob un yn ei le, heb ddim poenau gweledig gan y dyn a'u bwriodd i mewn. Gwaeddais yn dra llawenydd, a'r floedd honno a'm deffrodd. {EW 83.8}
Pa lyfr (casged) allai fod yn “fwy a harddach” na’r Beibl lle daeth Miller o hyd i’w “berlau,” y soniwyd amdano ym mharagraff cyntaf ei freuddwyd? A oes llyfr o'r fath yma ar y ddaear? Ydych chi'n meddwl y gallai fod y Koran neu Lyfr Mormon neu hyd yn oed “Mein Kampf” Hitler? Na, dim ond un llyfr sy'n fwy na'r Beibl ei hun. Dyma'r llyfr sy'n fframio Gorsedd Duw, lle mae Iesu'n sefyll o flaen y Tad ac yn pledio â'i glwyfau... Orion, Llyfr y Saith Sel.
I wrthwynebu’r gwirioneddau rhyfeddol hyn, mae’r hen oleuni mewn gosodiadau newydd, gyda dyfyniadau wedi’u cam-gymhwyso gan Ellen G. White fel y canlynol, yn cyfateb i ragfarn ysbrydol a dallineb:
Po amlaf y gosodir amser pendant ar gyfer yr ail ddyfodiad, a pho helaethaf y dysgir ef, goreu oll fyddo at ddybenion Satan. Wedi i'r amser fyned heibio, y mae yn cynhyrfu gwawd a dirmyg ar ei dadleuwyr, ac felly yn bwrw gwaradwydd ar y symudiad mawr adfeiliedig yn 1843 a 1844. Bydd y rhai a barhant yn y cyfeiliornad hwn o'r diwedd yn gosod dyddiad rhy bell yn y dyfodol i ddyfodiad Crist. Fel hyn yr arweinir hwynt i orphwyso mewn gau-ddiogelwch, ac ni bydd llawer yn ddi-dwyll nes y byddo yn rhy ddiweddar. {GC 457.1}
Nid yw’r ail Miller yn “bwrw dim gwaradwydd” ond yn hytrach yn “deng gwaith ei ogoniant blaenorol” “ar fudiad dyfodiad mawr 1843 a 1844,” a gynrychiolir yn Llestr Amser fel y tripled cyntaf o flynyddoedd.
Ac yn awr gyda chariad brawdol, gofynnaf un cwestiwn olaf ichi. Ydych chi’n credu’n onest ein bod ni’n “gosod dyddiad rhy bell yn y dyfodol ar gyfer dyfodiad Crist” ac y bydd Iesu yn dod hyd yn oed yn gynharach na hydref 2016?
Bydded i Dduw eich bendithio a rhoi digonedd o law i chi fel y byddwch yn gwybod yn fuan hefyd a ydych yn un o'r 144,000 a ddewiswyd.
John Scotram, eich brawd yn yr Arglwydd Iesu Grist, yn dwyn yr enw newydd “Alnitak”, sy'n golygu “Yr Un Clwyfedig. "